Polska. Poleski Park Narodowy

Położony w województwie lubelskim Poleski Park Narodowy został utworzony w 1990 roku na miejscu istniejących wcześniej rezerwatów. Na jego terenie znajdują się najcenniejsze ekosystemy wodno-torfowiskowe, których różnorodność biologiczna zadecydowała o przyjęciu tego obszaru do Światowego Rezerwatu Biosfery Polesie Zachodnie.

Prawie cały teren Parku zajmują bagna, torfowiska i rozlewiska, wśród których występują jeziora krasowe będące jednymi z najstarszych w Polsce, oraz kompleksy leśne z bogactwem rzadkich gatunków fauny i flory.

Najliczniejszą grupę zwierząt stanowią ptaki, z których większość związana jest z siedliskami podmokłymi i wodnymi. Stąd znajdujący się w herbie Parku żuraw. Z innych grup zwierząt występują: żółwie błotne, łosie, wydry i bobry.

Przez teren Parku prowadzi kilka szlaków pieszych i rowerowych o długościach 13-120 km. Niektóre ścieżki wyposażone są w platformy widokowe, zadaszenia i ławki.

Atrakcją Poleskiego Parku Narodowego są również miejsca i zabytki związane z dorobkiem kulturowym, np. kryte strzechą chałupy poleskie o wysokich, stromych dachach, małych okienkach i ścianach zbudowanych z bali oraz znajdujące się na pagórkach wiatraki.  

Kartka ta, została przetransportowana balonem podczas Międzynarodowych Zawodów Balonowych, o czym informuje przybity na nią specjalny datownik. 

Niemcy. Zamek Neuschwanstein

Jeszcze chyba tylko ja nie pochwaliłam się piękną kartką od Krystyny z Zamkiem Neuschwanstein. Specjalnie czekałam na moment, w którym emocje opadną i szał postów na temat tego zamku ucichnie, tak żeby nikomu się on nie przejadł ;)

Zamek Nowy Kamienny Łabędź, bo tak można przetłumaczyć jego nazwę, położony jest w Aplach, w południowej części Bawarii, tuż przy granicy z Austrią. Jest najczęściej odwiedzanym miejscem w Europie zaraz po wieży Eiffla i jednym z najsłynniejszych i najczęściej fotografowanych budowli w Niemczech. I wcale się nie dziwię. Nie dość, że sam zamek wygląda jak z bajki Disneya, to jeszcze jego położenie na szczycie stromego, kamienistego wzgórza porośniętego gęstym lasem, wywołuje dreszczyk emocji, który towarzyszył nam w dzieciństwie podczas oglądania czy czytania książek z bajkami. 

Zamek powstawał od 1869 roku na polecenie bawarskiego króla Ludwika II, jako odzwierciedlenie jego zamiłowania do mitologii germańskiej. Sam Ludwik II przyrównywał się do legendarnego Rycerza Łabędzia. Powstanie tego zamku miało mu wynagrodzić osobiste i polityczne niepowodzenia. Jednak warownia stała się ucieczką od niezrozumiałej rzeczywistości, jego prywatnym królestwem, w którym zatracał się w zaczarowanym świecie germańskich legend. Wkrótce też został uznany za niepoczytalnego i pozbawiony tronu.

Zamek budowany był przez kilkanaście lat. Obecnie znajduje się w nim 35 korytarzy i kilkaset schodów, wnętrza skąpane są w złocie, ściany zdobią freski ukazujące scenki z legend o bohaterach wagnerowskich oper, krzesła i fotele pokryte są jedwabiem, które haftowane były przez 200 mniszek przez siedem dni. W budynku zastosowano również wiele technologicznych innowacji, takich jak windy, bieżącą ciepłą i zimną wodę oraz system ogrzewania.

Zamek Neuschwanstein, niestety można zwiedzać tylko w grupach z przewodnikiem i to w dość krótkim czasie, bo w około 35 minut. Patrząc na jego gabaryty, może wydawać się to bardzo mało, ale gdy przeczytałam, że rocznie odwiedza go około 1,3 miliona turytów, to mnie ten krótki czas przestał dziwić.

Jeszcze raz dziękuję p. Krystynie za piękną pocztówkę i wywołanie ogromnej radości na mej twarzy :)

Słowacja. Rohacze

„Pasmo to niewielkie, lecz pięknością nie ustępuje bynajmniej szczytom Tatr Wysokich”.

