Irlandia. Temple Bar, Dublin

Jeżeli znajdziecie się kiedyś w Dublinie i będziecie chcieli poznać nocne, rozrywkowe życie w tym mieście, to koniecznie dajcie się oprowadzić po lokalach z muzyką na żywo, irlandzkimi piwnymi trunkami, z Guinnessem na czele.
Gdzie dokładnie? W Temple Bar.

Choć niektórzy twierdzą, że miejsce to jest sztuczne, głośne, zatłoczone i przede wszystkim za drogie, bowiem Temple Bar jest nastawiony na zysk niż na autentyzm, to i tak uważam, że być w Dublinie, a nie udać się na Temple Bar to grzech.

Jest to obszar leżący na południowym brzegu rzeki Liffey w centrum miasta. Dawniej były to tereny należące do zakonu augustianów. 

Nazwa terenu pojawiła się w XVII wieku, dzięki rodzinie Temple, w której rękach znalazły się wówczas te ziemie. Do dzisiaj z tego okresu zachował się średniowieczny układ ulic, często wąskich i wyłożonych brukiem. Szybko rejon ten zaczął słynąć z licznych pubów i stał się centrum prostytucji w Dublinie. Dopiero w XIX wieku na ulicy pojawili się kupcy i rzemieślnicy, a domy publiczne zostały z tego miejsca usunięte.

Ta stara, dawniej zaniedbana dzielnica, dzisiaj znana jest w całej Europie, jako centrum kulturalne, uchodzące za mekkę artystów, malarzy, fotografów, muzyków, uliczek pełnych pracowni artystycznych, galerii, apartamentów, warsztatów rzemieślniczych, sklepów z odzieżą, restauracji, kawiarni, a przede wszystkich znane jest jako miejsce w którym toczy się nocne życie.

W Temple Bar nadal znajdują się liczne puby, niektóre liczące już kilkaset lat. Jednym z najstarszych jest widoczny na pocztówce charakterystyczny, czerwony Temple Bar Pub, który stał się symbolem Dublina.

I pomyśleć, że w tym miejscu miał stanąć centralny dworzec autobusowy. Taki pomysł mieli w latach 80. XX wieku, panowie z krajowej spółki transportowej.  

Polska. Jastrzębia Góra

Dzisiaj za oknem zimno i biało. Przez cały dzień utrzymywała się na drzewach, trawach i wszystkim dookoła szadź. Widok co prawda piękny, ale co tu dużo mówić, tęsknię za latem, a w szczególności za długimi, słonecznymi dniami...

Dlatego dzisiaj trochę polskiego słońca i ciepła na pocztówce!

Jastrzębia Góra to letniskowa wieś położona nad Morzem Bałtyckim, będąca najdalej na północ wysuniętą częścią Polski. Do stycznia 2015 roku stanowiła część Władysławowa, teraz jest odrębną wsią.

Miejsce to charakteryzuje wysokie wybrzeże klifowe, stale rzeźbione przez nadmorskie fale. W zachodniej części dochodzi ono do wysokości 33,2 m n.p.m.

We wschodniej części Jastrzębiej Góry, na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, znajduje się wąwóz Lisi Jar, którego zbocza porośnięte są ponad 100 letnim lasem bukowym.

Dzisiaj Jastrzębia Góra jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc turystycznych na polskim wybrzeżu.

Stare, piękne czasy, gdy znaczek na kartkę kosztował tylko 60 groszy :(

Jest Robótka 2015

Tak jak w ubiegłym roku, tak i w tym chcę Was zachęcić do wzięcia udziału w szóstej już edycji Robótki.

Tym którzy jeszcze nie wiedzą co to takiego i jaką robótkę trzeba wykonać, już wyjaśniam.

Powoli zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. To czas, pełen rodzinnego ciepła, miłości i pamięci o bliskich. Jednak nie wszyscy mają szczęście je zaznać, szczególnie w ten wyjątkowy czas.

<W Domu Pomocy Społecznej w Niegowie> mieszka gromadka niepełnosprawnych pań i panów, dziewczyn i chłopaków, dzieciaków i starszaków. Wielu z nich nie wie co to jest prawdziwa rodzina, bo nigdy jej nie mieli, a inni ją stracili.

Tęsknota za prawdziwą rodziną, ciepłem, potrzeba kochania i zauważenia narasta w ten szczególny czas. Mieszkańcy domu z utęsknieniem patrzą w okna, czekając na gości, na list, kartkę z ciepłym słowem.

I tutaj właśnie zaczyna się Robótka!

Co możemy zrobić?

To proste!

Wystarczy kupić, ozdobić, narysować, bądź wykonać samodzielnie kartkę, wypisać ją od serca i wysłać wybranemu/wybranym Dzieciakom Starszakom.

