Włochy. Werona, Casa di Giulietta

Któż z nas nie zna szekspirowskiej historii zakochanych w sobie pary młodych ludzi? Romeo i Julia cieszą się sławą najbardziej romantycznej pary na świecie. I choć historia ich nieszczęśliwej miłości nie wydarzyła się na prawdę, to Werona, w której ona się rozgrywa jest uznana za najbardziej romantyczne miasto świata a dziedziniec pod słynnym balkonem, najczęściej odwiedzanym miejscem. Kartkę z tego miejsca przysłała mi będąca na urlopie we Włoszech, Marta.

Słynny dom Julii to XIII-wieczny pałac, niegdyś należący do rodu patrycjuszy o nazwisku Cappelli. Zrównanie prawdziwego nazwiska Cappello z fikcyjnym Capuletti dało podstawy przekonaniu, że właśnie tutaj musiała mieszkać Julia. 

Dziś dom zmienił się w prawdziwą świątynię miłości. Przyjeżdżają tutaj przepełnieni miłością i jej spragnieni. Przyklejają karteczki z romantycznym wyznaniem, bądź wieszają kłódki na prętach bramy, wierząc, że to miejsce jest magiczne i przyniesie im dozgonną miłość.

Na dziedzińcu znajduje się legendarny balkon, który zrekonstruowano przed II wojną światową na potrzeby turystów. Pod nim umieszczono tabliczkę z fragmentem słynnej sceny balkonowej. Na podwórzu, pod balkonem stoi brązowy posąg Julii. Dotknięcie jej prawej piersi podobno przynosi szczęście w miłości.

Jakoś nie przemawiają do mnie miejsca, aranżowane tylko dla potrzeb turystów. Pełno ludzi, przez co niczego nie można zobaczyć, a później się okazuje, że tak na prawdę nie było co oglądać. A wszystko jest zrobione z myślą o jak największych dochodach z turystów. Nie wiem jak jest w przypadku Casa di Giulietta, ale biorąc pod uwagę opinię znajomych oraz to, że wszystko tam jest przepełnione literacką, fikcyjną miłością Romea i Julii, wydaje mi się, że nie ma tam nic ciekawego.

Holandia. Weesp

Weesp jest to małe historyczne miasteczko, leżące tylko 3km od końcowej stacji metra w Amsterdamie. Miasto do końca II wojny światowej znajdowało się na linii obrony Amsterdamu, dlatego też do dzisiaj można podziwiać kilka bastionów, fos i fortyfikacji. 

Weesp otoczone jest przez otwarte, zielone łąki, czego na pocztówce nie widać. Za to widnieje na niej kościół świętego Wawrzyńca. 

Marije, od której dostałam tę kartkę, napisała, że kościół ten był kościołem katolickim, a w XVI wieku przeszedł reformację protestantów. W tym okresie katolicy w Weesp korzystali z tajnych kościołów, które tylko wewnątrz przypominały świątynie. 

Budowa obecnego kościoła zakończyła się w 1874 roku i został on poświęcony świętemu Wawrzyńcowi i Marii Magdalenie.

Obecnie, ze względu na zły stan budynku kościół jest zamknięty, a mieszkańcy boją się, że popadnie w ruinę. Renowację trzeba by było przeprowadzić od samych fundamentów, co niestety jest bardzo kosztowne. Jak widać, nie tylko w Polsce zabytki pogrążają się w zniszczeniu z powodu braku funduszy na prace konserwatorskie.

Polska. Ojcowski Park Narodowy

Za oknem mróz i śnieg z deszczem, więc pochwalę się kartką w barwach jesieni, którą dostałam w zeszłym tygodniu od Nataszy.

Ojców jest to malutka wieś położona na terenie Ojcowskiego Parku Narodowego, w powiecie krakowskim. 

Od XIX wieku na tym terenie wycinano drzewostany, rozkopywano jaskinie i odłamywano skalne nacieki. W tym samym czasie okolice Ojcowa zaczęły być popularnym miejscem turystycznym. W odpowiedzi na straty w przyrodzie i narastającą urbanizację w 1956 roku utworzono w tym miejscu Park Narodowy.

Głównym walorem przyrodniczym Ojcowskiego Parku Narodowego są formy krasowe. Można tutaj także podziwiać głębokie jary, dolinki krasowe, wąwozy, ostańce skalne oraz stożki i terasy. 

