Polska. Skansen w Sanoku

Kolejną kartkową niespodziankę sprawiła mi Baśka. Otrzymałam od niej kartkę z mojej ulubionej serii. I takim sposobem dołączyła ona do mojej małej kolekcji kartek z sanockim skansenem.

Skansen w Sanoku został utworzony w 1958 roku z inicjatywy Aleksandra Rybickiego. Jest to największy pod względem ilości obiektów, skansen w Polsce i jednocześnie najpiękniejszy Park Etnograficzny w Europie. 

Na obszarze 38 ha można zapoznać się z kulturą polsko-ukraińskiego pogranicza we wschodniej części polskich Karpat wraz z Podkarpaciem. Cały obszar składa się z sektorów ekspozycyjnych, odpowiadających głównym grupom etnicznym z tego regionu (Bojkowie, Łemkowie, Pogórzanie i Dolinianie). 

Na terenie muzeum znajduje się ponad 100 obiektów budownictwa drewnianego z okresu od XVII do XX wieku, w tym XVII-wieczny kościół, cerkiew łemkowska z początku XIX wieku, dwie XVIII-wieczne cerkwie bojkowskie, kilka przydrożnych kapliczek, szkoła wiejska z zajazdem, młyn wodny, wiatraki oraz kuźnie. Zwiedzając budynki mieszkalne i gospodarcze można wziąć udział w warsztatach rzemieślniczych, np. tkackich czy wyrobu drewnianych łyżek i koszy.

Na terenie skansenu znajduje się również stała ekspozycja malarstwa ikonowego pt. Ikona karpacka, na której można zobaczyć ponad 220 ikon z okresu XV-XX wieku. Organizowane są także wystawy czasowe ukazujące zabytki z zakresu kultury ludowej, kultury mieszkańców miast i miasteczek podkarpackich. 

Polska. Moszna Zamek

Niesamowitą niespodziankę urodzinową sprawiła mi Justyna, przysyłając mi piękną pocztówkę z Zamkiem w Mosznej. To moja druga kartka z tym bajecznie wyglądającym zamkiem. Pierwszą dostałam rok temu od Aśki.

Moszna jest to wieś w województwie opolskim, swoją nazwę prawdopodobnie wzięła od mieszkającej tu w XIV wieku, rodziny Moschin. 

Pałac, nazywany zamkiem, choć nigdy nie pełnił funkcji obronnych, od 1866 do 1945 roku był posiadłością śląskiego rodu Tiele-Wincklerów, potentatów przemysłowych.

Po pożarze w 1896 roku, Franz Hubert von Tiele-Winckler rozpoczął odbudowę rezydencji. Efektem czego stanęła okazała, bajeczna budowla z 99 wieżami, z 365 pomieszczeniami, a w przypałacowym parku powstała sieć kanałów.

Na pytania "jak udało się tak szybko zbudować pałac", Franz zawsze odpowiadał, że pomógł mu w tym szatan, a koło zamkowej kaplicy kazał postawić figurkę diabła. 

W roku 1911 i 1912 gościem podczas wielkich polowań urządzonych przez hrabiego Franza był cesarz Wilhelm II. Do dziś w oranżerii stoi wypchany muflon.

Od 1972 roku w posiadłości znajdowało się Centrum Terapii Nerwic, obecnie zostało przeniesione do nowo wybudowanego sąsiedniego budynku. 

Aktualnie w pałacu mieści się hotel a sam pałac jest częściowo udostępniany do zwiedzania. W kaplicy odbywają się koncerty muzyki kameralnej, a w galerii wystawy dzieł sztuki. Pałac otacza ponad stuhektarowy park z alejami trzystuletnich dębów, kasztanowców i lip. Aleje prowadzą w krainę kanałów, poprzecinanych mostkami. W maju odbywa się tu Święto Kwitnących Azalii, które setkami kwitną w przypałacowym ogrodzie.

