Indonezja. W głębi papuaskiej dżungli...

Ten uroczy mężczyzna na kartce pochodzi z plemienia Dani, które od czasów epoki kamiennej żyje w jednym z ostatnich nieskażonych cywilizacją miejsc na świecie, w dolinie Baliem w samym środku Irian Jaya (Zachodnia Papua; indonezyjska część Nowej Gwinei).

Jest to wiecznie zielona, położona nad rzeką z niedostępną dżunglą, otoczona górskimi szczytami dolina, w której oprócz plemienia Dani zamieszkuje również ludność Yali. Ponoć ci drudzy znani są z kanibalizmu.

Dani żyją w osadach składających się z chat – domu mężczyzn, domu kobiet oraz chaty gospodarczej w której przygotowuje się posiłki i hoduje świnie.

Mężczyźni na co dzień zakładają jedynie kotekę (tykwę na przyrodzenie) oraz naszyjnik z zębów oposa, a w nos wtykają kły dzika, natomiast kobiety noszą spódniczki z trawy.

Od wieków pomiędzy mieszkańcami toczyły się spory i bitwy. I choć obecnie rząd indonezyjski wydał zakaz wojny pomiędzy osadami, to nadal czasami zdarzają się "drobne nieporozumienia" sąsiedzkie.

W celu wyeliminowania tych zatargów władze kraju organizują raz w roku, w sierpniu jedno z najbardziej kolorowych widowisk na ziemi. Wówczas mieszkańcy wiosek odziani w kolorowe pióra rajskich ptaków, tańczą, demonstrują scenki rodzajowe zakończone bitwą, wystrzałem strzał i rzutem włóczni.
Festiwal wieńczy wspólne jedzenie pieczonej świni.  

Chyba tylko zakręceni pocztówkowcy mogą sobie wyobrazić moją radość, gdy wyciągnęłam tę kartkę ze skrzynki! Tym bardziej, że to moja pierwsza i jak dotąd jedyna kartka z egzotycznego miejsca!

Wesołych Świąt!

Już niedługo zabłysną światła na choince, naokoło rozbrzmiewać będą kolędy, spadnie biały puszysty śnieg, dziadek z siwą brodą, w czerwonej pelerynie zatrzyma swe zaciągnięte przez renifery sanie pod naszym domem ... i nie tylko dobrym dzieciom wręczy prezenty, nasze zwierzaki ludzkim głosem oznajmią nam jak bardzo nas kochają, wszyscy będą szczęśliwi i radośni...

Już dzisiaj życzę wszystkim czytelnikom, podglądaczom i tym którzy jeszcze tutaj nie trafili, aby wszystko to co napisałam wyżej ziściło się w te Święta, ale przede wszystkim życzę Wam

  rodzinnych, zdrowych, radosnych i pełnych miłości Świąt Bożego Narodzenia!

Polska. Plac Mariacki w Krakowie

Zdjęcie na pocztówce autorstwa J. Walczewskiego, które notabene bardzo mi się podoba, być może zostało wykonane z wieży Kościoła Mariackiego, górującego nad placem, który swoją nazwę zawdzięcza właśnie ów kościołowi.

Dzisiaj Plac Mariacki to urokliwy zakątek znajdujący się tuż przy Rynku Głównym. Dawniej w tym miejscu znajdował się otoczony murem cmentarz parafialny. Na jego terenie odbywali również karę przestępcy, którzy zakuwani byli  w obręcze przytwierdzone łańcuchem do kościoła Mariackiego. 

Do dzisiaj przed wejściem do bazyliki znajdują się średniowieczne kuny, służące do zakuwania skazańców.

W kościelnej kruchcie mieściła się również mała cela więzienna, której zakratowane okienko wychodziło na cmentarz.

Gdy wprowadzono nowy przepis sanitarny, dotyczący zakazu pochówku w granicach miasta, cmentarz zlikwidowano, a dla upamiętnienia zmarłych wmurowano w ściany kościoła Mariackiego kilka nagrobnych tablic. 

I takim sposobem na początku XIX wieku powstał w tym miejscu plac z fontanną z figurką młodego mężczyzny, zwaną studzienką gołębi. 

W rzeczywistości figurka jest repliką jednej z drewnianych rzeźb proroków z ołtarza Wita Stwosza z kościoła Mariackiego. 

Polska. Zamek Chojnik

Jest to chyba jeden z niewielu zamków w Polsce, który robi niesamowite wrażenie. Osadzony na granitowej skale na wysokości 627m n.p.m. na przedgórzu Karkonoszy, przypomina o baśniach i legendach z dzieciństwa. Aż trudno uwierzyć, że powstał w tak trudnych warunkach siłami ludzkich rąk i zapewne z pomocą ciężkiej pracy koni. Natomiast, nie dziwi mnie, że mimo prób nigdy nie został zdobyty.

Zamek Chojnik nie zawsze nosił taką nazwę. Na początku nazywany był Chojnastym, a następnie Sosnowiec. Wszystkie nazwy nawiązywały do góry porośniętej choiną – iglastymi drzewami z rodziny sosnowatych.

