Około 30 km na zachód od Pskowa, tuż przy granicy z Estonią znajduje się duża wieś Izborsk. Słynie ona z zachowanych średniowiecznych cech krajobrazu i architektury, a przede wszystkim ze swej starożytnej twierdzy, która jest jedną z najstarszych i najbardziej okazałych twierdz ruskich.
O istnieniu tego miejsca dowiedziałam się dzięki Lenie z Rosji, od której dostałam kartkę, właśnie z fortyfikacją w Izborsku.
Po raz pierwszy Izborsk wspomniano w kronikach w 862 roku, w której to wymienia się go jako siedzibę Truwora-księcia Izborska, brata Ruryka. Wykopaliska archeologiczne wykazały jedynie istnienie w tym miejscu osady słowiańskiej, z drewnianą twierdzą wybudowaną w połowie X wieku. Do tej pory zdarza się, że podczas orki, miejscowi chłopi znajdują starożytne naszyjniki, bransoletki i inne ozdoby i przedmioty użytkowe a nawet broń.
W średniowieczu Izborsk przetrwał serię wojen i ataków. Twierdza, wówczas częściowo murowana, po raz pierwszy została zdobyta przez zakon kawalerów mieczowych w 1233 roku. Siedem lat później wojska pskowskie odbiły Izborsk, który ponownie wpadł w ręce zakonników w 1240 roku. Dwa lata później, podczas słynnej bitwy na jeziorze Pejpus, zakon został wygnany z całego terytorium księstwa pskowskiego, a twierdza znalazła się ponownie w rękach słowiańskich.
W 1303 roku w wyniku ciągłego zagrożenia ze strony niemieckich rycerzy, fortyfikację przeniesiono na oddalone ok. 700 metrów Wzgórze Żurawie, gdzie znajduje się do dziś. Początkowo była to twierdza zbudowana z jednego kamienia, z drewnianą wieżą. Z czasem postawiono grube (3-4 metrowe) kamienne ściany, siedem baszt, dwie specjalne konstrukcje obronne, wykopano fosy, a także wzniesiono inne budynki na terytorium fortyfikacji. W 1330 roku zakończono budowę silnej, kamiennej fortecy, która wytrzymała kilkadziesiąt oblężeń wroga.
W 1510 roku, wraz z księstwem pskowskim, Izborsk został przyjęty do Wielkiego Księstwa Moskiewskiego i zaczął pełnić rolę jego twierdzy granicznej.
Po wielkiej wojnie północnej, Izborsk stracił na znaczeniu. Granice przesunięto, a miasto coraz bardzie się zatracało. W ciągu wielu lat twierdza popadła w ruinę.
W 2003 roku zakończyły się prace renowacyjne, finansowane przez Global Heritage Fund, która zajmuje się ochroną, zachowaniem i utrzymaniem zagrożonych miejsc dziedzictwa kulturowego w krajach rozwijających się.
Lokalni mieszkańcy są dumni, że twierdza Izborsk broniła zachodnich granic Rosji w stuletnich walkach. Do tej pory mury twierdzy i baszty są częścią krajobrazu, zadziwiają wyobraźnię poprzez ich piękno i moc. Dziś już miasto jest ciche i tylko wyobraźnia może odtworzyć grzmot armat, strzały i krzyki walczących ludzi.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz