Włochy. Sycylia

Sycylia jest największym regionem we Włoszech i największą wyspą na Morzu Śródziemnym. Po zakończeniu II wojny światowej zyskała autonomię i obecnie posiada osobny parlament.

Pewnie większości, kojarzy się ona z największą organizacją mafijną na świecie, oraz ze słynną rodziną Corleone, która została przedstawiona w trylogii Ojciec chrzestny. 

Ale Sycylia oprócz dreszczyku emocji, związanego z porachunkami mafijnymi, które i tak już są niwelowane, posiada pełnię zabytków, wśród których przeplata się mozaika kultur i narodów. Architektura zawiera elementy arabskie, normańskie, detale secesji i baroku.

Krajobraz na wyspie też jest pełen kontrastów. Kwitnące gaje cytrynowe, pomarańczowe i oliwne w pasie nadbrzeżnym zmieniają się w nietkniętą, pustynną scenerię wewnątrz wyspy.
Jednak większa część Sycylii to wyżyny i góry, spośród których wyróżnia się największy aktywny wulkan w Europie – Etna, oraz wybrzeże o długości 1039 km z piaszczystymi, skalistymi i żwirowymi plażami.

Sycylia oprócz wspaniałych krajobrazów, bogatej śródziemnomorskiej fauny i flory wyróżnia się największą w Europie liczbą słonecznych godzin w ciągu roku, jest też najcieplejszym regionem Włoch. Już w czasach starożytnych nazywana była Wyspą Słońca.

Na pocztówce zostały przedstawione jedne z najbardziej popularnych miejsc na wyspie.

Palermo jest głównym ośrodkiem mafijnym na Sycylii, jak i stolicą wyspy. Sycylia jest biednym regionem co doskonale widać w tym mieście. Miasto charakteryzuje się widokiem rozpadających się zabytkowych kamienic. Zaniedbany miejski bazar bardziej przypomina kraj arabski, a restauracje wyglądają jak zbiedniałe knajpy.

Cefalu stanowi perełkę sycylijskiego wybrzeża. Położone jest u stóp potężnej skały La Rocca. Widoczna na kartce katedra jest najsłynniejszym zabytkiem tego miasta. Zbudowana została w XII wieku przez normandzkiego króla Rogera.

W Agrigento znajduje się wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO park archeologiczny zwany Doliną Świątyń, w której znajdują się greckie świątynie z VI i V w. p.n.e.

Syrakuzy zwane też miastem Archimedesa są jednym z najważniejszych miast świata antycznego. Miasto znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na pocztówce widać największy na Sycylii grecki teatr.

Taormina nazywana również rajem na ziemi albo perłą Sycylii jest luksusowym kurortem. Antyczny teatr z Etną w tle oraz błękitne morze to wizytówka miasta.

Kartka niestety nie posiadała znaczka :(

Polska. Paprykarz (nie)szczeciński

Dzisiaj będzie trochę nietypowo. Bez pięknych polskich widoków i zabytków, choć z polskim akcentem.

Niektórym nazwa na kartce może kojarzyć się z obozami harcerskimi, koloniami, życiem studenckim, innym z okresem Polski Ludowej, a pozostałym z czymś co wywołuje wykrzywienie nosa i twarzy.

Paprykarz szczeciński, może jak nie wszyscy wiedzą, jest pastą rybną, z dodatkiem ryżu, cebuli, koncentratu pomidorowego i przypraw.

Dzisiaj paprykarz jest legendą i najbardziej kojarzonym produktem ze Szczecinem, który już od lat 90 w Szczecinie nie jest produkowany. Obecnie specjał pod tą nazwą produkuje kilka firm w Polsce, o dziwo, tylko jedna z nich znajduje się w Zachodniopomorskiem!

Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się skąd wziął się ten ceniony produkt? Myślę, że nie i mało tego, myślę, że będziecie bardzo zaskoczeni jak trafił na nasze polskie sklepowe półki i stoły ;)

Receptura szczecińskiego paprykarza powstała w 1965 roku podczas dalekomorskich połowów i została zaczerpnięta z afrykańskiej potrawy czop-czop, którą zachwycali się w tamtejszych portach technolodzy z polskich statków. Dwa lata później pierwsze konserwy zeszły z taśmy produkcyjnej w Szczecinie.

Pierwotnie jego głównym składnikiem były różne gatunki afrykańskich ryb, pulpa pomidorowa sprowadzana z Węgier, Rumunii i Bułgarii, ostra nigeryjska papryczka pima, warzywa i przyprawy.

Paprykarz odniósł niebywałe uznanie na całym świecie. Był eksportowany do 32 krajów(!), m.in. do Jordanii, Liberii, Japonii, Wybrzeża Kości Słoniowej i Togo. W Kolumbii nawet go podrabiano i sprzedawano do sąsiednich krajów.

Niestety, z czasem polskie rybołówstwo straciło łowiska u wybrzeży Afryki Zachodniej. Pojawił się też kryzys gospodarczy, więc i skład produktu również uległ zmianie. 

Paprykarz szczeciński zdobył wiele nagród kulinarnych i choć jego smak w żaden sposób nie przypomina tego sprzed lat, to nadal zbiera wyróżnienia.

W 2010 roku został wpisany na listę produktów regionalnych.  

Niemcy. Brama Brandenburska

To jedyna spośród 18 bram wchodzących w zespół dawnych murów miejsko-akcyzowych Berlina, która zachowała się do dziś. Znajduje się na na krańcu największej alei Belina, Unter den Linden, na jednym z najpiękniejszych placów miasta, uważanym za jego perełkę - Placu Paryskim.

Brama została wzniesiona w XVIII wieku według projektu niemieckiego architekta Carla Gottharda Langhansa. Pomysł na konstrukcję zaczerpnął on z greckiej bramy zwanej Propyleje, znajdującej się na ateńskim akropolu. Berlińską bramę zwieńcza kwadryga prowadzona przez boginię zwycięstwa – Wiktorię.

Pierwotnie Brama Brandenburska była największym w mieście przejściem granicznym. I choć od początku nazywana była Bramą Pokoju, to po wzniesieniu Muru Berlińskiego stała się oznaką podziału kraju. Wówczas znalazła się pośrodku strefy granicznej, pomiędzy Berlinem wschodnim i zachodnim i była niedostępna dla zwykłych ludzi. 

Po obaleniu Muru Berlińskiego w 1989 roku, Brama Brandenburska stała się symbolem zjednoczonych Niemiec, pokoju i wolności.

Obecnie obiekt jest zamknięty dla ruchu drogowego, choć senat Berlina rozpatruje propozycje, by za opłatą mogły przez Bramę przejeżdżać np. limuzyny ślubne. A sam zabytek jest magnesem przyciągającym turystów i miejscem najważniejszych uroczystości, imprez masowych, demonstracji politycznych oraz spotkań mieszkańców.

Polska. Hejnał z Wieży Mariackiej

Przed wiekami strażnik miasta, rano i wieczorem, z wież i bram Krakowa za pomocą hejnału obwieszczał mieszkańcom początek i koniec dnia oraz ostrzegał przed niebezpieczeństwem.

Według legendy, w 1241 roku wartownik czuwający na wieży kościoła Mariackiego dostrzegł nadciągających na miasto Tatarów. Przerażony trąbił na alarm, ale nim skończył grać, tatarska strzała przeszyła mu gardło. Na pamiątkę tego wydarzenia kompozycja już zawsze urywa się raptownie w tym miejscu, w którym trębacz zakończył ją wiele wieków temu.

Dzisiaj hejnał grany jest przez strażaków zawodowej straży pożarnej, którzy pełnią 24 godzinne dyżury, bo hejnał nie rozbrzmiewa raz dziennie, jak niektórzy uważają, lecz grany jest co godzinę, niezależnie od pory dnia i nocy, czy warunków atmosferycznych. 

