Rosja. Sankt Petersburg

Nazywany Wenecją Północy, jest jednym z najpiękniejszych miast w Europie i jednocześnie najbardziej europejskim miastem w Rosji. Za sprawą wspaniałych zabytków, światowej sławy muzeów i niesamowitych pałaców uważany jest za kulturalną stolicę Rosji. Natomiast UNESCO ogłosiło go ósmym najbardziej atrakcyjnym turystycznie miastem świata. 

Choć nie jestem zwolenniczką tych wszystkich rosyjskich złotych zdobień architektury, ani malowanych pocztówek, to jest to kolejna moja ulubiona kartka z tego miasta, a Sankt Petersburg jest chyba jedynym miastem w Rosji, które bardzo bym chciała zobaczyć.  

Rosja. Plac św. Izaaka w Sankt Petersburgu

Zabieram Was dzisiaj na jeden z głównych placów Petersburga. Na początku XIX wieku w tym miejscu było targowisko. Dzisiaj, oprócz tego, że plac ten, ceniony jest głównie za widok na Sobór św. Izaaka - największą prawosławną świątynię w mieście i drugą co do wielkości w Rosji, to obszar ten ma wielką wartość historyczną i kulturową.

Tutaj znajduje się wiele zabytków architektury i historii z XIX i XX wieku, a część zabytkowych budynków w obszarze placu wpisana jest na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Dzisiaj plac świętego Izaaka jest również miejscem pikiet, wieców i marszów protestacyjnych.

Może i na kartce nie widać tych wszystkich zabytków, ale moim zdaniem ma ona niesamowity, zagadkowy, przyciągający klimat. I to właśnie ta bijąca z niej tajemniczość, sprawia, że mam ochotę na własne oczy przekonać się o atrakcyjności tego miejsca. 

Rosja. Peterhof - światowa stolica fontann

Na przedmieściach Sankt Petersburga, nad Zatoką Fińską, w mieście Peterhof znajduje się była letnia rezydencja carów Rosji, zwana Wielkim Pałacem, lub Pałacem Fontann. Uważany jest on za skarb rosyjskiej i światowej architektury i sztuki.

Swoją sławę Petershof zyskał jednak dzięki fontannom. Otóż kompleks Peterhof to nie tylko pałac, ale także dwa duże parki: dolny i górny, o łącznej powierzchni 600 ha, na terenie których znajdują się 144 fontanny, w większości złote, 2000 strumieni wodnych i 4 zabytkowe kaskady.
Cały układ fontann wyrzuca 34 tys. litrów wody na sekundę. A woda ta spływa po kaskadach schodów do wielkiego basenu u stóp pałacu.

Pewnie myślicie, że budowa ta zawiera szereg skomplikowanych urządzeń? Otóż, nie. W konstrukcji parku wykorzystano nierówności w terenie oraz naturalne źródła wodne, położone wyżej nad poziomem morza niż park.

To jeszcze nie koniec sztuki wodnej i raju tryskających fontann.

Przed fasadą Pałacu znajdują się najokazalsze obiekty, zwane Wielką Kaskadą, które upamiętniają triumf Rosji nad Szwecją. Znajduje się tu 225 rzeźb z brązu, 64 fontanny i 142 wodotryski.
Główna i największa fontanna, przedstawiająca biblijnego Samsona, otwierając paszczę lwa wyrzuca w górę 20-metrowy strumień wody. Natomiast mechaniczna fontanna słońce, w postaci wysokiej kolumny ze złoconymi tarczami, wystrzeliwuje 72 strumienie wodne na kształt promieni.
Jakby było mało, znajduje się tu jeszcze Kaskada Smoków i Złota Góra, oraz szereg wystrzałów wodnych, które tryskają wodą w najmniej oczekiwanym miejscu i momencie.

Przeglądając zdjęcia w internecie z tego kompleksu oraz czytając o nim, mam wrażenie, że miejsce to cechuje wystawność i przepych. Wszystko w prawdziwie carskim stylu.

Rosja. Wyspa Kiży

Kiży to jedno z najpopularniejszych miejsc w rosyjskiej Republice Karelii. Wyspa ta, o długości 7 km znajduje się na jeziorze Onega i otoczona jest przez około 5000 mniejszych wysepek.