Tak o Rohaczach pisał na początku XX wieku taternik Janusz Chmielowski.

Rohacze uznawane są za najpiękniejszą część Tatr Zachodnich.
Skaliste szczyty w tym paśmie położone są nad Doliną Rohacką. W głównej grani formują się w parę dwóch wierzchołków skalnych, podobnych do diabelskich rogów i być może stąd wzięły się ich nazwy (Rohacz Płaczliwy i Rohacz Ostry).

Ponoć najpiękniejszą panoramę Tatr Zachodnich można oglądać ze znajdującego się na granicy polsko-słowackiej, Wołowca. Jest on trzecim i ostatnim szczytem Rohaczy.

Szlak turystyczny biegnący przez ten odcinek Tatr jest dość trudny. Skalisty, pełen ubezpieczeń w postaci łańcuchów, ze stromymi podejściami i bywa często nazywany Orlą Percią Tatr Zachodnich.

Pocztówka od lewej strony przedstawia:
Jeden z czterech Rohackich Stawów położony w górnej części doliny.

Fragment grani głównej Tatr Zachodnich o nazwie Trzy Kopy. 

Schronisko na Zwierówce.
Rohacki Wodospad.

Szczyt o nazwie Osobita. Góra ta, widziana z wielu stron wygląda, jakby była samodzielną, odłączoną od Tatr.

Byliście kiedyś w tej części Tatr? Widoki na pewno są nieziemskie, ale dla mnie to zdecydowanie za trudny szlak :(

Dzień Poczty Polskiej

Dzisiaj, czyli 18 października obchodzony jest Dzień Poczty Polskiej oraz Dzień Listonosza.

Historia Poczty Polskiej sięga 1558 roku, gdy na polecenie króla Zygmunta Augusta uruchomiono pierwszą regularną międzynarodową linię pocztową Kraków – Wenecja. Wówczas Główną siedzibą Poczty Polskiej był Kraków.

W tamtym okresie listy przewożono w dyliżansach, albo były dostarczane przez gońców pieszych. Aby dostarczyć przesyłkę do adresata, często musieli udać się pieszo z jednego końca kraju na drugi. W lecie taka podróż np. z Wrocławia do Gdańska zajmowała im dziewięć dni, a w zimie jedenaście.

Listonosze przed Pocztą Główną w Krakowie, rok 1933

Dopiero po 71 latach od dnia założenia Poczty Polskiej, zaczęły powstawać w województwach, powiatach i miastach stałe stacje pocztowe. Na każdej z nich znajdował się herb pocztowy, a przewozem listów zajmowali się posłańcy, zwani pocztylionami. Nie wolno im było wyruszać w drogę bez specjalnej odznaki pocztowej i trąbki.

Dawniej każdy pracownik poczty składał zawodową przysięgę, a praca na poczcie była uważana za prestiż.

Wraz z rozwojem łączności, zakres usług pocztowych oferowanych przez Pocztę Polską znacznie się powiększył i sama Poczta przeszła wiele modernizacji.

Kolejna moja kartka, która niestety doszła do mnie bez znaczka.

Polska. Wielbłąd w Jurze

W południowej Polsce, od Częstochowy i Mstowa, przez Ogrodzieniec po Kraków, rozciąga się Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, zwana Jurą. 

Potoczne określenie tej krainy wzięło się od nazwy okresu jurajskiego ery mezozoicznej, kiedy to osadziła się większość skał tworzących ten rejon. Od lat były one w tym miejscu wypłukiwane, a ich odporniejsze elementy zostały w obszarze, jako okazy o interesujących kształtach.

Dzisiaj, obok licznych średniowiecznych zamków występujących w Jurze, białe ostańce o fikuśnych kształtach, stały się wizytówką regionu. Nazwy jakie noszą pochodzą od ich fantazyjnych kształtów. Można więc znaleźć tutaj m.in.: Maczugę Herkulesa, Rękawicę, Zakonnicę, Samotną Dziewicę, Małego Dziada, czy widocznego na pocztówce Wielbłąda, który znajduje się obok zamku Ogrodzieniec.

Wiele tych skał nadaje się do wspinaczki, dzięki czemu Jura została nazwana polską stolicą wspinaczki skałkowej. Część z nich została przygotowana pod wspinaczy i oznaczona według stopnia trudności.  