Dzięki wapiennemu podłożu, na terenie Parku znajduje się wiele jaskiń. Dotychczas opisano ich 400, a przypuszcza się, że ich całkowita liczba może być nawet dwa razy większa. Najdłuższe z nich to Jaskinia Łokietka, Ciemna, Zbójecka, Sąspowska i Okopy Wielka Dolna. Dwie pierwsze udostępnione są do zwiedzania. 

Największą powierzchnię parku zajmują lasy i zarośla, występują tu 84 gatunki roślin prawnie chronionych, przetrwały tu gatunki reliktowe z epoki holocenu. 

W parku występuje 11 tysięcy gatunków zwierząt. Symbolem OPN są zamieszkujące jaskinie nietoperze. Jest ich tutaj aż 17 gatunków (w Polsce występuje tylko 21 gatunków). 

Na terenie OPN znajduję się wiele ciekawych zabytków, atrakcji i form skalnych owianych tajemnicami i legendami m. in. Maczuga Herkulesa i widoczna na zdjęciu skała Rękawica, nazywana też Białą Ręką.

Nazwa skały związana jest z legendą, która opowiada historię jednego z najazdów tatarskich. Tatarzy penetrowali dolinę poszukując okolicznej ludności, która znalazła schronienie w Jaskini Ciemnej. Bóg ratując ludzi od śmierci i niewoli zasłonił wejście do jaskini własną ręką. Rzeczywiście, skała składająca się z pięciu palczastych kolumn, przypomina swoim kształtem dłoń.

Najbardziej popularnymi zabytkami i atrakcjami OPN jest Zamek w Pieskowej Skale, kaplica na wodzie, pustelnia błogosławionej Salomei, ruiny zamku w Ojcowie.

Estonia. Stare Miasto w Tallinie

Dostałam piękną kartkę od Oksany z Rosji, przedstawiającą średniowieczne mury Starego Miasta w Tallinie. Tylko szkoda, że Oksana wysłała tę kartkę z Rosji a nie z Estonii. To jest coś czego strasznie nie lubię, gdy kartka nie została wysłana z kraju pochodzenia. Pomimo tego, że kartka jest przepiękna, to czuję niesmak.

Tallińskie Stare Miasto to miejsce magiczne, gdzie poczuć można atmosferę średniowiecza. Znajdują się tutaj doskonale zachowane średniowieczne kamienice, pamiętające kupców hanzeatyckich oraz świątynie, których fundamenty powstały jeszcze w czasach chrystianizacji kraju. 

Stare Miasto otoczone jest kordonem baszt o czerwonych dachach, okazałymi murami i bramami. 

Fortyfikacje powstały na przełomie XIII i XIV wieku i w ciągu stuleci nadano im nazwy, które oddają ich wygląd. I tak, jest baszta Gruba Małgorzata, Długi Herman czy Kiek in de kok, której przydomek nadali niemieccy rycerze, którzy z wieży zaglądali do kuchni w kamienicy. 

Opowieści donoszą, że basztę Grubą Małgorzatę witającą turytów od strony morza miał zbudować legendarny polski majster Klemens Pale. Na jej murach zawieszona jest tablica upamiętniająca ucieczkę polskiej jednostki ORP "Orzeł" internowanej we wrześniu 1939 roku w tallińskim porcie. 

Układ obwarowań liczy prawie 2 km murów, 26 baszt i kilka bram. 

W sercu Starego Miasta znajduje się Rynek. Latem odbywają się tutaj jarmarki i festiwale, a zimą organizowany jest Jarmark Bożonarodzeniowy. Talliński Rynek przeszedł do historii jako miejsce, w którym w 1441 roku po raz pierwszy na świecie ustawiono świąteczną choinkę. 

Znaczącymi zabytkami Starego Miasta w Tallinie są świątynie. Kościół św. Olafa, który w XV i XVI wieku był najwyższym budynkiem na świecie, kościół św. Mikołaja, w którym obecnie mieści się muzeum, katedra św. Aleksandra Newskiego - największa prawosławna świątynia w Estonii. 

Ranga tego miejsca została doceniona przez UNESCO i w 1997 roku i tallińskie Stare Miasto zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego.

Tajlandia. Wat Phra Kaew.

Wat Phra Kaew, czyli Świątynia Szmaragdowego Buddy, znajduje się na terenie Pałacu Królewskiego w Bangkoku. Jest to najbardziej czczone sanktuarium buddyjskie w Tajlandii.

Kartkę wprost z tego miejsca dostałam od Gift z Tajlandii. 