Z mieszkańcami domu możecie zapoznać się tutaj ---->  <Damy> i <Kawalerowie>

Wybierzcie sobie swojego ulubieńca, bądź kilku ;) I śmiało chwyćcie za kredki, farby, długopisy i do dzieła! 

Można również coś wyhaftować, wyszydełkować, upiec pierniki...

Jeżeli ktoś ma ochotę, może również wysłać prezent do wybranej osoby, najlepiej zgodnie z jego zainteresowaniami.

Ale najważniejsze są słowa. Ciepłe, płynące prosto z serca!

I przede wszystkim to nie jest akcja charytatywna. O rzeczy codziennego użytku, jedzenie czy pościel zatroszczą się opiekunowie.

Chodzi tylko o to, aby mieszkańcy tego domu poczuli się kochani i zauważeni.

Co będziecie z tego mieć?

Wdzięczność dzieciaków straszaków i radość, że sprawiliście im niesamowitą radość!

Jeżeli chcecie o Robótce wiedzieć więcej i zobaczyć jak mieszkańcy cieszyli się z ubiegłorocznych prezentów zapraszam <tutaj>

OFICJALNY ADRES: Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci w Niegowie
Rodzinka...
dla...
Wierzbowa 4
07-230 ZABRODZIE

Polska. Elbląg

Dzisiaj będzie trochę historii dotyczącej tytułowego miasta. Zazwyczaj nie przepadam za kartkami z widokiem miasta z lotu ptaka, ale ta mnie wręcz oczarowała. 

W XIII wieku nad brzegiem rzeki Elbląg Krzyżacy wznieśli zamek. Wkrótce wokół niego powstała osada handlowa, która otrzymała prawa miejskie. Wtedy też w Elblągu znajdowała się siedziba krajowych mistrzów Zakonu Krzyżackiego.

Elbląg był ważnym ośrodkiem portowym i należał do związku miast hanzeatyckich. Do dzisiaj archeolodzy na terenie dzisiejszego Starego Miasta znajdują tysiące wyrobów z bursztynu, szkła, ceramiki i metali. Świadczą one o dawnych ożywionych kontaktach handlowych, jakie prowadzili mieszkańcy miasta ze Skandynawią, Anglią, czy Holandią.

W połowie XV wieku, gdy Elbląg wszedł w skład państwa polskiego, otrzymał przywileje od królów polskich i stał się ważnym portem morskim.

Dwa wieki później Elbląg został wcielony do państwa pruskiego. Wówczas miasto bardzo się ożywiło. Elbląg znalazł się na szlaku kolejowym, do użytku został oddany Kanał Elbląski, powstały fabryki cygar, samochodów i lokomotyw oraz browar. Powstała również stocznia, w której budowano m.in. łodzie podwodne i torpedowce.

Po zakończeniu II wojny światowej miasto wróciło w ręce Polski. W wyniku wojny najbardziej ucierpiało Stare Miasto. Zabytkowe kamieniczki odbudowali przesiedleńcy, gdyż większość elblążan opuściła miasto. Powstały nowe osiedla mieszkaniowe i zakłady pracy.

Dzisiaj Elbląg jest rozwijającym się miastem, ośrodkiem przemysłowym, kulturalnym i akademickim. Jest też portem morskim oraz członkiem Euroregionu Baltic – jednego z największych euroregionów Europy.  

Czarnogóra. Perast

Kartka ta, była dla mnie niespodzianką. Wiedziałam, że dostanę jakąś pocztówkę, ale nie wiedziałam, że będzie ona z Czarnogóry. A że kraje bałkańskie mnie fascynują, to w chwili jej otrzymania radość sięgnęła zenitu.

Trochę się dziwię, że ten kraj nie jest popularnym kierunkiem podróży, gdyż swoim urokiem może dorównywać np. Włochom, czy sąsiadującej Chorwacji. 

Krajobrazy zapierające dech w piersiach, czyste przejrzyste morze i jeziora, piaszczyste plaże, zachwycające góry i urokliwe miasteczka z wiekowymi zabytkami, które łączą elementy architektury Półwyspu Bałkańskiego z kulturą śródziemnomorską. Taka właśnie jest Czarnogóra.

To niewielkie państwo zostało uznane przez Kongres Berliński pod koniec XIX wieku. Jednak krótko nacieszyło się niezależnością, gdyż w 1918 roku weszło w skład Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, które przyjęło nazwę Jugosławii. W latach 90. XX wieku w wyniku wojny na Bałkanach, przemysł turystyczny w tym rejonie upadł. Od roku 2006 po uniezależnieniu się od Serbii i napływie inwestycji powoli powraca na mapę turystycznych miejsc Europy.

Pocztówka przedstawia widok ze Starego Miasta w Perast na Zatokę Kotorską. Ze względu na jej wygląd, który przypomina skandynawskie fiordy, często nazywana jest najbardziej wysuniętym na południe fiordem na Starym Kontynencie.