O każdej pełnej godzinie z wieży mariackiej kościoła Najświętszej Marii Panny w Krakowie, melodia rozbrzmiewa na cztery strony świata . Pierwsza grana jest w stronę Wawelu dla króla, druga w stronę magistratu dla Prezydenta, trzecia w kierunku Barbakanu dla gości, a czwarta w stronę Małego Rynku dla kupców i komendanta Straży Pożarnej. 

Wyjątkiem, w którym hejnał nie jest grany, jest dzień pogrzebu ludzi kultury związanych z Krakowem, bądź żałoba narodowa. Wówczas z wieży rozbrzmiewa pieśń żałobna Łzy Matki, a w dniu pogrzebu inne pieśni.

Niektórzy nazywają hejnał z wieży mariackiej drugim hymnem Rzeczypospolitej. A to za sprawą I Programu Polskiego Radia, które od 1927 roku, codziennie w samo południe transmituje tę melodię. 

Kraków jest jedynym miastem na świecie, w którym tradycja grania hejnału z wieży co godzinę przetrwała do dziś.

Polska. Wodospad Szklarki

Choć na pierwszy rzut oka wodospad ten wygląda niepozornie, to jest on drugim pod względem wielkości wodospadem w polskich Karkonoszach. Kaskada wody spada z 13 metrów do skalnego koryta i dalej płynie wąwozem w kierunku rzeki Kamiennej. Najlepiej prezentuje się on po opadach deszczu, gdy woda spada z progu jego całą szerokością. Właśnie w takim momencie miałam okazję go podziwiać. Do tego była duża wilgotność powietrza, lekka mgła i cała okolica wyglądała jak w baśniowej krainie, w której tylko brakowało elfów ;) 

Niestety, w okresie suszy woda spływa tylko kilkoma niewielkimi stróżkami. 

W XIX wieku na potrzeby turystów przepływ wody dopływającej do wodospadu był regulowany ręcznie. Po pobraniu opłaty od „widzów” wodę spuszczano. W tamtym okresie była to niebywała atrakcja. Wówczas przy wodospadzie nawet otworzono gospodę, która obecnie została przekształcona na małe schronisko turystyczne o nazwie Kochanówka.

Wszelkie przewodniki po Karkonoszach podają, że jest to najczęściej odwiedzany wodospad w tych górach. Ta informacja bardzo mnie zaskoczyła. Po pierwsze myślałam, że to jednak Kamieńczyk jest tym numerem jeden, a po drugie, spędziłam nad Wodospadem Szklarki ponad godzinę, i w ciągu tego czasu, oprócz nas były tam jeszcze tylko dwie osoby! A byliśmy tam podczas pełni sezonu letniego.  

Polska. Słupsk

To dawna stolica księstwa słupskiego, przez wieki związana z zachodniopomorską dynastią Gryfitów, do której do dnia dzisiejszego nawiązuje herb miasta. Czerwony gryf ze złotym dziobem i szponami widniał na wszystkich herbach książąt Gryfitów oraz dawnych księstw pomorskich.

Nazwa miasta pochodzi od nazwy rzeki nad którą leży, Słupi, której nazwa z kolei wywodzi się od słowa słup. Powiązane jest ono z wieżą strażniczą wybudowaną na brzegu rzeki, bądź z domami, które w Słupsku, ze względu na podmokły teren  wznoszono na palach.

W języku kaszubskim miasto nosiło nazwę Stolpsk, która została przejęta i przerobiona przez Niemców na Stolp i obowiązywała aż do 1946 roku, kiedy ziemie te, odzyskała Polska.

Pierwsze wzmianki o osadnictwie sięgają VIII-IX wieku, natomiast w tym roku Słupsk obchodzi 750-lecie nadania praw miejskich.

O Słupsku można pisać dużo, gdyż jest to miasto pełne ciekawostek, bogate w historię, a tym samym w miejsca historyczne oraz przyrodę i ciekawe zabytki, wiele z nich znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Miasto jest również ciekawe pod względem architektonicznym. Secesyjne kamienice dowodzą o bogactwie słupskiego mieszczaństwa i atrakcyjności miasta w ostatnim ćwierćwieczu XIX wieku.