Jednym zdaniem, Moszna jest wymarzonym miejscem na wypoczynek, przepełniony opowieściami mrożącymi krew w żyłach i pełnymi duchów.

Niemcy. Spreewald

Wczoraj w ramach projektu postcrossing dostałam całkiem fajną kartkę od sympatycznej Bianki z Niemiec. Postcrossing oprócz wady, którą jest czyszczenie zasobów pieniężnych na koncie, posiada też zalety. Jedną z nich jest poznawanie ciekawych miejsc o których nie miało się wcześniej pojęcia i wpisywanie ich na listę miejsc do zobaczenia (jestem dobrej myśli, że na wpisaniu się nie skończy). Takim miejscem stało się dla mnie właśnie Spreewald.

Spreewald jest to kraina geograficzna w południowo-wschodniej części Brandenburgii, oddalona zaledwie o godzinę drogi od Berlina. 

Ponad 600 lat temu Spreewald zamieszkiwali Serbołużyczanie. Mowa ojczysta i ich obyczaje przetrwały pod dziś dzień, a nazwy miejscowości, ulic i szlaków wodnych są dwujęzyczne.

Główną cechą jest tutaj krajobraz rzeczno-dolinowy, jaki tworzy rzeka Sprewa, która w wyniku ostatniego zlodowacenia została poszarpana na wiele drobniejszych nurtów i strumieni. Całkowita długość nurtu to 970 km., a między odnogami rzeki znajdują się pola uprawne. 

W 1991 roku Spreewald został zarejestrowany jako Rezerwat Biosfery UNESCO.

Podstawowym środkiem transportu w Spreewaldzie jest tradycyjna łódź nazywana spreewaldzką barką. Takimi barkami pływa tutaj nawet listonosz i straż pożarna. Wąskie mosty przecinają rzeki i łączą pojedyncze wyspy mieszkalne. Nie na darmo Spreewald nazywany jest zieloną Wenecją. Dostępnych jest tutaj około 200 dróg wodnych, które miłośnicy atrakcji wodnych mogą przemierzyć w kajaku lub kanu. 

Oprócz rzecznych labiryntów, pięknych krajobrazów i czółen wprawianych w ruch przez sterników, przy pomocy długich tyczek, Spreewald słynie z przetworów z ogórków. Ogórki przyrządza się tutaj na wiele sposobów. Najsłynniejszy to ogórek kiszony, który można kupić prosto z wielkiej drewnianej beczki, ale również kiszony z musztardą, miodem czy chili, i ogórki marynowane.

Dzięki ogromnej popularności spreewaldzkich ogórków, został przygotowany specjalny ogórkowy szlak rowerowy. Przebiega on wzdłuż kanałów, pól uprawy ogórków i warzyw, obok gospodarstw, które zajmują się produkcją specjału, w których można spróbować ogórków i innych potraw regionalnych. Trasa liczy 260 km a każdy jej etap oznakowany jest symbolem spreewaldzkiego ogórka jadącego na rowerze.

Do dziś żywa jest tutaj kultura Serbołużyczan, która stała się również atrakcją przyciągającą turystów. Tradycje te można poznać i w nich uczestniczyć podczas zapust zimą, Waleien w okresie Wielkanocy, Froschkarren w czasie żniw czy Spinte jesienią.

Szwajcaria. Brienz Rothorn

Jakież było moje zaskoczenie, gdy wczoraj wyciągnęłam ze skrzynki kolejną kartkę ze Szwajcarii. Tym razem nadawcą okazał się Martin.

Brienz Rothorn jest najwyższą górą (2350m.n.p.m.) na granicy kantonów Lucerna, Obwalden i Berno. Z miasta Brienz prowadzi kolejka linowa prawie na sam szczyt góry. Na jej szczyt można również się dostać kolejką pchaną przez małą lokomotywę parową. Ta niezwykła podróż trwa godzinę, w ciągu której można podziwiać niesamowite widoki. Na szczyt prowadzą również szlaki piesze. Przy odrobinie szczęścia można tu spotkać kozice, koziorożce alpejskie i orły. A ze szczytu rozciąga się niezwykła panorama Alp Berneńskich, które można podziwiać np. z restauracji znajdującej się na grzbiecie. Z Brienz Rothorn wyruszyć można wyznaczonymi szlakami na górski spacer, np. do schroniska Arnischwand, przez cały czas podziwiając zapierające dech w piersiach widoki. U podnóża Brienz Rothorn na wysokości około 1900 m.n.p.m. znajduje się naturalne jezioro, które jest też atrakcją dla miłośników wędkarstwa.