Mnie ta skała w ogóle nie przypomina wielbłąda, lecz wysiadującą jaja kurę...
A Wy widzicie wielbłąda, czy może tak jak ja, kurę, albo zupełnie coś innego?

Polska. Jesienne Roztocze

Ostatnio było trochę zachwalania gorącego tajlandzkiego klimatu i trochę narzekania na obecną jesienną i nazwałabym to wczesnozimową pogodę (w końcu w niektórych częściach Polski spadł wczoraj śnieg!) Ale przecież Polska Złota Jesień też ma swój urok. I moim zdaniem jest to niewątpliwie piękny czas. 

Jesień zachwyca poranną mgłą, kropelkami mżawki na pajęczynie. Żółte, czerwone i brązowe liście zachęcają, by wyjść na spacer do pachnącego i wilgotnego parku czy lasu, poszukać pośród liści i drzew grzybów i kasztanów. Ogrzać się przy ognisku i zjeść pieczone w nim ziemniaki.

Na tle jesiennej przyrody pięknie prezentuje się wszystko. Zabytki, stare drewniane domki, kościoły...

A wieczorem, przy odgłosie spadających kropel deszczu można poczytać książkę, wypić gorącą herbatę z miodem i cytryną i zjeść szarlotkę z kruszonką... Moim zdaniem wszystkie te rzeczy w jesienne wieczory smakują inaczej, lepiej, wyjątkowo...

Na Roztoczu jesień musi wyglądać bajecznie! Kolorowe pola na wzgórzach, szum strumyków, nieznany horyzont skąpany we mgle, drewniane domki wśród kolorowych drzew. Cisza i spokój.
O samym Roztoczu pisałam już wcześniej, tutaj i tutaj. 

A Wy za co kochacie jesień? Bo kochacie, prawda?

Tajlandia. Koh Samui

Tęsknicie już za latem? Bo ja bardzo. Dni są coraz krótsze i coraz bardziej przypominają o nadchodzącej zimie. Do tego z dnia na dzień zrobiło się bardzo zimno, ciepła odzież wysunęła się na prowadzenie, wraz z zimową kurtką :(
W takich momentach często zazdroszczę osobom od których dostaję kartki z widokiem na ich egzotyczne miejsce zamieszkania. Gdzie jest krystalicznie czysta woda, biały piasek i przede wszystkim gdzie ciepłe i słoneczne dni dominują, bądź trwają bez przerwy.

Takim właśnie miejscem jest wyspa Koh Samui położona w południowej Tajlandii. Jest to trzecia pod względem wielkości wyspa kraju. Znajdują się na niej wilgotne, równikowe lasy, jej środkowa część wysłana jest wyżynami i górami, natomiast nizinne wybrzeża skupiają kilkanaście bajecznych plaż.

Z racji tego, że jest to druga najbardziej skomercjalizowana wyspa Tajlandii, turyści mogą przebierać do woli w ofercie resortów plażowych i hoteli. Na Koh Samui jest ich kilkaset!

Oprócz pięknych plaż, znajduje się tam kilka efektownych wodospadów, 12-metrowy posąg buddy, oraz słynne wśród miejscowych i turystów skały o nazwie Babcia i Dziadek, które wyglądem przypominają zewnętrzne narządy płciowe. Można też odwiedzić zagrodę krokodyli i węży, ogród motyli, małpi teatr i akwarium morskie.

Koh Samui jest również częścią Morskiego Parku Narodowego Ang Thong, małego tropikalnego raju z rafami koralowymi.

Widoczna na pocztówce plaża Mae Nam rozciąga się na długości 5 km i znajduje się na północnym wybrzeżu wyspy.

Polska. Kościół św. Wojciecha w Krakowie

Na Rynku Głównym w Krakowie stoi mały, z pozoru wyglądający na nieszczególny kościółek. Stanowi on jednak duży skarb Rynku i jest jedną z najstarszych budowli Krakowa, a tym samym świadkiem tysiącletniej historii miasta.

Według podań, miał on stanąć na miejscu starej, drewnianej, pogańskiej świątyni. Dzięki badaniom archeologicznym odkryto pod kościołem fragmenty nieznanej kamiennej budowli, której powstanie określono na przełom X/XI wieku, czyli w czasach kiedy w Krakowie przebywał św. Wojciech. Legenda mówi, że w tym miejscu wygłaszał kazania.