Według dokumentów, w 1364 roku wzniósł go Bolko II Mały, książę świdnicko-jaworski, dla obrony nowo skolonizowanych obszarów. Po jego śmierci zamek przechodził z rąk do rąk. Kilka wieków później został również rozbudowany, a w XVII wieku spłonął od uderzenia pioruna. Od tego momentu nigdy całkowicie nie został odbudowany. Jedynie w XIX wieku w obrębie jego murów zbudowano schronisko turystyczne, które funkcjonuje do dzisiaj.

Zamek Chojnik jest siedzibą Stowarzyszenia Bractwa Rycerskiego, które organizuje odbywający się co roku Turniej kuszniczy O Złoty Bełt Chojnika.

Chojnik otwarty jest dla turystów przez cały rok (za wyjątkiem grudnia i stycznia). Wspinaczka jest nieco mozolna, ale nagrodzona przepiękną panoramą na całą Kotlinę Jeleniogórską. Natomiast z zamkowej wieży rozciąga się malowniczy widok na Karkonosze, Rudawy Janowickie i Izery. No i do tego sama warownia robi wrażenie! Szczerze polecam!

Włochy. Portofino

Jest Wam źle, bo za oknem wiszą ciemne i ciężkie chmury, pada deszcz, wieje nieprzyjemny wiatr i dzień jest zdecydowanie za krótki? Porzućcie narzekanie, smutną, stęsknioną minę i bolącą głowę. Zabieram Was do pełnego barw, słonecznego Portofino!

To niewielkie miasteczko położone jest w północno-zachodnich Włoszech, w regionie Liguria. Dawniej była to mała wioska rybacka, dziś Portofino uznawane jest za jedno z najbardziej ekskluzywnych i elitarnych ośrodków wypoczynkowych na Półwyspie Apenińskim.

W miejscowym porcie cumują luksusowe jachty, a w mieście można spotkać gwiazdy filmowe oraz bogatych przedsiębiorców z całego świata.

Niektórzy twierdzą, że otoczenie tutejszej mariny przypomina tę w luksusowych portach na Karaibach.

Jedną z atrakcji miasta jest Monte di Portofino, strome wzgórze, wznoszące się na 600 m. n.p.m., na terenie którego znajduje się park krajobrazowy Parco Naturale di Monte di Portofino. Turyści mogą podziwiać malowniczy park, spacerując po 50-kilometrowej ścieżce.

Najcenniejszą budowlą w Portofino jest barokowy kościół św. Jerzego, w którym podobno znajdują się jego szczątki, które zostały przywiezione z Ziemi Świętej przez miejscowych korsarzy w XII wieku.

Mam nadzieję, że choć na chwilę pocztówka ta, pozwoliła Wam zapomnieć o obecnej porze roku i aurze ;)

Polska. Stadion Narodowy w Warszawie

W latach 2008-2011 obiekt ten wywoływał spore poruszenie, niedowierzanie, oczekiwanie i niepewność czy rzeczywiście się pojawi. W tym właśnie okresie był on budowany na podwalinach Stadionu Dziesięciolecia, który od 1989 roku wykorzystywany był nie jako obiekt sportowy, lecz handlowy. 

To właśnie na Stadionie Dziesięciolecia działał największy bazar w Europie, zwany Jarmarkiem Europa, na którym można było kupić wszystko, począwszy od majtek, przez balowe suknie, zabawki, garnki, kończąc na broni...

Gdyby nie Mistrzostwa Europy UEFA Euro 2012 organizowane wspólnie przez Polskę i Ukrainę, to być może nadal Stadion Dziesięciolecia pogrążałby się w ruinie i straszył swoim wyglądem. 

Bo to właśnie dzięki Mistrzostwom Europy w piłce nożnej, w miejscu Stadionu Dziesięciolecia powstał obecnie największy i główny stadion reprezentacji Polski w piłce nożnej.

Jego elewacja nawiązuje do polskich barw narodowych i ma przypominać falującą biało-czerwoną flagę.

Na Narodowym w celu zachowania reliktów Stadionu Dziesięciolecia utworzono trasę historyczną, która obejmuje tunele, budynek administracyjny oraz pamiątkowe tablice.  

Polska. A na Starym Rynku w Poznaniu...

To jedna z najbardziej klimatycznych kartek, jaką udało mi się otrzymać. Przedstawia wykonane w 1986 roku zdjęcie zaułku Jana Baptysty Quadro od strony Różanego Targu, znajdującego się na Starym Rynku w Poznaniu.

Okolica tego miejsca, bez względu na porę dnia jest urzekająca. 

Tuż obok mieści się renesansowy ratusz, zabytkowe, kolorowe kamieniczki, urokliwe uliczki, wiele muzeów, pomników i kawiarenek pełnych ludzi.

Na pocztówce, w tle można dostrzec XVIII-wieczny pomnik Św. Jana Nepomucena. Wzniesiono go w wierze, że uchroni Poznań przed częstymi w tamtym okresie powodziami.

Polska. Łódź

To znajdujące się w środkowej części Polski miasto, jest trzecią największą metropolią w kraju pod względem liczby ludności.

Na początku było to miasto rolnicze, które dopiero w XIX wieku wraz z przybyciem do Łodzi przedsiębiorców, rozbudowało się i przemieniło w osadę fabryczną.

Dzisiaj Łódź nazywana jest polskim Manchesterem, z racji górującego w niej kiedyś przemysłu tekstylnego.