Pierwsze na co zwróciłam uwagę, gdy otrzymałam tę kartkę, to lokomotywa ciągnąca czerwone wagoniki, wyglądająca jak kolej zębata. Urzekła i zaintrygowała mnie od pierwszego spojrzenia. Ci co mnie znają wiedzą jaki mam sentyment do starych pojazdów, tramwajów (tramwai?), kolei i samochodów. Podróż tą kolejką na szczyt musi być niezapomnianym przeżyciem (przynajmniej dla mnie by była :P ).

Czyż nie bosko?

Polska. Jaskinia Raj

Kartka od Grażyny przedstawiająca Jaskinię Raj wywołała u mnie wiele wspomnień z okresu szkoły podstawowej, niekoniecznie związanych z tym miejscem. To wtedy byłam tam na wycieczce wraz z moją klasą. Przerażona opowieściami o wplątujących się we włosy nietoperzach, które zamieszkują jaskinię, zwiedziłam ją z czapką na głowie :) Nietoperze, owszem były, nawet je widziałam, ale okazały się nie zainteresowane niczyimi włosami, znudzone zwisały z górnej części jaskini.

Według danych z lutego 2013 roku w Jaskini Raj mieszka tylko 30 nietoperzy.

Jaskinia Raj położona jest około 10 km od Kielc, w Górach Świętokrzyskich. Uważana jest za najpiękniejszą i najciekawszą jaskinię w Polsce. Z badań naukowych wynika, że około 50 tysięcy lat temu zamieszkiwali ją neandertalczycy. Od tego czasu natura dokonała cudów, tworząc na głębokości 9 metrów setki stalaktytów, stalagmitów oraz pizoidów nazywanych perłami jaskiniowymi. Długość jaskini to 240 metrów, z czego do zwiedzania udostępniona jest trasa o długości 180 metrów.   

Jaskinia została odkryta w 1964 roku przez czterech uczniów Technikum Geologicznego z Krakowa, a 1972 roku otwarto ją dla ruchu turystycznego. Nazwa Raj jest przeciwieństwem znajdującej się w pobliżu, wcześniej odkrytej, ubogiej jaskini Piekło. 

Jaskinia Raj została uznana za rezerwat przyrody nieożywionej i stanowisko archeologiczne.

W jaskini oprócz bogatych i różnorodnych form naciekowych można również zapoznać się z narzędziami pracy człowieka neandertalskiego oraz obejrzeć szczątki prehistorycznych zwierząt - mamuta, nosorożca włochatego czy niedźwiedzia jaskiniowego.

Grażyna przysłała mi również kartkę z życzeniami świątecznymi, za które serdecznie dziękuję.

Dostałam również nastrajającą świątecznie i rodzinnie kartkę od Marii.

Oraz pakiecik czystych kartek od Beaty, które z pewnością wykorzystam do wymiany z postcrosserami z całego świata :)

Polska. Jasna Góra

Wśród kartek ze Szwajcarii, które dzisiaj otrzymałam, znalazły się też kartki z Polski. Jedną z nich jest kartka od Moniki z Częstochowy.

Jasna Góra jest to sanktuarium, zespół klasztorny Zakonu Paulinów, którego początki istnienia sięgają roku 1382 , położony na częstochowskim wzgórzu, którego nazwa pochodzi od nazwy klasztoru św.Wawrzyńca na Jasnej Górze w Węgierskiej Budzie.