W centralnej świątyni znajduje się Szmaragdowy Budda, ciemnozielony pomnik, który stoi wysoko nad głowami wiernych i turystów. Budda pomimo nazwy, wykonany jest z jaspisu, a szmaragd odnosi się do intensywnego zielonego koloru, a nie unikatowego kamienia. Jedyną osobą, która może dotknąć pomnik jest tajski król, który prowadzi rytuały w świątyni przez cały rok. 

Szmaragdowy Budda ubrany jest w sezonowy strój, który zmienia się trzy razy w roku. Latem jest to korona i biżuteria, zimą złoty szal, w deszczowe miesiące złocone szaty i nakrycia głowy. Zmiana kostiumu jest ważnym ceremoniałem, wykonywanym przez króla, który również święci wodą mnichów i wiernych. 

Według legendy Szmaragdowy Budda  pochodzi z czasów starożytnych ze Sri Lanki i podróżując przez wieki był przyczyną wielu wojen. W 1784 roku król Rama umieścił cenną postać w obecnym sanktuarium, gdzie pozostał jako talizman i symbol obrońcy kraju. Istnieje obawa, że jego usunięcie z Bangkoku będzie oznaczać koniec dynastii Chakri. 

W obrębie Świątyni, na powierzchni 234 akrów znajduje się 100 budynków.

Pałac królewski jest wspaniałym przykładem architektury, rzeźby, malarstwa, rzemiosła i dekoracji buddyjskiej w Tajlandii.

Malezja. Jaskinia-świątynia Sam Poh w Ipoh

Malezja położona jest w południowo-wschodniej Azji. Składa się z trzynastu państw i ma trzy terytoria federalne. Zapierające dech w piersiach krajobrazy i malowniecze wyspy są jednymi z największych atrakcji, które przyciągają wielu turystów krajowych i zagranicznych. Takim miejscem jest też świątynia w jaskiniach Sam Poh.

Kartkę z tego miejsca dostałam od Sereny z Malezjii, która odwiedziła jaskinię trzy miesiące temu i jest tym miejscem zauroczona. Wcale jej się nie dziwię, bo zdjęcia, które znalazłam w internecie są piękne.

Sam Poh Cave, nazywane też Sam Poh Tong jest słynną świątynią, znajdującą się w jaskiniach, na obrzeżach miasta Ipoh. Miasto otoczone jest wapiennymi wzgórzami, w których istnieje wiele jaskiń - świątyń, wartych odwiedzenia.

Sam Poh Tong uważana jest za największą świątynię w kraju i imponującym dziełem sztuki. Jaskinia ma pięć dużych komór, 3 km długości, przez którą biegną trasy o różnym stopniu trudności i długości. W środku pośród fascynujących naturalnych stalaktytów i stalagmitów, znajdują się rzeźbione posągi Buddy.

Według legendy, jaskinia została odkryta w 1890 roku przez mnicha z Chin, który z jaskini postanowił zrobić swój dom i miejsce do medytacji. Pozostał tam przez 20 lat, aż do śmierci. Od tego czasu, zakonnice i zakonnicy, którzy poświęcają swoje życie dla Buddy przebywają w Sam Poh Tong.

Inną atrakcją Sam Poh jest orientalny ogród, znajdujący się przed wejściem do świątyni. Zbudowany on jest zgodnie z zasadami Feng Shui. Najbardziej charakterystyczną cechą jest wydłużony staw, w którym jest pełno kopców skalnych, w wodzie pływają złote karpie i żółwie. Wśród cichej i spokojnej okolicy formacje skalne i roślinne zapewniają malownicze piękno. Każdy z naturalnych elementów symbolizuje harmonię, długowieczność, wytrwałość i mądrość.

Czechy. Zamek w Lednicach

Całkiem niedawno dostałam przepiękną kartkę od Lucki z Czech. Już od dawna wypatrywałam w swojej skrzynce pocztówki z tego kraju, więc, niesamowicie mnie ucieszyła. Może czeska kartka to nie jest jakiś rarytas, ale Czechy wywołują u mnie miłe wspomnienia, kojarzą mi się z dzieciństwem, babcią, która zawsze przywoziła mi czeskie lentylki, no i oczywiście z krecikiem  ;)

Lednice to miasteczko w Czechach, w kraju południowo-morawskim, leżące niedaleko granicy z Austrią i Słowacją. 

Największą atrakcją nie tylko miasta, ale całych Moraw, jest neogotycki zamek otoczony dwustu hektarowym parkiem. 