Miasto posiada bardzo dużo obiektów zabytkowych, w rejestrze wpisanych ich jest ponad 350, a w gminnej ewidencji prawie 2 tysiące. Większość pochodzi z XIX i XX wieku. 

Krajobraz Łodzi trafił też na listę Pomników Historii, jako Wielokulturowy Krajobraz Miasta Przemysłowego. Obejmuje on:

• Białą Fabrykę Geyera, która mieściła pierwszą w Łodzi mechaniczną tkalnię i przędzalnię. Obecnie pełni ona funkcję Centralnego Muzeum Włókiennictwa,
• Część dawnego zespołu fabryk włókienniczych zwanych Księży Młyn, Karola Scheiblera, w których dzisiaj mieszczą się lofty, 
• Zespół fabryczno-rezydencjonalny Izraela Kalmanowicza Poznańskiego, w którym obecnie mieści się centrum handlowe Manufaktura,
• Pałac Poznańskiego, który pełnił rolę obiektu reprezentacyjno – handlowego i mieszkalnego. Dzisiaj nazywany jest on łódzkim Luwrem i znajduje się w nim Muzeum Historii Miasta Łodzi.

Pozostałe obiekty, które zostały uznane za łódzkie pomniki historii, a które nie znajdują się na pocztówce, to: zespół cmentarzy przy ulicy Ogrodowej, cmentarz żydowski przy ulicy Brackiej oraz układ urbanistyczny pl. Wolności, ulicy Moniuszki i Piotrkowskiej.

Irlandia. Temple Bar, Dublin

Jeżeli znajdziecie się kiedyś w Dublinie i będziecie chcieli poznać nocne, rozrywkowe życie w tym mieście, to koniecznie dajcie się oprowadzić po lokalach z muzyką na żywo, irlandzkimi piwnymi trunkami, z Guinnessem na czele.
Gdzie dokładnie? W Temple Bar.

Choć niektórzy twierdzą, że miejsce to jest sztuczne, głośne, zatłoczone i przede wszystkim za drogie, bowiem Temple Bar jest nastawiony na zysk niż na autentyzm, to i tak uważam, że być w Dublinie, a nie udać się na Temple Bar to grzech.

Jest to obszar leżący na południowym brzegu rzeki Liffey w centrum miasta. Dawniej były to tereny należące do zakonu augustianów. 

Nazwa terenu pojawiła się w XVII wieku, dzięki rodzinie Temple, w której rękach znalazły się wówczas te ziemie. Do dzisiaj z tego okresu zachował się średniowieczny układ ulic, często wąskich i wyłożonych brukiem. Szybko rejon ten zaczął słynąć z licznych pubów i stał się centrum prostytucji w Dublinie. Dopiero w XIX wieku na ulicy pojawili się kupcy i rzemieślnicy, a domy publiczne zostały z tego miejsca usunięte.

Ta stara, dawniej zaniedbana dzielnica, dzisiaj znana jest w całej Europie, jako centrum kulturalne, uchodzące za mekkę artystów, malarzy, fotografów, muzyków, uliczek pełnych pracowni artystycznych, galerii, apartamentów, warsztatów rzemieślniczych, sklepów z odzieżą, restauracji, kawiarni, a przede wszystkich znane jest jako miejsce w którym toczy się nocne życie.

W Temple Bar nadal znajdują się liczne puby, niektóre liczące już kilkaset lat. Jednym z najstarszych jest widoczny na pocztówce charakterystyczny, czerwony Temple Bar Pub, który stał się symbolem Dublina.

I pomyśleć, że w tym miejscu miał stanąć centralny dworzec autobusowy. Taki pomysł mieli w latach 80. XX wieku, panowie z krajowej spółki transportowej.  

Polska. Jastrzębia Góra

Dzisiaj za oknem zimno i biało. Przez cały dzień utrzymywała się na drzewach, trawach i wszystkim dookoła szadź. Widok co prawda piękny, ale co tu dużo mówić, tęsknię za latem, a w szczególności za długimi, słonecznymi dniami...

Dlatego dzisiaj trochę polskiego słońca i ciepła na pocztówce!

Jastrzębia Góra to letniskowa wieś położona nad Morzem Bałtyckim, będąca najdalej na północ wysuniętą częścią Polski. Do stycznia 2015 roku stanowiła część Władysławowa, teraz jest odrębną wsią.

Miejsce to charakteryzuje wysokie wybrzeże klifowe, stale rzeźbione przez nadmorskie fale. W zachodniej części dochodzi ono do wysokości 33,2 m n.p.m.

We wschodniej części Jastrzębiej Góry, na terenie Nadmorskiego Parku Krajobrazowego, znajduje się wąwóz Lisi Jar, którego zbocza porośnięte są ponad 100 letnim lasem bukowym.

Dzisiaj Jastrzębia Góra jest jednym z najczęściej odwiedzanych miejsc turystycznych na polskim wybrzeżu.

Stare, piękne czasy, gdy znaczek na kartkę kosztował tylko 60 groszy :(

Jest Robótka 2015

Tak jak w ubiegłym roku, tak i w tym chcę Was zachęcić do wzięcia udziału w szóstej już edycji Robótki.

Tym którzy jeszcze nie wiedzą co to takiego i jaką robótkę trzeba wykonać, już wyjaśniam.

Powoli zbliżają się Święta Bożego Narodzenia. To czas, pełen rodzinnego ciepła, miłości i pamięci o bliskich. Jednak nie wszyscy mają szczęście je zaznać, szczególnie w ten wyjątkowy czas.

<W Domu Pomocy Społecznej w Niegowie> mieszka gromadka niepełnosprawnych pań i panów, dziewczyn i chłopaków, dzieciaków i starszaków. Wielu z nich nie wie co to jest prawdziwa rodzina, bo nigdy jej nie mieli, a inni ją stracili.

Tęsknota za prawdziwą rodziną, ciepłem, potrzeba kochania i zauważenia narasta w ten szczególny czas. Mieszkańcy domu z utęsknieniem patrzą w okna, czekając na gości, na list, kartkę z ciepłym słowem.

I tutaj właśnie zaczyna się Robótka!

Co możemy zrobić?

To proste!

Wystarczy kupić, ozdobić, narysować, bądź wykonać samodzielnie kartkę, wypisać ją od serca i wysłać wybranemu/wybranym Dzieciakom Starszakom.

Z mieszkańcami domu możecie zapoznać się tutaj ---->  <Damy> i <Kawalerowie>

Wybierzcie sobie swojego ulubieńca, bądź kilku ;) I śmiało chwyćcie za kredki, farby, długopisy i do dzieła! 

Można również coś wyhaftować, wyszydełkować, upiec pierniki...

Jeżeli ktoś ma ochotę, może również wysłać prezent do wybranej osoby, najlepiej zgodnie z jego zainteresowaniami.

Ale najważniejsze są słowa. Ciepłe, płynące prosto z serca!

I przede wszystkim to nie jest akcja charytatywna. O rzeczy codziennego użytku, jedzenie czy pościel zatroszczą się opiekunowie.

Chodzi tylko o to, aby mieszkańcy tego domu poczuli się kochani i zauważeni.

Co będziecie z tego mieć?

Wdzięczność dzieciaków straszaków i radość, że sprawiliście im niesamowitą radość!

Jeżeli chcecie o Robótce wiedzieć więcej i zobaczyć jak mieszkańcy cieszyli się z ubiegłorocznych prezentów zapraszam <tutaj>

OFICJALNY ADRES: Dom Pomocy Społecznej dla Dzieci w Niegowie
Rodzinka...
dla...
Wierzbowa 4
07-230 ZABRODZIE

Polska. Elbląg

Dzisiaj będzie trochę historii dotyczącej tytułowego miasta. Zazwyczaj nie przepadam za kartkami z widokiem miasta z lotu ptaka, ale ta mnie wręcz oczarowała. 

W XIII wieku nad brzegiem rzeki Elbląg Krzyżacy wznieśli zamek. Wkrótce wokół niego powstała osada handlowa, która otrzymała prawa miejskie. Wtedy też w Elblągu znajdowała się siedziba krajowych mistrzów Zakonu Krzyżackiego.

Elbląg był ważnym ośrodkiem portowym i należał do związku miast hanzeatyckich. Do dzisiaj archeolodzy na terenie dzisiejszego Starego Miasta znajdują tysiące wyrobów z bursztynu, szkła, ceramiki i metali. Świadczą one o dawnych ożywionych kontaktach handlowych, jakie prowadzili mieszkańcy miasta ze Skandynawią, Anglią, czy Holandią.

W połowie XV wieku, gdy Elbląg wszedł w skład państwa polskiego, otrzymał przywileje od królów polskich i stał się ważnym portem morskim.

Dwa wieki później Elbląg został wcielony do państwa pruskiego. Wówczas miasto bardzo się ożywiło. Elbląg znalazł się na szlaku kolejowym, do użytku został oddany Kanał Elbląski, powstały fabryki cygar, samochodów i lokomotyw oraz browar. Powstała również stocznia, w której budowano m.in. łodzie podwodne i torpedowce.

Po zakończeniu II wojny światowej miasto wróciło w ręce Polski. W wyniku wojny najbardziej ucierpiało Stare Miasto. Zabytkowe kamieniczki odbudowali przesiedleńcy, gdyż większość elblążan opuściła miasto. Powstały nowe osiedla mieszkaniowe i zakłady pracy.

Dzisiaj Elbląg jest rozwijającym się miastem, ośrodkiem przemysłowym, kulturalnym i akademickim. Jest też portem morskim oraz członkiem Euroregionu Baltic – jednego z największych euroregionów Europy.  

Czarnogóra. Perast

Kartka ta, była dla mnie niespodzianką. Wiedziałam, że dostanę jakąś pocztówkę, ale nie wiedziałam, że będzie ona z Czarnogóry. A że kraje bałkańskie mnie fascynują, to w chwili jej otrzymania radość sięgnęła zenitu.

Trochę się dziwię, że ten kraj nie jest popularnym kierunkiem podróży, gdyż swoim urokiem może dorównywać np. Włochom, czy sąsiadującej Chorwacji. 

Krajobrazy zapierające dech w piersiach, czyste przejrzyste morze i jeziora, piaszczyste plaże, zachwycające góry i urokliwe miasteczka z wiekowymi zabytkami, które łączą elementy architektury Półwyspu Bałkańskiego z kulturą śródziemnomorską. Taka właśnie jest Czarnogóra.

To niewielkie państwo zostało uznane przez Kongres Berliński pod koniec XIX wieku. Jednak krótko nacieszyło się niezależnością, gdyż w 1918 roku weszło w skład Królestwa Serbów, Chorwatów i Słoweńców, które przyjęło nazwę Jugosławii. W latach 90. XX wieku w wyniku wojny na Bałkanach, przemysł turystyczny w tym rejonie upadł. Od roku 2006 po uniezależnieniu się od Serbii i napływie inwestycji powoli powraca na mapę turystycznych miejsc Europy.

Pocztówka przedstawia widok ze Starego Miasta w Perast na Zatokę Kotorską. Ze względu na jej wygląd, który przypomina skandynawskie fiordy, często nazywana jest najbardziej wysuniętym na południe fiordem na Starym Kontynencie.

Tak wygląda widok znajdujący się na kartce za dnia.
foto: img.montenegro.travel

foto:.imobilia.net

W zatoce znajdują się dwie wysepki: Matki Boskiej na Skale i św. Jerzego. Pierwsza z nich jest jedyną sztucznie utworzoną wyspą na Adriatyku. Znajduje się na niej XVII-wieczny rzymskokatolicki kościół i muzeum. Natomiast Wyspa św. Jerzego nazywana jest przez niektórych Wyspą Umarłych, ze względu na rosnące na niej cyprysy, które przypominają te z obrazu Arnolda Bocklina. 

foto: kotortours.me

foto: Shutterstock

Perast między XV a XVIII wiekiem był własnością Wenecji. Z tego okresu w mieście zachowały się liczne zabytki, m.in.: świątynie i pałace bogatych rodów.

Region Zatoki Kotorskiej wraz z dwoma wyspami Matki Boskiej na Skale i św. Jerzego, został w 1979 roku wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Z racji tego, że na kartce mało widać, wstawiłam kilka zdjęć z miasta Perast i okolic.

Bałkany są wyjątkowe. A Czarnogóra marzy mi się, oj marzy przepotwornie! Spójrzcie na widok poniżej!

Wygląda NIEZIEMSKO!
foto: century21hn.com

Polska. Cerkiew w Komańczy

Cerkiew pod wezwaniem Opieki Matki Bożej w Komańczy jest świątynią prawosławną, położoną na podkarpackim Szlaku Architektury Drewnianej.

Jej historia jest dość osobliwa.

W miejscu w którym obecnie się znajduje, pierwotnie stała XVI-wieczna świątynia, która spłonęła w pożarze w XIX wieku. Na jej miejscu powstała w całości drewniana cerkiew greckokatolicka, do której z czasem dobudowano dzwonnicę.

Jeszcze po zakończeniu II wojny światowej cerkiew służyła kilku rodzinom greckokatolickim, którym udało się uniknąć wysiedleń. Jednak na początku lat 60, XX wieku funkcjonariusze UB podając się za turystów, odebrali księdzu klucze i przekazali w ręce prawosławnym duchownym.

Cerkiew w Komańczy była jedną z kilku zachowanych cerkwi w stylu wschodnio-łemkowskim.

Dlaczego była?

W 2006 roku historia zatoczyła koło i w wyniku zaprószenia ognia przez turystów, komaniecka cerkiew spłonęła. Z pożaru zachowała się jedynie dzwonnica, krzyż znajdujący się obok świątyni oraz fragment przedsionka.

Obecnie na miejscu spalonej cerkwi znajduje się odbudowana jej wierna kopia.

Polska. Trzecie molo w Ustce

W 1941 roku w Ustce miała zostać oddana do użytku potężna inwestycja III Rzeszy. 

Między obecnym portem, a dzisiejszym wrzynającym się w morze żelbetowym kikutem, miały powstać dwa wielkie baseny portowe dla ogromnych statków. Dzięki temu nowemu portowi, podróż z Berlina do Królewca w Prusach Wschodnich skróciłaby się o dziewięć godzin.

Plany hitlerowskiej inwestycji zniweczyła II wojna światowa, po której rozpoczęciu prace przerwano. Pamiątką po niedokończonej budowie jest tytułowe i widoczne na pocztówce żelbetowe tzw. trzecie molo, znajdujące się na zachodniej plaży.

Według planów miało mieć ono długość około 2 km, czyli byłoby dłuższe niż to w Sopocie. Dziś niedokończone ma około 200 metrów i stanowi punkt orientacyjny dla spacerowiczów, pływaków czy wędkarzy, którzy też mimo zakazu wchodzenia na molo, korzystają z niego na własną odpowiedzialność. 

W latach 70. XX powrócił pomysł na dokończenie inwestycji. 

Edward Gierek chciał zbudować w tym miejscu wielki kompleks stoczniowo-portowy, nazwany Stocznią Środek, bądź też Drugą Gdynią.

Gierkowskie plany były większe niż te niemieckie. Miał powstać jeszcze jeden falochron, a stocznia razem z halami produkcyjnymi i suwnicami miała zajmować całą zachodnią część portu, wraz z plażą, wydmami i lasami.

Jednak prace po jakimś czasie wstrzymano, a niedokończone molo od kilkudziesięciu lat nadal jest niszczone przez morze.