Od XVI wieku, kiedy wyspa połączyła około 100 okolicznych wsi, czas w tym miejscu się zatrzymał. Wikipedia podaje, że w jednej ze wsi na Kiży w 2013 roku żył tylko jeden człowiek. Zimą wyspa jest niemal całkowicie odcięta od świata.

Po II wojnie światowej powstał w tym miejscu skansen z zabytkami architektury drewnianej w stylu staroruskim, który w 1990 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na obszarze chronionym znajduje się 87 budowli zabytkowych z okresu XIV-XX wieku, głównie o charakterze sakralnym. Większość z nich sprowadzono z okolic jeziora Onega.

Pocztówka przedstawia zbudowaną bez użycia gwoździ w 1714 roku Cerkiew Przeobrażenia Pańskiego. Zwieńczona jest rozmieszczonymi regularnie 22 kopułami a wewnątrz znajduje się złożona ze 102 ikon przegroda oddzielająca ołtarz od reszty świątyni. Cerkiew ta jest obecnie najcenniejszym zabytkiem na wyspie.

Rosja. Katedra św. Mikołaja i Objawienia Pańskiego

Katedra ta znajduje się w Sankt Petersburgu i nie na darmo nazywana jest też Soborem Morskim. Jej historia ściśle związana jest z załogą rosyjskiej marynarki wojennej. W miejscu, w którym stoi dzisiaj świątynia odbywały się parady wojskowe a wokół mieściła się elitarna część floty rosyjskiej. Z myślą o rosyjskich marynarzach, na początku XVIII wieku powstała w tym miejscu drewniana cerkiew, konsekrowana w imię św. Mikołaja, patrona marynarzy. Po dziesięciu latach, w wyniku jej zniszczenia, podjęto budowę nowej kamiennej katedry.

W świątyni do dzisiaj znajduje się relikwia, bizantyjska ikona z wizerunkiem św. Mikołaja, podarowana przez greków podczas jej budowy. Nadal w tym miejscu podtrzymywana jest tradycja pamięci, o tych którzy zginęli na morzu. W soborze umieszczono tablice z nazwiskami marynarzy poległych w wojnie rosyjsko-japońskiej, oraz innych zatopionych żeglarzy radzieckich okrętów podwodnych. 

Piękna kartka z równie pięknymi znaczkami przyszła do mnie od Iriny.  

Rosja. Jezioro Hukou

Wczoraj znalazłam w skrzynce kartkę od Mariny z Rosji. 

Znane już chyba przez wszystkich Soczi, to nie tylko stolica Igrzysk Olimpijskich, z pięknym morzem i plażami, ale również nieskazitelne góry Kaukazu. To właśnie tutaj na wysokości 1740 m, w zielonej dolinie znajduje się jezioro Hukou. Jest to najbardziej tajemnicze jezioro zachodniego Kaukazu.

Ze względu na surowy klimat jaki panuje na tej wysokości, jezioro przez około 9 miesięcy pokryte jest lodem. Nawet w sierpniu w jego pobliżu jest śnieg i lód. Ale mimo to, woda w lecie nagrzewa się do 20 stopni. Okoliczne stoki górskie doskonale chronią to miejsce przed wiatrem. Jedną z tajemnic jest brak życia w jeziorze. Uważa się, że jest ono połączone podziemnym kanałem z Morzem Czarnym.

W pobliżu jeziora znajdują się również górskie łąki, wąwozy i wodospady. Miejsce to przyciąga wielu turystów, którzy rozbijając namiot nad brzegiem wody, spędzają w tej pięknej scenerii cały weekend.

Rosja. Sobór Zmartwychwstania Pańskiego w Sankt Petersburgu

Świątynia znajduje się nad kanałem Gribojedowa i jest jednym z symboli i głównych atrakcji Petersburga. Została zbudowana w miejscu, gdzie 13 marca 1881 roku car Aleksander II zginął w skutek zamachu bombowego. W wyniku tego wydarzenia budowla nazywana jest również Cerkwią na Krwi. 