Tak wygląda widok znajdujący się na kartce za dnia.
foto: img.montenegro.travel

foto:.imobilia.net

W zatoce znajdują się dwie wysepki: Matki Boskiej na Skale i św. Jerzego. Pierwsza z nich jest jedyną sztucznie utworzoną wyspą na Adriatyku. Znajduje się na niej XVII-wieczny rzymskokatolicki kościół i muzeum. Natomiast Wyspa św. Jerzego nazywana jest przez niektórych Wyspą Umarłych, ze względu na rosnące na niej cyprysy, które przypominają te z obrazu Arnolda Bocklina. 

foto: kotortours.me

foto: Shutterstock

Perast między XV a XVIII wiekiem był własnością Wenecji. Z tego okresu w mieście zachowały się liczne zabytki, m.in.: świątynie i pałace bogatych rodów.

Region Zatoki Kotorskiej wraz z dwoma wyspami Matki Boskiej na Skale i św. Jerzego, został w 1979 roku wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Z racji tego, że na kartce mało widać, wstawiłam kilka zdjęć z miasta Perast i okolic.

Bałkany są wyjątkowe. A Czarnogóra marzy mi się, oj marzy przepotwornie! Spójrzcie na widok poniżej!

Wygląda NIEZIEMSKO!
foto: century21hn.com

Polska. Cerkiew w Komańczy

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej w Komańczy jest świątynią prawosławną, położoną na podkarpackim Szlaku Architektury Drewnianej.

Jej historia jest dość osobliwa.

W miejscu w którym obecnie się znajduje, pierwotnie stała XVI-wieczna świątynia, która spłonęła w pożarze w XIX wieku. Na jej miejscu powstała w całości drewniana cerkiew greckokatolicka, do której z czasem dobudowano dzwonnicę.

Jeszcze po zakończeniu II wojny światowej cerkiew służyła kilku rodzinom greckokatolickim, którym udało się uniknąć wysiedleń. Jednak na początku lat 60, XX wieku funkcjonariusze UB podając się za turystów, odebrali księdzu klucze i przekazali w ręce prawosławnym duchownym.

Cerkiew w Komańczy była jedną z kilku zachowanych cerkwi w stylu wschodnio-łemkowskim.

Dlaczego była?

W 2006 roku historia zatoczyła koło i w wyniku zaprószenia ognia przez turystów, komaniecka cerkiew spłonęła. Z pożaru zachowała się jedynie dzwonnica, krzyż znajdujący się obok świątyni oraz fragment przedsionka.

Obecnie na miejscu spalonej cerkwi znajduje się odbudowana jej wierna kopia.

Polska. Trzecie molo w Ustce

W 1941 roku w Ustce miała zostać oddana do użytku potężna inwestycja III Rzeszy. 

Między obecnym portem, a dzisiejszym wrzynającym się w morze żelbetowym kikutem, miały powstać dwa wielkie baseny portowe dla ogromnych statków. Dzięki temu nowemu portowi, podróż z Berlina do Królewca w Prusach Wschodnich skróciłaby się o dziewięć godzin.

Plany hitlerowskiej inwestycji zniweczyła II wojna światowa, po której rozpoczęciu prace przerwano. Pamiątką po niedokończonej budowie jest tytułowe i widoczne na pocztówce żelbetowe tzw. trzecie molo, znajdujące się na zachodniej plaży.

Według planów miało mieć ono długość około 2 km, czyli byłoby dłuższe niż to w Sopocie. Dziś niedokończone ma około 200 metrów i stanowi punkt orientacyjny dla spacerowiczów, pływaków czy wędkarzy, którzy też mimo zakazu wchodzenia na molo, korzystają z niego na własną odpowiedzialność. 

W latach 70. XX powrócił pomysł na dokończenie inwestycji. 

Edward Gierek chciał zbudować w tym miejscu wielki kompleks stoczniowo-portowy, nazwany Stocznią Środek, bądź też Drugą Gdynią.

Gierkowskie plany były większe niż te niemieckie. Miał powstać jeszcze jeden falochron, a stocznia razem z halami produkcyjnymi i suwnicami miała zajmować całą zachodnią część portu, wraz z plażą, wydmami i lasami.

Jednak prace po jakimś czasie wstrzymano, a niedokończone molo od kilkudziesięciu lat nadal jest niszczone przez morze.

Osobiście nie płaczę, że z tych planów nic nie wyszło. Pomimo tego, że stocznia i duży port w takim miejscu dałyby pracę pewnie kilkuset okolicznym mieszkańcom, to moim zdaniem stocznie powinny być budowane w portach większych miast. A te mniejsze nadmorskie miasteczka powinny żyć swoim własnym spokojnym życiem.