Osobiście nie płaczę, że z tych planów nic nie wyszło. Pomimo tego, że stocznia i duży port w takim miejscu dałyby pracę pewnie kilkuset okolicznym mieszkańcom, to moim zdaniem stocznie powinny być budowane w portach większych miast. A te mniejsze nadmorskie miasteczka powinny żyć swoim własnym spokojnym życiem.

Polska. Poleski Park Narodowy

Położony w województwie lubelskim Poleski Park Narodowy został utworzony w 1990 roku na miejscu istniejących wcześniej rezerwatów. Na jego terenie znajdują się najcenniejsze ekosystemy wodno-torfowiskowe, których różnorodność biologiczna zadecydowała o przyjęciu tego obszaru do Światowego Rezerwatu Biosfery Polesie Zachodnie.

Prawie cały teren Parku zajmują bagna, torfowiska i rozlewiska, wśród których występują jeziora krasowe będące jednymi z najstarszych w Polsce, oraz kompleksy leśne z bogactwem rzadkich gatunków fauny i flory.

Najliczniejszą grupę zwierząt stanowią ptaki, z których większość związana jest z siedliskami podmokłymi i wodnymi. Stąd znajdujący się w herbie Parku żuraw. Z innych grup zwierząt występują: żółwie błotne, łosie, wydry i bobry.

Przez teren Parku prowadzi kilka szlaków pieszych i rowerowych o długościach 13-120 km. Niektóre ścieżki wyposażone są w platformy widokowe, zadaszenia i ławki.

Atrakcją Poleskiego Parku Narodowego są również miejsca i zabytki związane z dorobkiem kulturowym, np. kryte strzechą chałupy poleskie o wysokich, stromych dachach, małych okienkach i ścianach zbudowanych z bali oraz znajdujące się na pagórkach wiatraki.  

Kartka ta, została przetransportowana balonem podczas Międzynarodowych Zawodów Balonowych, o czym informuje przybity na nią specjalny datownik. 

Niemcy. Zamek Neuschwanstein

Jeszcze chyba tylko ja nie pochwaliłam się piękną kartką od Krystyny z Zamkiem Neuschwanstein. Specjalnie czekałam na moment, w którym emocje opadną i szał postów na temat tego zamku ucichnie, tak żeby nikomu się on nie przejadł ;)

Zamek Nowy Kamienny Łabędź, bo tak można przetłumaczyć jego nazwę, położony jest w Aplach, w południowej części Bawarii, tuż przy granicy z Austrią. Jest najczęściej odwiedzanym miejscem w Europie zaraz po wieży Eiffla i jednym z najsłynniejszych i najczęściej fotografowanych budowli w Niemczech. I wcale się nie dziwię. Nie dość, że sam zamek wygląda jak z bajki Disneya, to jeszcze jego położenie na szczycie stromego, kamienistego wzgórza porośniętego gęstym lasem, wywołuje dreszczyk emocji, który towarzyszył nam w dzieciństwie podczas oglądania czy czytania książek z bajkami. 

Zamek powstawał od 1869 roku na polecenie bawarskiego króla Ludwika II, jako odzwierciedlenie jego zamiłowania do mitologii germańskiej. Sam Ludwik II przyrównywał się do legendarnego Rycerza Łabędzia. Powstanie tego zamku miało mu wynagrodzić osobiste i polityczne niepowodzenia. Jednak warownia stała się ucieczką od niezrozumiałej rzeczywistości, jego prywatnym królestwem, w którym zatracał się w zaczarowanym świecie germańskich legend. Wkrótce też został uznany za niepoczytalnego i pozbawiony tronu.

Zamek budowany był przez kilkanaście lat. Obecnie znajduje się w nim 35 korytarzy i kilkaset schodów, wnętrza skąpane są w złocie, ściany zdobią freski ukazujące scenki z legend o bohaterach wagnerowskich oper, krzesła i fotele pokryte są jedwabiem, które haftowane były przez 200 mniszek przez siedem dni. W budynku zastosowano również wiele technologicznych innowacji, takich jak windy, bieżącą ciepłą i zimną wodę oraz system ogrzewania.

Zamek Neuschwanstein, niestety można zwiedzać tylko w grupach z przewodnikiem i to w dość krótkim czasie, bo w około 35 minut. Patrząc na jego gabaryty, może wydawać się to bardzo mało, ale gdy przeczytałam, że rocznie odwiedza go około 1,3 miliona turytów, to mnie ten krótki czas przestał dziwić.

Jeszcze raz dziękuję p. Krystynie za piękną pocztówkę i wywołanie ogromnej radości na mej twarzy :)

Słowacja. Rohacze

„Pasmo to niewielkie, lecz pięknością nie ustępuje bynajmniej szczytom Tatr Wysokich”.

Tak o Rohaczach pisał na początku XX wieku taternik Janusz Chmielowski.

Rohacze uznawane są za najpiękniejszą część Tatr Zachodnich.
Skaliste szczyty w tym paśmie położone są nad Doliną Rohacką. W głównej grani formują się w parę dwóch wierzchołków skalnych, podobnych do diabelskich rogów i być może stąd wzięły się ich nazwy (Rohacz Płaczliwy i Rohacz Ostry).

Ponoć najpiękniejszą panoramę Tatr Zachodnich można oglądać ze znajdującego się na granicy polsko-słowackiej, Wołowca. Jest on trzecim i ostatnim szczytem Rohaczy.