To tutaj od wielu lat znajduje się najważniejsze centrum pielgrzymkowe w Polsce. Na Jasnej Górze znajduje się obraz Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Został on otoczony szczególnym kultem wśród wiernych Kościoła rzymskokatolickiego oraz prawosławnego. Stał się jednym z najlepiej rozpoznawalnych symboli Kościoła rzymskokatolickiego na świecie. To właśnie dzięki niemu Jasna Góra stała się jednym z ważniejszych miejsc kultu maryjnego.

Obraz pochodzi z XIV wieku a legenda mówi, że namalował go św. Łukasz Ewangelista na desce stołu, na którym jadła rodzina Jezusa.

Jasna Góra od ponad 600 lat jest świadkiem kształtowania się państwa polskiego, największych bitew, najazdów, wojen, które przetoczyły się przez nasz kraj. I pomyśleć, że tylko raz udało się uszkodzić i ograbić obraz. To tutaj królowie polski modlili się o uratowanie kraju jak i zwykli ludzie modlili się w prywatnych intencjach. 

Obraz szybko uznano za cudowny. Obecnie w klasztorze znajduje się wyjątkowa księga, w której potwierdzone jest wiele cudów dokonanych dzięki działaniu i obecności Matki Bożej. 

Na zespół klasztorny składa się m.in.: 

Bastion św. Rocha, który jest jedynym zachowanym fragmentem Twierdzy Jasnogórskiej. Była ona jedną z wielu warowni Rzeczpospolitej. Stanowiła obronną rezydencję Matki Bożej Jasnogórskiej.

Bastion św. Trójcy - ostroża dawnych fortyfikacji twierdzy jasnogórskiej

Bazylika - świątynia z XV wieku w stylu gotyckim, kilkukrotnie przebudowywana. 

Bilblioteka, w której znajduje się około 8 tyś. starodruków oraz średniowieczne rękopisy iluminowane, w tym wyjątkowe egzemplarze z królewskich zbiorów Jagiellonów

Brama Lubomirskich z herbem jej fundatorów stanowi główne wejście do klasztoru. 

Szwajcaria. Wil

Dzisiaj moja skrzynka nie świeciła pustkami. Otrzymałam kilkadziesiąt pocztówek. To prawdziwy pocztówkowy zawrót głowy :)

Mojego chłopa wysłali w delegację do Szwajcarii. Szkoda, że firma nie sponsoruje takich wyjazdów również dla osoby towarzyszącej. W końcu w Wil nie byłam, a moje poznawanie Szwajcarii ograniczyło się kilka lat temu do Zurychu i Genewy. Z chęcią pojechałabym jeszcze raz, choć ceny tam potrafią przybić do ściany, ale kraj piękny.
No więc chłop w Szwajcarii, a pocztówki od niego już u mnie :)

Wil leży w północno-wschodniej Szwajcarii, w trójkącie geograficznym między St Gallen, Winterthur i Frauenfeld. Dzięki temu, że miasto było świadkiem prawie wszystkich czasów i epok, jest bogate w atrakcje turystyczne.

Stare Miasto posiada bogatą historię i jest najlepiej zachowanym małym miasteczkiem we wschodniej Szwajcarii. Stowarzyszenie Dziedzictwo Szwajcarii w 1984 roku przydzieliło miastu specjalną odznakę za trwałą i staranną konserwację Starego Miasta.
Na Starym Mieście można zobaczyć m.in. XV-wieczną rezydencje opatów St. Gallen, która jest obecnie jednym z najcenniejszych dóbr kultury w kraju, siedzibę arystokratycznego barona Haussmanna z 1795 roku, której elewacje ozdobione są portretami cesarzy rzymskich i postaciami ze starożytności.
Urokliwego obrazu dopełniają szachulcowe domy i malownicze uliczki.

Wil jest również znane z niezwykłych budynków kościelnych i świeckich, z zakupów w strefie wyłączonej z ruchu samochodowego w zabytkowej części centrum miasta. A dzięki temu, że Wil znajduje się w regionie turystycznym ograniczonym przez Jezioro Bodeńskie i góry Alpstein jest również doskonałym punktem wyjścia dla pieszych lub rowerowych wypraw oraz kąpieli lub sportów wodnych.

Szkoda, że pocztówki z tyłu nie zawierają opisu fotografii. Mogę się tylko domyślać co się na nich znajduje.

Polska. Wyrzutnia rakiet w Rąbce

Wczoraj pochwaliłam się kartką ze Słowińskiego Parku Narodowego. Dzisiaj nie będę daleko obiegać od tego miejsca, gdyż chciałam przedstawić wspomnianą wczoraj wyrzutnię rakiet w Rąbce. Kartkę z tego miejsca w swojej kolekcji posiadam od roku 2011.

Rąbka jest to mała miejscowość położona 2,5 km od Łeby, na terenie Słowińskiego Parku Narodowego. Stąd zaczyna się zwiedzanie Parku.

Wyrzutnia rakiet jest pohitlerowskim poligonem rakietowym z 1940 roku. Tutaj w okresie II wojny światowej niemieccy naukowcy testowali rakiety balistyczne typu Rheinbote i przeciwlotnicze Rheintochter.

Za największą tajemnicę łebskiego poligonu uznaje się prace Wernera von Brauna. W roku 1944 wybudowano wyrzutnię, z której przy pomocy specjalnego działa o kalibrze 600mm miały być wystrzeliwane wielostoponiowe pociski rakietowe. Zdążono jednak tylko wybudować betonową platformę z lufą o długości 23 metrów o ciężarze ponad 100 ton.

Oznaką tamtych czasów są pozostałości po wyrzutniach i bunkrach.

Po wojnie teren poligonu przejęły wojska radzieckie, a w latach 1967-74 działała tu Stacja Sondażu Rakietowego Łeba, której zadaniem było testowanie rakiet meteorologicznych przeznaczonych do badania górnych warstw atmosfery. Obecnie znajduje się tu muzeum "Wyrzutnia".

Na terenie muzeum można zobaczyć:
ekspozycje wykopanej 1,5 km od poligonu Słowińskiego Parki Narodowego rakiety ziemia - ziemia, zabudowania z okresu drugiej wojny światowej, bunkier dowodzenia, lej wyrzutni z widocznymi kanałami po chłodziwie, fundamenty stacji radiolokacyjnych Rheingold i Mannheim Reise, oraz fundamenty hali montażowej, służącej do konstrukcji rakiet przeciwlotniczych.

Polska. Słowiński Park Narodowy

Wpadła mi dzisiaj w ręce pocztówka ze Słowińskiego Parku Narodowego, którą dostałam rok temu od Karoliny.
Jest to niesamowite miejsce, które spokojnie można nazwać cudem natury, gdzie nieustannie od kilku tysięcy lat odbywa się walka morza, piasku i roślin.

Słowiński Park Narodowy jest jednym z 23 Parków Narodowych i jednocześnie jednym z większych Parków Narodowych w Polsce, obejmując powierzchnię powyżej 18 000 ha w skład której wchodzą przybrzeżne jeziora, lasy, bagna, bory, torfowiska, łąki oraz wydmy.
Znajduje się on w środkowej części polskiego wybrzeża, pomiędzy Łebą a Rowami.

Największą atrakcją turystyczną Parku są ruchome wydmy na Mierzei Łebskiej sięgające 50 m. To jedne z najwyższych wydm w Europie Środkowej. Morze tutaj nanosi piasek, słońce je osusza, wiatr przenosi go w głąb lądu usypując pagórki. Najszybciej przemieszczają się wygięte jak księżyc barchany (10 m. na rok). Barchany będące osobliwością tego krajobrazu występują tylko na obszarze pustynnym, więc nie bez powodu wydmy te nazywane są polską Saharą.
Nieco mniejsze są wydmy paraboliczne, niszczące i zasypujące wszystko, co napotkają na swojej drodze. Wydmy ciągle wędrują, tworząc doliny i góry, pozostawiają kikuty drzew po przejściu przez las, zasypują jeziora, łąki a nawet całe wsie. Pod najwyższą z łebskich wydm - Łącką Górą znajduje się osada Łączki, która została zasypana przez wędrujące piaski w XVIII w. Czasami przesuwająca się wydma odsłania fragmenty niemieckiego poligonu lub drewniane szczątki chałup.