Dzisiejsza, prostokątna świątynia, z elementami kilku stylów architektonicznych, powstała w drugiej połowie XI lub na początku XII wieku. Przez wieki była kilkakrotnie przebudowywana i obrosła też, przeróżnymi dobudówkami. 

Z powodu podniesienia się poziomu rynku przez ostatnie tysiąc lat, kościół znajduje się około 2-2,6 metra niżej w stosunku do gruntu niż pierwotnie. Dlatego też jego budynek wydaje się niski.

W jego podziemiach znajduje się wystawa (czynna tylko w sezonie letnim), związana z historią Rynku oraz historią kościoła.  

Polska. Lata 60-te w Warszawie

Warszawa w latach 60-tych XX wieku liczyła już milion mieszkańców i w pośpiechu stawała na nogi. Czasy te nazwane zostały okresem małej stabilizacji.

Wówczas ślady II wojny światowej i powstania coraz mniej były dostrzegalne, a obok Pałacu Kultury i Nauki oraz innych socrealistycznych budowli, wyrastały liczne nowoczesne budynki. Wśród nich wieżowce ściany wschodniej, oraz Domy Towarowe Centrum, które szybko przyniosły miano wizytówki nowoczesnej Warszawy. To właśnie z tego miejsca zostało zrobione zdjęcie widoczne na pocztówce.

W ciągu dnia ulice stolicy były pełne mieszkańców i przyjezdnych, latem ustawiały się długie kolejki do nielicznych lodziarni, punktów sprzedaży waty cukrowej i wody sodowej.

Za nielegalne dolary wymieniane na bony kupowało się zachodnie kosmetyki, papierosy, alkohol i prawdziwe dżinsy. W barze Praha i Grubej Kaśce jadało się obiady, a wieczorami i nocą w świetle neonów młodzi mieszkańcy podążali potańczyć w klubie Hybrydy czy w Stodole.
Natomiast młodzi i starsi, nocne życie spędzali m.in. w znajdującej się w Pałacu Kultury Sali Kongresowej, gdzie występowali najsłynniejsi polscy i zagraniczni artyści. Tutaj też 1965 roku odbył się pierwszy w Polsce pokaz mody, i to samego Christiana Diora.

Lata 60-te w Warszawie to nie tylko zmiany w architekturze miasta, modzie, kulturze, ale również pierwszomajowe pochody i dramatyczne protesty, które zmieniły charakter całego kraju.

Na koniec ciekawostka.
Czy wiecie, że w 1965 roku miała zostać zakończona budowa nie jednego, ale już trzech odcinków metra?! No cóż, mamy rok 2015 i nadal tylko dwie linie...

Polska. Lubniewice

W średniowieczu nazywane były osadą obronną, później nosiły niemiecką nazwę Konigswalde, czyli królewski las. Dzisiaj, miasto Lubniewice jest jednym z najmniejszych miast w Polsce, a jego dawne królewskie nazewnictwo wykorzystywane jest do promocji miasta.

Lubniewice położone są na terenach o dużej lesistości, w województwie lubuskim, nad dwoma jeziorami Lubiąż i Krajnik. 

W mieście na próżno szukać uciążliwych zakładów przemysłowych, więc powietrze w tym rejonie jest czyste. Ze względu na nie, jak i na jeziora i otaczające je lasy, miasto i okolice pełnią rolę rekreacyjną dla turystów i wczasowiczów.

Lasy bogate są w zwierzynę, grzyby i owoce, a jezioro Lubiąż posiada linię brzegową w wielu miejscach dostępną dla wędkarzy, bo ryb jest w nim dostatek. W mieście odbywają się nawet zawody wędkarskie o puchar burmistrza.

W Lubniewicach kończy się również prowadzący przez tereny województwa wielkopolskiego i lubuskiego, konny szlak, zwany wilczym szlakiem.

W mieście nie brakuje miejsc chronionych. Jednym z nich jest obszar chronionego krajobrazu Jeziora Lubniewickie. A w bardzo bliskich okolicach mieści się Zespół Przyrodniczo-Krajobrazowy Uroczysko Lubniewsko, oraz Rezerwat Przyrody Janie im. Włodzimierza Korsaka, będący ostoją licznych gatunków ptaków wodnych.

W Lubniewicach znajduje się też kilka zabytków, wśród których można znaleźć kościół, trzy pałace, XIX-wieczny park, kamieniczki i szachulcowo-murowany dom z XIX wieku.