Szlak turystyczny biegnący przez ten odcinek Tatr jest dość trudny. Skalisty, pełen ubezpieczeń w postaci łańcuchów, ze stromymi podejściami i bywa często nazywany Orlą Percią Tatr Zachodnich.

Pocztówka od lewej strony przedstawia:
Jeden z czterech Rohackich Stawów położony w górnej części doliny.

Fragment grani głównej Tatr Zachodnich o nazwie Trzy Kopy. 

Schronisko na Zwierówce.
Rohacki Wodospad.

Szczyt o nazwie Osobita. Góra ta, widziana z wielu stron wygląda, jakby była samodzielną, odłączoną od Tatr.

Byliście kiedyś w tej części Tatr? Widoki na pewno są nieziemskie, ale dla mnie to zdecydowanie za trudny szlak :(

Dzień Poczty Polskiej

Dzisiaj, czyli 18 października obchodzony jest Dzień Poczty Polskiej oraz Dzień Listonosza.

Historia Poczty Polskiej sięga 1558 roku, gdy na polecenie króla Zygmunta Augusta uruchomiono pierwszą regularną międzynarodową linię pocztową Kraków – Wenecja. Wówczas Główną siedzibą Poczty Polskiej był Kraków.

W tamtym okresie listy przewożono w dyliżansach, albo były dostarczane przez gońców pieszych. Aby dostarczyć przesyłkę do adresata, często musieli udać się pieszo z jednego końca kraju na drugi. W lecie taka podróż np. z Wrocławia do Gdańska zajmowała im dziewięć dni, a w zimie jedenaście.

Listonosze przed Pocztą Główną w Krakowie, rok 1933

Dopiero po 71 latach od dnia założenia Poczty Polskiej, zaczęły powstawać w województwach, powiatach i miastach stałe stacje pocztowe. Na każdej z nich znajdował się herb pocztowy, a przewozem listów zajmowali się posłańcy, zwani pocztylionami. Nie wolno im było wyruszać w drogę bez specjalnej odznaki pocztowej i trąbki.

Dawniej każdy pracownik poczty składał zawodową przysięgę, a praca na poczcie była uważana za prestiż.

Wraz z rozwojem łączności, zakres usług pocztowych oferowanych przez Pocztę Polską znacznie się powiększył i sama Poczta przeszła wiele modernizacji.

Kolejna moja kartka, która niestety doszła do mnie bez znaczka.

Polska. Wielbłąd w Jurze

W południowej Polsce, od Częstochowy i Mstowa, przez Ogrodzieniec po Kraków, rozciąga się Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, zwana Jurą. 

Potoczne określenie tej krainy wzięło się od nazwy okresu jurajskiego ery mezozoicznej, kiedy to osadziła się większość skał tworzących ten rejon. Od lat były one w tym miejscu wypłukiwane, a ich odporniejsze elementy zostały w obszarze, jako okazy o interesujących kształtach.

Dzisiaj, obok licznych średniowiecznych zamków występujących w Jurze, białe ostańce o fikuśnych kształtach, stały się wizytówką regionu. Nazwy jakie noszą pochodzą od ich fantazyjnych kształtów. Można więc znaleźć tutaj m.in.: Maczugę Herkulesa, Rękawicę, Zakonnicę, Samotną Dziewicę, Małego Dziada, czy widocznego na pocztówce Wielbłąda, który znajduje się obok zamku Ogrodzieniec.

Wiele tych skał nadaje się do wspinaczki, dzięki czemu Jura została nazwana polską stolicą wspinaczki skałkowej. Część z nich została przygotowana pod wspinaczy i oznaczona według stopnia trudności.  

Mnie ta skała w ogóle nie przypomina wielbłąda, lecz wysiadującą jaja kurę...
A Wy widzicie wielbłąda, czy może tak jak ja, kurę, albo zupełnie coś innego?

Polska. Jesienne Roztocze

Ostatnio było trochę zachwalania gorącego tajlandzkiego klimatu i trochę narzekania na obecną jesienną i nazwałabym to wczesnozimową pogodę (w końcu w niektórych częściach Polski spadł wczoraj śnieg!) Ale przecież Polska Złota Jesień też ma swój urok. I moim zdaniem jest to niewątpliwie piękny czas. 

Jesień zachwyca poranną mgłą, kropelkami mżawki na pajęczynie. Żółte, czerwone i brązowe liście zachęcają, by wyjść na spacer do pachnącego i wilgotnego parku czy lasu, poszukać pośród liści i drzew grzybów i kasztanów. Ogrzać się przy ognisku i zjeść pieczone w nim ziemniaki.

Na tle jesiennej przyrody pięknie prezentuje się wszystko. Zabytki, stare drewniane domki, kościoły...

A wieczorem, przy odgłosie spadających kropel deszczu można poczytać książkę, wypić gorącą herbatę z miodem i cytryną i zjeść szarlotkę z kruszonką... Moim zdaniem wszystkie te rzeczy w jesienne wieczory smakują inaczej, lepiej, wyjątkowo...

Na Roztoczu jesień musi wyglądać bajecznie! Kolorowe pola na wzgórzach, szum strumyków, nieznany horyzont skąpany we mgle, drewniane domki wśród kolorowych drzew. Cisza i spokój.
O samym Roztoczu pisałam już wcześniej, tutaj i tutaj. 