Na pewno jeszcze nieraz o Słupsku napiszę, tym bardziej, że mam jeszcze kilka kartek z tego miasta.

Na kartce, którą prezentuje dzisiaj znajduje się Brama Młyńska z przełomu XIV i XV wieku, będąca częścią obwarowań miasta. Niestety została zniszczona podczas II wojny światowej i po jej zakończeniu odbudowana. Obecnie mieści się w niej pracownia konserwatorska Muzeum Pomorza Środkowego.

W górnej części kartki znajduje się budynek Starostwa Powiatowego z 1903 roku. Jest to jeden z najładniejszych budynków w Słupsku.

Jak już mówiłam, Słupsk jest pełen ciekawostek. O jednej z nich nie wypadałoby mi nie wspomnieć. Czy wiecie, że to właśnie ze Słupska pochodzi twórca karty pocztowej?! Był nim pruski urzędnik państwowy i reformator światowej poczty, Heinrich von Stephan.

Japonia. Góra Fudżi

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych gór na świecie i najwyższy szczyt w Japonii (3776 m n.p.m.) leży na terenie Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu, na wyspie Honsiu, na południowy zachód od Tokio. 

Nie jest to zwyczajna góra. Fudżi jest czynnym wulkanem w stanie uśpienia, ostatnia erupcja miała miejsce w 1707 roku. Na jej wyjątkowość wpływa również fakt, że od najdawniejszych czasów była uważana za siedzibę bogów i z tego powodu stała się miejscem pielgrzymek. Początkowo wspinać się na nią mogli tylko kapłani i pielgrzymi. Kobietom wstęp był zabroniony, aż do roku 1972.

W lipcu i sierpniu Fudżi przeżywa prawdziwe oblężenie turystów. Zdarza się, że w tym okresie, jednego dnia na wulkan wchodzi 10 tysięcy ludzi! Zimą natomiast, na jej północno-zachodnim stoku czynne są tereny do jazdy na nartach.

W 2013 roku góra Fudżi została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako święte miejsce i źródło inspiracji artystycznej.

Jak może czytaliście, bądź słyszeliście w mediach, ostatnio w tym rejonie nie jest spokojnie. A to za sprawą znajdującego się zaledwie 25 km od Fudżi innego wulkanu o nazwie Hakone, w rejonie którego od maja tego roku, odnotowuje się podwyższoną aktywność sejsmiczną. Uważa się, że wulkan ten połączony jest z wulkanem Fudżi. Naukowcy uważają więc, że przebudzenie się Hakone, oraz ciśnienie magmy pod Fudżi, które jest obecnie wyższe niż było podczas ostatniego wybuchu, może po 300 latach spowodować jego powtórną erupcję. 

Polska. Roztocze

To kraina niezwykła, w której urzeka bogactwo nieskażonej przyrody, malowniczych krajobrazów, kultury i architektury. Roztoczański krajobraz to rozległe wzniesienia, wąwozy, łąki, strumienie, torfowiska, bagna, bory bagienne i lasy poprzecinane pasmami pól. I wszystko to w nieznaczny sposób dotknięte przez współczesną cywilizację.

Kraina ta rozciąga się na sporym obszarze, łączącym Wyżynę Lubelską z Podolem. Ciągnie się od Kraśnika na południowy wschód, aż do Lwowa.

Podzielone jest ono na trzy mezoregiony: Roztocze Zachodnie, Środkowe i Wschodnie.

źródło: wikipedia

Jak już wspomniałam, ingerencja człowieka w przyrodę jest tutaj nieznaczna. Na terenie Roztocza znajdują się wyjątkowe na skalę europejską lasy, są one jednymi z najpiękniejszych w Europie. Poza tym, terytorium to zaskakuje czystością rzek. 

Na całym obszarze Roztocza znajduje się ostoja ptaków, która została wyszczególniona przez IBA. Wszystkie gatunki ptaków spełniają kryteria: zagrożone w skali światowej oraz europejskiej.