Sobór wybudowano w tradycyjnym rosyjskim stylu. Wnętrze o powierzchni 7000 m2 wzbogacone jest mozaikami z 20 rodzajów kamieni. Są one dziełem najznakomitszych artystów ówczesnej Rosji i przedstawiają wizerunki świętych i sceny z Nowego Testamentu.

Kartka przyleciała do mnie aż z rejonu zachodniej Syberii od Katariny. 

Rosja. Architektura rosyjska w XIX wieku

Od Anny z Rosji dostałam bardzo ciekawą pocztówkę, która rozpaliła moją miłość do drewnianej architektury rosyjskiej. 

W Rosji w XIX wieku popularna stała się architektura drewniana. Jej atrakcyjność spowodowana była napływem ludności wiejskiej do miasta. Początkowo spotykana była tylko na jej obrzeżach. Jednak szybko stała się popularna wśród miejskich urzędników, którzy stawiali swoje drewniane domy w centrum miasta. 

Z drewna budowano nie tylko mieszkania, ale również kościoły, szkoły, szpitale oraz obiekty małej architektury. Szczególna dla tej budowy stała się dekoracja z motywami geometrycznymi i ludowymi. Zwieńczenia szczytów, naroża budynków, nad i podokienniki przybierały różne formy i kształty. Charakterystyczne stały się również akcenty na elewacji, takie jak wieżyczki czy balkony. 

Właściwości architektury drewnianej odnoszą się do stylu, jaki dominował w XIX wieku - eklektyzmu. W Rosji jest to eklektyzm połączony z tradycyjną architekturą rosyjską i formami zachodnioeuropejskimi różnych epok.

Rosja. Twierdza Pietropawłowska

Niedawno wyciągnęłam ze skrzynki piękną kartkę od Ekateriny z Rosji. 

Patrząc się na kartki z tego miasta, chociaż nigdy w nim nie byłam, jestem przekonana, że jest piękne i warte odwiedzenia.

Twierdza Pietropawłowska jest to najstarsza budowla w Sankt Petersburgu. Zbudowana została na Wyspie Zajęczej w 1703 roku na rozkaz Piotra Wielkiego. Datę rozpoczęcia budowy kompleksu uznaje się za powstanie Petersburga. Uzbrojona w 300 dział twierdza miała zabezpieczyć ziemie przed najazdem szwedzkim. Jednak fort nigdy nie spełnił swojej militarnej roli, natomiast w krótkim czasie znalazł się w samym centrum rozwijającej się metropolii.
Do 1970 roku twierdza była siedzibą miejskiego garnizonu i służyła jako więzienie polityczne, w którym więziony był m.in.: Tadeusz Kościuszko, Fiodor Dostojewski, Lew Trocki, Julian Ursyn Niemcewicz. Dziś znaczna część lochów jest dostępna dla zwiedzających.
Twierdza Pietropawłowska ma kształt sześciokąta. Głównym budynkiem na jej obszarze jest sobór św. Piotra i Pawła nawiązujący do architektury zachodnioeuropejskiej. Charakterystyczna dzwonnica z iglicą, zwieńczona figurą anioła z wielkimi skrzydłami, aż do lat 60 XX wieku była najwyższym punktem miasta. Katedra jest miejscem pochówku niemal wszystkich carów Rosji.

Rosja. Volkonskyi dolmen

Emocje towarzyszące sportowej rywalizacji podczas zimowych igrzysk w Soczi już opadły. Ale ja dzisiaj powrócę w tamtejsze okolice. Z tym że nie w tematyce sportowej, lecz trochę mrocznej i ezoterycznej.

Dokładnie rok temu od rodziny mieszkającej w Moskwie, dostałam intrygującą kartkę przedstawiającą dolmen w okolicy Soczi.

Dolmeny są to monumentalne grobowce. Zbudowane z ogromnych kamiennych płyt, które pasują do siebie tak mocno, że nie można włożyć ostrza noża. Wielu naukowców uważa, że ich budowa jest zbyt skomplikowana, więc dostrzegają w nich nie tylko groby, ale również świątynie. Faktem jest, że dolmeny znajdują się w obszarze na którym występują wady geologiczne, rejestrujące silne promieniowanie elektromagnetyczne. 