A Wy za co kochacie jesień? Bo kochacie, prawda?

Tajlandia. Koh Samui

Tęsknicie już za latem? Bo ja bardzo. Dni są coraz krótsze i coraz bardziej przypominają o nadchodzącej zimie. Do tego z dnia na dzień zrobiło się bardzo zimno, ciepła odzież wysunęła się na prowadzenie, wraz z zimową kurtką :(
W takich momentach często zazdroszczę osobom od których dostaję kartki z widokiem na ich egzotyczne miejsce zamieszkania. Gdzie jest krystalicznie czysta woda, biały piasek i przede wszystkim gdzie ciepłe i słoneczne dni dominują, bądź trwają bez przerwy.

Takim właśnie miejscem jest wyspa Koh Samui położona w południowej Tajlandii. Jest to trzecia pod względem wielkości wyspa kraju. Znajdują się na niej wilgotne, równikowe lasy, jej środkowa część wysłana jest wyżynami i górami, natomiast nizinne wybrzeża skupiają kilkanaście bajecznych plaż.

Z racji tego, że jest to druga najbardziej skomercjalizowana wyspa Tajlandii, turyści mogą przebierać do woli w ofercie resortów plażowych i hoteli. Na Koh Samui jest ich kilkaset!

Oprócz pięknych plaż, znajduje się tam kilka efektownych wodospadów, 12-metrowy posąg buddy, oraz słynne wśród miejscowych i turystów skały o nazwie Babcia i Dziadek, które wyglądem przypominają zewnętrzne narządy płciowe. Można też odwiedzić zagrodę krokodyli i węży, ogród motyli, małpi teatr i akwarium morskie.

Koh Samui jest również częścią Morskiego Parku Narodowego Ang Thong, małego tropikalnego raju z rafami koralowymi.

Widoczna na pocztówce plaża Mae Nam rozciąga się na długości 5 km i znajduje się na północnym wybrzeżu wyspy.

Polska. Kościół św. Wojciecha w Krakowie

Na Rynku Głównym w Krakowie stoi mały, z pozoru wyglądający na nieszczególny kościółek. Stanowi on jednak duży skarb Rynku i jest jedną z najstarszych budowli Krakowa, a tym samym świadkiem tysiącletniej historii miasta.

Według podań, miał on stanąć na miejscu starej, drewnianej, pogańskiej świątyni. Dzięki badaniom archeologicznym odkryto pod kościołem fragmenty nieznanej kamiennej budowli, której powstanie określono na przełom X/XI wieku, czyli w czasach kiedy w Krakowie przebywał św. Wojciech. Legenda mówi, że w tym miejscu wygłaszał kazania.

Dzisiejsza, prostokątna świątynia, z elementami kilku stylów architektonicznych, powstała w drugiej połowie XI lub na początku XII wieku. Przez wieki była kilkakrotnie przebudowywana i obrosła też, przeróżnymi dobudówkami. 

Z powodu podniesienia się poziomu rynku przez ostatnie tysiąc lat, kościół znajduje się około 2-2,6 metra niżej w stosunku do gruntu niż pierwotnie. Dlatego też jego budynek wydaje się niski.

W jego podziemiach znajduje się wystawa (czynna tylko w sezonie letnim), związana z historią Rynku oraz historią kościoła.  

Polska. Lata 60-te w Warszawie

Warszawa w latach 60-tych XX wieku liczyła już milion mieszkańców i w pośpiechu stawała na nogi. Czasy te nazwane zostały okresem małej stabilizacji.

Wówczas ślady II wojny światowej i powstania coraz mniej były dostrzegalne, a obok Pałacu Kultury i Nauki oraz innych socrealistycznych budowli, wyrastały liczne nowoczesne budynki. Wśród nich wieżowce ściany wschodniej, oraz Domy Towarowe Centrum, które szybko przyniosły miano wizytówki nowoczesnej Warszawy. To właśnie z tego miejsca zostało zrobione zdjęcie widoczne na pocztówce.

W ciągu dnia ulice stolicy były pełne mieszkańców i przyjezdnych, latem ustawiały się długie kolejki do nielicznych lodziarni, punktów sprzedaży waty cukrowej i wody sodowej.

Za nielegalne dolary wymieniane na bony kupowało się zachodnie kosmetyki, papierosy, alkohol i prawdziwe dżinsy. W barze Praha i Grubej Kaśce jadało się obiady, a wieczorami i nocą w świetle neonów młodzi mieszkańcy podążali potańczyć w klubie Hybrydy czy w Stodole.
Natomiast młodzi i starsi, nocne życie spędzali m.in. w znajdującej się w Pałacu Kultury Sali Kongresowej, gdzie występowali najsłynniejsi polscy i zagraniczni artyści. Tutaj też 1965 roku odbył się pierwszy w Polsce pokaz mody, i to samego Christiana Diora.

Lata 60-te w Warszawie to nie tylko zmiany w architekturze miasta, modzie, kulturze, ale również pierwszomajowe pochody i dramatyczne protesty, które zmieniły charakter całego kraju.

Na koniec ciekawostka.
Czy wiecie, że w 1965 roku miała zostać zakończona budowa nie jednego, ale już trzech odcinków metra?! No cóż, mamy rok 2015 i nadal tylko dwie linie...