Na polskich ziemiach Roztocza mieści się Roztoczański Park Narodowy oraz pięć Parków Krajobrazowych i trzy rezerwaty.

Nie tylko przyroda przyciąga i zachwyca.

Kraina ta od wieków była świadkiem wielu wydarzeń historycznych oraz tworzyła terytorium przenikania się kultur, narodowości i religii, czego efekty są zauważalne do dzisiaj. A pozostałości materialne, takie jak cerkwie, kościoły, bożnice, kirkuty, cmentarze, kurhany oraz kamienne przydrożne krzyże, są jednym z najcenniejszych elementów dziedzictwa kulturowego Roztocza.  

Polska. Stawa Młyny Świnujście

Upały w końcu się skończyły i przyszły dość zimne, wietrzne i pochmurne dni. Wraz z nimi przyszło wspomnienie gorącego lata, beztroski i przygody oraz tęsknota za słońcem.

Dlatego dzisiaj na poprawę humoru, ciepła, letnia pocztówka, jako mam nadzieję nieostatnie westchnienie lata. 

Znajdujący się na pocztówce Wiatrak Stawa Młyny, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Świnoujścia. Powstał w latach 1873-1874 na końcu Zachodniego Falochronu, przy ujściu rzeki Świny do Bałtyku i tam znajduje się do dzisiaj. 

Mierzy 10 metrów wysokości, a na jego zwieńczeniu znajduje się pulsujące światło. Dawniej wraz z nieistniejącą już stawą Wolin pełnił funkcję lokalnego systemu nawigacji. 

Słowo Stawa oznacza właśnie znak nawigacyjny.

Z Wiatrakiem związana jest legenda, która do dzisiaj krąży wśród miejscowych i przyjezdnych. Według niej w dawnym wiatraku-młynie mieszkał stary młynarz posiadający moc odmładzania ludzi. 

Kobiety wraz ze swoimi wyczerpanymi po długim rejsie i postarzałymi mężami marynarzami przychodziły do młynarza szukając ratunku. Stary młynarz zlecał okładać męża błotem, zażywać kąpieli w morzu i spacerować. Po tygodniu takiej kuracji marynarz zgłaszał się do wiatraka, po czym wychodził z niego odmłodniały.

W chwili śmierci starego młynarza wiatrak zatrzymał się, a miejsce utraciło swą moc. Mimo to spragnieni młodości ludzie nadal przybywają do Świnoujścia by pływać, spacerować a nawet okładać się błotem :)

Polska. Fryderyk Chopin w Warszawie

Usytuowany na terenie Parku Łazienkowskiego w Warszawie pomnik przedstawiający Fryderyka Chopina jest niewątpliwie jednym z najbardziej rozpoznawalnych rzeźb związanych ze stolicą i jednocześnie jednym z najbardziej znanych polskich pomników na świecie. Nawet jego wierna kopia w skali 1:1 znajduje się w japońskim mieście Hamamastu.

Wykonany z brązu monument przedstawia Chopina, siedzącego pod pochyloną wierzbą. Widziane z boku drzewo stwarza wrażenie wielkiej dłoni, choć mi od dzieciństwa bardziej kojarzy się ono z harfą połączoną z fortepianem...

Pomysł na uczczenie kompozytora pojawił się już pod koniec XIX wieku. Pomnik miał stanąć w setną rocznicę jego urodzin, czyli w 1910 roku. Jednak powstał on dopiero w 1926 roku, a jego projekt został wyłoniony w drodze konkursu, w którym zwyciężył wybitny rzeźbiarz, malarz i muzyk Wacław Szymanowski.

Podczas II wojny światowej monument został zniszczony. Jednak po jej zakończeniu synowie autora projektu, podarowali Muzeum Narodowemu odlew w brązie i drewnie, który stał się podstawą do odtworzenia rzeźby.

Od 1959 roku pod pomnikiem, w sezonie letnim w każdą niedzielę odbywają się bezpłatne koncerty fortepianowe, a utwory Chopina, wykonywane są przez światowej sławy pianistów.