W okolicach Soczi znajduje się kilkadziesiąt dolmen z okresu 2-3 tysiąclecia p.n.e. 

Volkonskyi dolmen jest unikalnym zabytkiem liczącym około 9,5 tysiąca lat. Znajduje się w dolinie rzeki koło miejscowości Lazarevskoye. 

Swoją nazwę zawdzięcza księżnej Volkonskaya, która medytując, spędzała tutaj dużo czasu. 

Nad platformą dolmeny znajduje się otwór, przez który budowniczowie rzeźbili wewnętrzną komorę. Niektórzy ludzie zaglądając przez ten otwór, zgłaszają dziwne uczucie, twierdząc, że to miejsce ma starożytną energię. 

Z miejscem tym wiąże się również legenda. We wsi żyło dwóch braci ze szlacheckiej rodziny. Młodszy zakochał się w ubogiej dziewczynie, czemu sprzeciwiał się starszy brat. Młodszy powiedział, że woli zamienić się w kamień niż zapomnieć o dziewczynie. Gdy jego słowa się spełniły, starszy brat mając wyrzuty sumienia również zamienił się w kamień. Gdy dziewczyna dowiedziała się o tej tragedii, zmieniła się w strumyczek płynący między braćmi.

Rosja. Twierdza Izborsk

Około 30 km na zachód od Pskowa, tuż przy granicy z Estonią znajduje się duża wieś Izborsk. Słynie ona z zachowanych średniowiecznych cech krajobrazu i architektury, a przede wszystkim ze swej starożytnej twierdzy, która jest jedną z najstarszych i najbardziej okazałych twierdz ruskich.

O istnieniu tego miejsca dowiedziałam się dzięki Lenie z Rosji, od której dostałam kartkę, właśnie z fortyfikacją w Izborsku.

Po raz pierwszy Izborsk wspomniano w kronikach w 862 roku, w której to wymienia się go jako siedzibę Truwora-księcia Izborska, brata Ruryka. Wykopaliska archeologiczne wykazały jedynie istnienie w tym miejscu osady słowiańskiej, z drewnianą twierdzą wybudowaną w połowie X wieku. Do tej pory zdarza się, że podczas orki, miejscowi chłopi znajdują starożytne naszyjniki, bransoletki i inne ozdoby i przedmioty użytkowe a nawet broń. 

W średniowieczu Izborsk przetrwał serię wojen i ataków. Twierdza, wówczas częściowo murowana, po raz pierwszy została zdobyta przez zakon kawalerów mieczowych w 1233 roku. Siedem lat później wojska pskowskie odbiły Izborsk, który ponownie wpadł w ręce zakonników w 1240 roku. Dwa lata później, podczas słynnej bitwy na jeziorze Pejpus, zakon został wygnany z całego terytorium księstwa pskowskiego, a twierdza znalazła się ponownie w rękach słowiańskich.

W 1303 roku w wyniku ciągłego zagrożenia ze strony niemieckich rycerzy, fortyfikację przeniesiono na oddalone ok. 700 metrów Wzgórze Żurawie, gdzie znajduje się do dziś. Początkowo była to twierdza zbudowana z jednego kamienia, z drewnianą wieżą. Z czasem postawiono grube (3-4 metrowe) kamienne ściany, siedem baszt, dwie specjalne konstrukcje obronne, wykopano fosy, a także wzniesiono inne budynki na terytorium fortyfikacji. W 1330 roku zakończono budowę silnej, kamiennej fortecy, która wytrzymała kilkadziesiąt oblężeń wroga. 

W 1510 roku, wraz z księstwem pskowskim, Izborsk został przyjęty do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego i zaczął pełnić rolę jego twierdzy granicznej. 

Po wielkiej wojnie północnej, Izborsk stracił na znaczeniu. Granice przesunięto, a miasto coraz bardzie się zatracało. W ciągu wielu lat twierdza popadła w ruinę.  

