Lębork jest jednym z
tych miast, do którego wjeżdżając, od razu czuję wpływy
pruskie. Wszystko za sprawą masywnych, ciężkich budynków z
czerwonej cegły. Nie jestem fanką takiej architektury, czuję się
źle w takich miejscach, przytłaczająco i obco. A gdy jeszcze dodam do tego ponurą pogodę, moje odczucie przybiera na sile.
Lębork położony jest w
województwie pomorskim, nad rzeką Łebą i jej dopływem Okalicą.
Graniczy ze wzgórzami Pojezierza Kaszubskiego, jeziorem Lubowidzkim,
niedaleko stąd do nadmorskiej Łeby oraz do Słowińskiego Parku
Narodowego.
Historia powstania tego
miasta ściśle wiąże się z Krzyżakami. W 1341 roku Wielki Mistrz
Zakonu Krzyżackiego, Dietrich von Altenbugh nadał prawa miejskie
Lęborkowi, tym samym odkupując osadę, wówczas zwaną Lewino, z
rąk książąt Pomorza Gdańskiego. W połowie XV wieku miasto tylko
na 20 lat wróciło we władanie Polaków i do roku 1945 należało
do państwa pruskiego.
Z burzliwych czasów
zachowały się resztki miejskich murów obronnych z XIV wieku,
Baszta Bluszczowa, która przetrwała w pierwotnym stylu, Zamek
Krzyżacki będący najstarszym zabytkiem Lęborka, w którym mieści
się dzisiaj sąd i prokuratura, kościół św. Jakuba z XIV/XV
wieku, młyn i tzw. Dom Młynarza, spichlerz solny z XVI wieku,
Ratusz Miejski z 1900 roku, pięć lat młodszy budynek poczty,
kamieniczki mieszczańskie oraz wieża ciśnień z 1912 roku.