Słowiński Park Narodowy to ogromne skupisko rzadkich gatunków roślin. Niektóre pochodzą z okresu zlodowaceń, np. malina moroszka. Park jest dogodnym obszarem lęgowym dla ptactwa błotnego i wodnego, ponieważ akweny stanowią ponad połowę jego powierzchni. Przymorskie jeziora są siedliskiem dla około 260 gatunków ptaków. Z rzadszych gatunków żyje tu żuraw, perkoz, batalion, kulik. Natomiast w lasach żyje orzeł bielik, bocian czarny, rybołów i wiele gatunków sów.  Dla ochrony miejsc lęgowych na jeziorach Łebsko i Gardno utworzono ścisłe rezerwaty.

Ze względu na swe walory przyrodnicze obszar Słowińskiego Parku Narodowego w 1977 roku został wpisany na Listę Rezerwatów Biosfery UNESCO.

W Słowińskim Parku Narodowym byłam w 2007 roku, miejsce to zrobiło na mnie niesamowite wrażenie i na pewno tam wrócę, tym bardziej, że jak dla mnie jeden dzień na poznanie tego miejsca to zdecydowanie za mało.
Turyści piesi, jak i rowerzyści mogą zwiedzać Park poruszając się wyznaczonymi ścieżkami i szlakami, które liczą ponad 170 km długości. A w sezonie letnim można wypłynąć w rejs statkiem pasażerskim po jeziorze Łebsko. Warto też odwiedzić Muzeum Wsi Słowińskiej w Klukach, dawny niemiecki poligon rakietowy w Rąbce, wdrapać się na wieże widokową na wzgórzu Rowokół czy latrnię morską w pobliskim Czołpinie.

Chiny. Xitang

Kilka dni temu w ramach projektu postcrossing dostałam pocztówkę od Liqin z Chin z bardzo ciekawego miejsca w jej kraju.

Xitang jest małym miasteczkiem na wodzie, nazywanym przez niektórych Wenecją Wschodu.
Jest to jedno z sześciu starożytnych miast, leżące na południe od dolnego brzegu rzeki Jangcy.
Ulice ze sklepami budowne są tutaj wzdłuż rzeki, tworząc zadaszone korytarze (ok 1000m długości), które stały się również ochroną przed deszczem i słońcem. W przeszłości sklepy i banki znajdowały się na łodziach a rzeka była wykorzystywana jako ulica na której łodzie były pojazdami. .
Xitang zajmuje powierzchnie 1km kwadratowego. Dziewięć rzek płynących przez miasto dzieli je na osiem części, połączonych ze sobą 27 zabytkowymi mostami. Znajduje się tutaj ponad 100 bardzo wąskich uliczek, z których pięć ma 110m długości. Najwęższa uliczka ma tylko pół metra szerokości!
Wewnątrz miasta zachowała się architektura z dynastii Ming i Qing. Co ciekawe w mieście można spotkać stare domy z ów dynastii, przekształcone w hotele, w których znajdują się zabytkowe meble, a w niektórych można zobaczyć wszystkie rodzaje antyków.

Szkoda, że Liqin wybrała dla mnie pocztówkę z nocnym widokiem, bo miejsce wydaje się być bardzo ciekawe i urokliwe.

Polska. Pałac Branickich w Białymstoku

Wczoraj przyszła do mnie piękna kartka od Justyny z Białegostoku.
Pałac Branickich jest jednym z najlepiej zachowanych rezydencji magnackich epoki saskiej na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Określany bywa mianem polskiego Wersalu, Wersalu Podlasia, oraz Wersalem Północy.
W skład posiadłości Branickich wchodzi pałac wraz z otaczającymi go ogrodami, zwierzyńcami oraz zespołem budynków: arsenałem, pomarańczarnią, pawilonami ogrodowymi, stajnią, wozownią, studniami i domem ogrodnika.

Braniccy rozbudowywali Pałac od początku XVIII w. Zespół pałacowo-ogrodowy wzorowany był na francuskich rozwiązaniach przestrzennych i dekoracyjnych. W XIX w. i na początku XX w. posiadłość była własnością carów rosyjskich oraz siedzibą Instytutu Panien Szlacheckich. W tym okresie Pałac tracił na świetności.
Pomimo grabieży i zniszczeń w czasie II wojny światowej, wewnątrz zachowały się oryginalne rzeźby, klatka schodowa, hol i aula. Pałac odbudowano w latach 1946 - 1960, niestety nie udało się w pełni zrekonstruować wnętrz Pałacu do stanu z XVIII w.
W roku 2006 i 2007 Pałac przechodził remont. Odnowiono elewację budynku pomieszczenia wewnętrzne i wykonano iluminację pałacu. W czasie prac remontowych na tyłach fasady pałacu odkryto XVII -wieczną niszę.
Obecnie Pałac Branickich jest siedzibą władz Akademii Medycznej w Białymstoku.

Irakijskie początki

Będąc jeszcze dzieckiem w wieku przedszkolnym, dostałam swoją pierwszą pocztówkę. Wysłał mi ją przebywający w Iraku tata. Pocztówka przetrwała do dnia dzisiejszego trochę przycięta, z tyłu pomazana moimi 4- letnimi rączkami i z oderwanym znaczkiem, który mimo wszystko również się uchował w domowych szpargałach.

Pocztówka przedstawia Mauzoleum Imama Musy Kadhima, siódmego i dziewiątego Imama w Kadhimejn na obrzeżach Bagdadu.

Kadhimejn jest jednym z najważniejszym miejsc religijnych odwiedzanych przez szyitów.
Bagdad położony na obydwu brzegach Tygrysu jest stolicą Iraku i jednym z największych miast na Bliskim Wschodzie. Centrum miasta położone jest na 44 m n.p.m. Północną część Bagdadu, która przepełniona jest starymi, średniowiecznymi zabytkami architektury muzułmańskiej i bazarami z południową nowoczesną częścią łączą mosty. Miasto jest głównym centrum gospodarczym państwa. Doskonale rozwija się tutaj przemysł petrochemiczny, metalowy i maszynowy. Bagdad stanowi ważny węzeł komunikacji lotniczej i kolejowej, m.in. przez miasto prowadzi trasa Kolei Bagdadzkiej - ze Stambułu przez Syrię do Al-Basry.

Czy w chwili otrzymania tej pocztówki dostałam bzika na ich punkcie? Pewnie nie, ale lubiłam przeglądać wielką, ciągle rosnącą stertę pocztówek, które dostawała moja starsza siostra z wszelkich wyjazdów od znajomych. Były to czasy, kiedy nie było internetu, telefonów komórkowych, sms-ów... a wysyłanie listów i pocztówek z wakacji było na porządku dziennym. Więc można sobie wyobrazić, że kolekcja mojej siostry mała nie była.
Zabawa w listonosza i przeglądanie widokówek były dla mnie większą frajdą niż zabawa lalkami :) Oglądałam je i marzyłam, o zobaczeniu każdego miejsca na własne oczy. Każda z tych pocztówek była dla mnie czymś niesamowitym. Jeszcze jakiś czas temu, ktoś wypisywał ją na drugim końcu Polski, Europy, Świata, jest przesiąknięta miejscem z którego pochodzi, jej podróżą, zawiera w sobie jakąś historie, wspomnienia i przebyła długą drogę a teraz jest u mnie. I właśnie to lubię, gdy pocztówka nosi na sobie znaki podróży.