W 2003 roku zakończyły się prace renowacyjne, finansowane przez Global Heritage Fund, która zajmuje się ochroną, zachowaniem i utrzymaniem zagrożonych miejsc dziedzictwa kulturowego w krajach rozwijających się. 

Lokalni mieszkańcy są dumni, że twierdza Izborsk broniła zachodnich granic Rosji w stuletnich walkach. Do tej pory mury twierdzy i baszty są częścią krajobrazu, zadziwiają wyobraźnię poprzez ich piękno i moc. Dziś już miasto jest ciche i tylko wyobraźnia może odtworzyć grzmot armat, strzały i krzyki walczących ludzi.

Rosja. Wielki Pałac Kremlowski

Wczoraj wyjęłam ze skrzynki kartkę z widokiem na  Kremlowski Pałac, od Darii z Rosji . 

Słowo kreml od razu kojarzy mi się z Moskwą, Putinem oraz z wielkimi kolorowymi i złotymi kopułami wieńczącymi cerkwie. Ale chyba mało kto wie, że kreml oznacza twierdzę. 

Kreml moskiewski to perła architektury, zabytek historii i jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów na świecie. Od wielu wieków jest symbolem potęgi państwa rosyjskiego.

Kreml wybudowano na planie trójkąta. Jego powierzchnia wynosi 28 hektarów. Łączy on w sobie trzy style architektoniczne: bizantyjski, klasycystyczny i rosyjskiego baroku.

Początek Moskiewskiego Kremla sięga XII wieku, kiedy to książę Jurij Dołgoruskij nakazał wybudowanie drewnianej twierdzy, która dała początek samej Moskwie. 

W XV wieku Kreml stał się siedzibą książąt moskiewskich, a panujący wówczas Iwan II sprowadził do warowni włoskich architektów, którym zlecił wybudowanie nowego, murowanego zespołu. Wzniesiono wówczas potężne mury z cegły wraz z 19 basztami, pałac, wieżę-dzwonnicę, trzy sobory: Uspieński, Zwiastowania i Archangielski.

W kolejnym stuleciu wybudowano pałac carski oraz cerkwie Dwunastu Apostołów. W XVIII wieku postawiono arsenał i Pałac Senatu. 

W latach 1838-49 na życzenie cara Mikołaja I wybudowano Wielki Pałac Kremlowski, który miał być tymczasową rezydencją, podkreślającą wielkość imperium. Rodzina carska, często odwiedzała Moskwę, bo choć od ponad wieku stolica państwa znajdowała się w Petersburgu, to właśnie w Moskwie odbywały się koronacje, śluby, chrzty członków dynastii Romanowów. 

Pałac zaprojektowany przez Konstantina Tona byś świadkiem koronacji trzech ostatnich carów Rosji. Jego wnętrza wypełnia 700 bogato zdobionych sal, z których pięć, noszących nazwy orderów Cesarstwa Rosyjskiego zalicza się do największych i najświetniejszych. 

Po upadku caratu Wielki Pałac Kremlowski stał się jednym z miejsc partyjnych zjazdów. A po upadku ZSRR oficjalną siedzibą prezydenta Federacji Rosyjskiej oraz miejscem uroczystości państwowych. 

Jedyną współczesną budowlą na Kremlu jest Pałac Zjazdów, który wybudowano na zlecenie Chruszczowa. Obecnie zmieniono jego nazwę na Państwowy Pałac Kremlowski, stanowiący dziś siedzibę Baletu Kremlowskiego. 

Na terenie Kremla znajduje się wiele zabytków, m.in. dwa gigantyczne dzieła sztuki ludwisarskiej, czyli największy na świecie dzwon Car kołokoł z 1735 roku, oraz jedna z największych na świecie armat- Car puszka z 1586 roku.

Zespół budowli otaczają charakterystyczne mury z czerwonej cegły, które obsadzono 19 basztami, w czasach carskich zwieńczone orłami, po przejęciu władzy przez komunistów zmieniono je na czerwone gwiazdy, które widnieją do dzisiaj. 

Od roku 1955 część Kremla została udostępniona do publicznego zwiedzania, czyniąc z niego muzeum na wolnym powietrzu. 

W 1990 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.