Zespół pałacowo-parkowy znajduje się w miejscu, w którym w XII wieku stała graniczna twierdza. Pod koniec XIV wieku współwłaścicielami majątku została arystokratyczna rodzina Lichtensteinów. Był to punkt zwrotny rozpoczynający długą drogę rozwoju całego regionu. Przez stulecia ród Lichtensteinów przeobrażał twierdzę w reprezentacyjną siedzibę letnią i pałac łowiecki. 

W niedługim czasie Lichtensteinowie kupili znajdujący się niedaleko pałac w Valticach, a z przestrzeni otaczającej obydwie rezydencje utworzyli park. W pobliżu zamku powstały w tym czasie oranżeria i minaret. Do XX wieku arystokratyczny ród zmienił swoją posiadłość w jeden ogromny park, w którym barokowa i neogotycka architektura pałaców spotyka się z drobnymi obiektami architektonicznymi w stylu romantycznym i krainą odmienioną zgodnie z zasadami stosowanymi w parkach angielskich. 

Zespół pałacowo-parkowy liczy obecnie 300 km kwadratowych, a park jest największym w Europie. Wnętrza zostały wyposażone w dzieła sztuki rzeźbiarskiej, sale i apartamenty książęce są wzorcem typowych wyniosłych wnętrz z drugiej połowy XIX wieku. 

W 1996 roku zespół pałacowo-parkowy w Lednicach wraz z pałacem w Valticach został wpisany na listę Unesco.

Na zwiedzających czeka tutaj wiele atrakcji, oprócz podziwiania pierwotnych mebli czy kolekcji obrazów, można przejść się przez sztuczną jaskinię z formami naciekowymi, zajrzeć do przyzamkowej oranżerii,  

w której znajduje się 300-letnia palma, podziwiać życie wodne w zamkowym akwarium, w bibliotece zamkowej zobaczyć klatkę schodową wykonaną z jednego pnia dębu, w parku zamkowym wejść na 60-metrowy minaret (podobno największy tego rodzaju obiekt w krajach nie-islamskich), z którego rozpościera się widok na park. Do minaretu można dostać się łodzią, bryczką lub pieszo, zwiedzić sztuczne ruiny pałacyku myśliwskiego (Januv hrad), zobaczyć świątynie Apollona. Więc tak jak widać nudzić się tam nie można ;)

Rosja. Twierdza Izborsk

Około 30 km na zachód od Pskowa, tuż przy granicy z Estonią znajduje się duża wieś Izborsk. Słynie ona z zachowanych średniowiecznych cech krajobrazu i architektury, a przede wszystkim ze swej starożytnej twierdzy, która jest jedną z najstarszych i najbardziej okazałych twierdz ruskich.

O istnieniu tego miejsca dowiedziałam się dzięki Lenie z Rosji, od której dostałam kartkę, właśnie z fortyfikacją w Izborsku.

Po raz pierwszy Izborsk wspomniano w kronikach w 862 roku, w której to wymienia się go jako siedzibę Truwora-księcia Izborska, brata Ruryka. Wykopaliska archeologiczne wykazały jedynie istnienie w tym miejscu osady słowiańskiej, z drewnianą twierdzą wybudowaną w połowie X wieku. Do tej pory zdarza się, że podczas orki, miejscowi chłopi znajdują starożytne naszyjniki, bransoletki i inne ozdoby i przedmioty użytkowe a nawet broń. 

W średniowieczu Izborsk przetrwał serię wojen i ataków. Twierdza, wówczas częściowo murowana, po raz pierwszy została zdobyta przez zakon kawalerów mieczowych w 1233 roku. Siedem lat później wojska pskowskie odbiły Izborsk, który ponownie wpadł w ręce zakonników w 1240 roku. Dwa lata później, podczas słynnej bitwy na jeziorze Pejpus, zakon został wygnany z całego terytorium księstwa pskowskiego, a twierdza znalazła się ponownie w rękach słowiańskich.

W 1303 roku w wyniku ciągłego zagrożenia ze strony niemieckich rycerzy, fortyfikację przeniesiono na oddalone ok. 700 metrów Wzgórze Żurawie, gdzie znajduje się do dziś. Początkowo była to twierdza zbudowana z jednego kamienia, z drewnianą wieżą. Z czasem postawiono grube (3-4 metrowe) kamienne ściany, siedem baszt, dwie specjalne konstrukcje obronne, wykopano fosy, a także wzniesiono inne budynki na terytorium fortyfikacji. W 1330 roku zakończono budowę silnej, kamiennej fortecy, która wytrzymała kilkadziesiąt oblężeń wroga. 