Z tym miejscem i pocztówką, niestety nie tą, wiąże się dla mnie dość niezwykła historia. 

Otóż, będąc dzieckiem czasami jeździłam z rodzicami w niedzielne letnie dni w różne miejsca w Warszawie, m.in. też do Łazienek. Po kilku latach, będąc na wycieczce szkolnej w Zamku Królewskim w Warszawie zobaczyłam na wystawie sklepiku muzealnego, pocztówkę, która przykuła moją uwagę. Przedstawiała ona właśnie ten pomnik, oraz … mnie niedaleko niego. Wówczas doznałam lekkiego szoku i chyba w wyniku jego nie kupiłam tej kartki, czego teraz bardzo żałuję!

Teraz dla mnie byłaby to niesamowita pamiątka!

A może ktoś z Was ma w domu prl-wską kartkę z Chopinem, tę przeze mnie wspomnianą?! Dużo bym za nią teraz oddała...

Ukraina. Lwowski Rynek

Rynek Starego Miasta we Lwowie jest centralnym placem miasta. Wytyczono go wkrótce po lokacji miasta, czyli po 1356 roku. 

Z powodu wychodzących dwóch ulic z każdego jego rogu jest on podobny do Rynku warszawskiego i wrocławskiego.

W XVI wieku, po wielkim pożarze, gotycką zabudowę miasta odbudowano w tylu renesansowym. Jednak współczesne kamienice, które otaczają Rynek nie mają jednego stylu, lecz prezentują wszystkie, od renesansu do modernizmu.

W centrum placu nie może zabraknąć oczywiście Ratusza, przed którym dawniej stał pręgierz, służący do wymierzania wyroków.

Na Rynku odbywały się również najważniejsze ceremonie. Miejsce to m.in. pamięta odebranie hołdu lennego przez Władysława II Jagiełłę. Tutaj też formowano Gwardię Narodową, a Józef Piłsudski przyjął defiladę z okazji nadania miastu krzyża srebrnego Orderu Virtuti Militari.

W 1998 roku lwowski Rynek wraz ze Starym Miastem został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNECO.

Bardzo lubię tę serię pocztówek i badzo się cieszyłam, gdy ją dostałam, a mojej radości dopełniły urocze znaczki. Szczególnie świnka mnie rozczuliła :)

Polska. Bieszczady

Bieszczady to obszar górski położony w południowo-wschodnim zakątku kraju. 

Zachodnia ich część rozciąga się na pograniczu Polski i Słowacji, a znacznie większa wschodnia, znajduje się na Ukrainie.

Góry te są specyficzne, inne od pozostałych znajdujących się w Polsce. Na próżno w tym rejonie szukać miejskiego gwaru, jakiego można doświadczyć w Zakopanem, czy w innych popularnych miejscowościach górskich. 

Druga wojna światowa przyniosła w tych rejonach wyludnienie i powrót do dzikości, trwała też dwa lata dłużej niż w całej Europie. Do 1947 roku bronili się tutaj ukraińscy nacjonaliści, których działania zakończyła akcja Wisła. Jej skutkiem było też wysiedlenie większości Rusinów i ludności ukraińskiej.

Do dzisiaj jest to region słabo zaludniony i zużytkowany. Znajdują się tutaj tylko trzy miasta: Sanok, Lesko i Ustrzyki. Reszta to wsie i spokojne, małe miasteczka. Nie na darmo ludzie, którzy chcą odpocząć w ciszy, zagłębić się w rozważaniach, wybierają właśnie Bieszczady i nazywają je dzikimi górami Polski.

Ten obszar to nie tylko góry, połoniny, lasy, dzikie zwierzęta, ale także drewniane cerkwie, małe cmentarze, przydrożne kapliczki, pochylone krzyże znajdujące się często tuż przy bieszczadzkich szlakach, ruiny zamków i wsi-wiele z nich, to pamiątki po mieszkających tu pokoleniach Łemków i Bojków.