W 1510 roku, wraz z księstwem pskowskim, Izborsk został przyjęty do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego i zaczął pełnić rolę jego twierdzy granicznej. 

Po wielkiej wojnie północnej, Izborsk stracił na znaczeniu. Granice przesunięto, a miasto coraz bardzie się zatracało. W ciągu wielu lat twierdza popadła w ruinę.  

W 2003 roku zakończyły się prace renowacyjne, finansowane przez Global Heritage Fund, która zajmuje się ochroną, zachowaniem i utrzymaniem zagrożonych miejsc dziedzictwa kulturowego w krajach rozwijających się. 

Lokalni mieszkańcy są dumni, że twierdza Izborsk broniła zachodnich granic Rosji w stuletnich walkach. Do tej pory mury twierdzy i baszty są częścią krajobrazu, zadziwiają wyobraźnię poprzez ich piękno i moc. Dziś już miasto jest ciche i tylko wyobraźnia może odtworzyć grzmot armat, strzały i krzyki walczących ludzi.

Rosja. Wielki Pałac Kremlowski

Wczoraj wyjęłam ze skrzynki kartkę z widokiem na  Kremlowski Pałac, od Darii z Rosji . 

Słowo kreml od razu kojarzy mi się z Moskwą, Putinem oraz z wielkimi kolorowymi i złotymi kopułami wieńczącymi cerkwie. Ale chyba mało kto wie, że kreml oznacza twierdzę. 

Kreml moskiewski to perła architektury, zabytek historii i jeden z najbardziej rozpoznawalnych obiektów na świecie. Od wielu wieków jest symbolem potęgi państwa rosyjskiego.

Kreml wybudowano na planie trójkąta. Jego powierzchnia wynosi 28 hektarów. Łączy on w sobie trzy style architektoniczne: bizantyjski, klasycystyczny i rosyjskiego baroku.

Początek Moskiewskiego Kremla sięga XII wieku, kiedy to książę Jurij Dołgoruskij nakazał wybudowanie drewnianej twierdzy, która dała początek samej Moskwie. 

W XV wieku Kreml stał się siedzibą książąt moskiewskich, a panujący wówczas Iwan II sprowadził do warowni włoskich architektów, którym zlecił wybudowanie nowego, murowanego zespołu. Wzniesiono wówczas potężne mury z cegły wraz z 19 basztami, pałac, wieżę-dzwonnicę, trzy sobory: Uspieński, Zwiastowania i Archangielski.

W kolejnym stuleciu wybudowano pałac carski oraz cerkwie Dwunastu Apostołów. W XVIII wieku postawiono arsenał i Pałac Senatu. 

W latach 1838-49 na życzenie cara Mikołaja I wybudowano Wielki Pałac Kremlowski, który miał być tymczasową rezydencją, podkreślającą wielkość imperium. Rodzina carska, często odwiedzała Moskwę, bo choć od ponad wieku stolica państwa znajdowała się w Petersburgu, to właśnie w Moskwie odbywały się koronacje, śluby, chrzty członków dynastii Romanowów. 

Pałac zaprojektowany przez Konstantina Tona byś świadkiem koronacji trzech ostatnich carów Rosji. Jego wnętrza wypełnia 700 bogato zdobionych sal, z których pięć, noszących nazwy orderów Cesarstwa Rosyjskiego zalicza się do największych i najświetniejszych. 

Po upadku caratu Wielki Pałac Kremlowski stał się jednym z miejsc partyjnych zjazdów. A po upadku ZSRR oficjalną siedzibą prezydenta Federacji Rosyjskiej oraz miejscem uroczystości państwowych. 

Jedyną współczesną budowlą na Kremlu jest Pałac Zjazdów, który wybudowano na zlecenie Chruszczowa. Obecnie zmieniono jego nazwę na Państwowy Pałac Kremlowski, stanowiący dziś siedzibę Baletu Kremlowskiego. 

Na terenie Kremla znajduje się wiele zabytków, m.in. dwa gigantyczne dzieła sztuki ludwisarskiej, czyli największy na świecie dzwon Car kołokoł z 1735 roku, oraz jedna z największych na świecie armat- Car puszka z 1586 roku.

Zespół budowli otaczają charakterystyczne mury z czerwonej cegły, które obsadzono 19 basztami, w czasach carskich zwieńczone orłami, po przejęciu władzy przez komunistów zmieniono je na czerwone gwiazdy, które widnieją do dzisiaj. 

Od roku 1955 część Kremla została udostępniona do publicznego zwiedzania, czyniąc z niego muzeum na wolnym powietrzu. 

W 1990 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.