Rosja. Peterhof - światowa stolica fontann

Na przedmieściach Sankt Petersburga, nad Zatoką Fińską, w mieście Peterhof znajduje się była letnia rezydencja carów Rosji, zwana Wielkim Pałacem, lub Pałacem Fontann. Uważany jest on za skarb rosyjskiej i światowej architektury i sztuki.

Swoją sławę Petershof zyskał jednak dzięki fontannom. Otóż kompleks Peterhof to nie tylko pałac, ale także dwa duże parki: dolny i górny, o łącznej powierzchni 600 ha, na terenie których znajdują się 144 fontanny, w większości złote, 2000 strumieni wodnych i 4 zabytkowe kaskady.
Cały układ fontann wyrzuca 34 tys. litrów wody na sekundę. A woda ta spływa po kaskadach schodów do wielkiego basenu u stóp pałacu.

Pewnie myślicie, że budowa ta zawiera szereg skomplikowanych urządzeń? Otóż, nie. W konstrukcji parku wykorzystano nierówności w terenie oraz naturalne źródła wodne, położone wyżej nad poziomem morza niż park.

To jeszcze nie koniec sztuki wodnej i raju tryskających fontann.

Przed fasadą Pałacu znajdują się najokazalsze obiekty, zwane Wielką Kaskadą, które upamiętniają triumf Rosji nad Szwecją. Znajduje się tu 225 rzeźb z brązu, 64 fontanny i 142 wodotryski.
Główna i największa fontanna, przedstawiająca biblijnego Samsona, otwierając paszczę lwa wyrzuca w górę 20-metrowy strumień wody. Natomiast mechaniczna fontanna słońce, w postaci wysokiej kolumny ze złoconymi tarczami, wystrzeliwuje 72 strumienie wodne na kształt promieni.
Jakby było mało, znajduje się tu jeszcze Kaskada Smoków i Złota Góra, oraz szereg wystrzałów wodnych, które tryskają wodą w najmniej oczekiwanym miejscu i momencie.

Przeglądając zdjęcia w internecie z tego kompleksu oraz czytając o nim, mam wrażenie, że miejsce to cechuje wystawność i przepych. Wszystko w prawdziwie carskim stylu.

Babska (nie)bolesna decyzja

W życiu bym się nie spodziewała, że kiedyś podejmę nieprzymuszoną decyzję dotyczącą zaprzestania wymiany kartek z ludźmi z całego świata. Bardziej skłaniałabym się ku myśli, że nadejdzie taki moment, że będę do tego zmuszona, np. ze względów ekonomicznych. Nie oszukujmy się koszt wysyłki kartki w świat do tanich nie należy, a wysyłając w Polskę kilka kartek, też robi się z tego pokaźna suma. Uważam, że od momentu drastycznej podwyżki cen znaczków, hobby to stało się niestety, dość ekskluzywne.

Tak! Postanowiłam zakończyć swoją przygodę z wymianą kartek. O dziwo, głównie nie przez fundusze (chociaż te, też wpłynęły na moją decyzję), lecz przez moje odczucia. A właściwie ich brak.

Wymiana kartek przez serwisy do tego stworzone przestała mnie cieszyć. Tak, dobrze czytacie. Ja też jestem bardzo mocno tym faktem zaskoczona! 

Kartki, które w większości dostaję w ostatnim czasie przez PC są kartkami, których nigdy nie chciałabym dostać, zdarzało mi się też dostawać śmiecie, wycięte krzywo kartoniki, powyginane, poplamione, pobrudzone klejem, wykonane niechlujnie, do tego przyprawione zdaniem: mam nadzieję, że KARTKA Ci się spodoba. Takie sytuacje niestety przygaszają entuzjazm. Zauważyłam też, że coraz częściej, ludzie nie przykładają się do wysyłki kartki, wybierają to, co im pierwsze wpadnie w ręce, nie czytają profili i piszą dwa proste zdania, a sami oczekują przysłowiowego złota i diamentów.

Mój zapał również przygaszają kartki, otrzymywane ciągle z tych samych krajów.

Ogólnie nastał taki moment, że idąc do skrytki pocztowej boję się co zastanę tam znowu. Gdyby nie kartki od Was i z forum, to pewnie, zaprzestałabym w ogóle jej otwierania...

Pewnie sobie teraz pomyślicie, że jestem potwornie wybredna i chełpliwa. Ale ja naprawdę nie mam wygórowanych wymagań. Wydaje mi się, że zwykłe widokówki można kupić wszędzie. Jeżeli nie w sklepach stacjonarnych to w internetowych.

Może jeszcze kiedyś powrócę do wysyłania kartek za pomocą serwisów. Na pewno od czasu do czasu wyślę coś w Polskę. Nie zaprzestanę prowadzenia bloga, będę tutaj nadal chwalić się pocztówkami, nie tylko tymi, które dostałam w ostatnim czasie i które do mnie jeszcze dojdą, ale też tymi, które są w mojej kolekcji już od kilku lat.

A póki co, zaoszczędzone na znaczkach pieniądze bardzo mi się teraz przydadzą, gdyż szykują się spore zmiany w moim życiu.

Ukraina. Chersonez Taurydzki

Chersonez Taurydzki to starożytna nazwa Krymu, który swoje powstanie zawdzięcza poszukującym nowych ziem do uprawy zboża kolonistom greckim. Dzięki temu, że założona przez Greków osada znajdowała się na morskim szlaku handlowym, wkrótce przekształciła się w miasto portowe, a następnie w państwo-miasto o ustroju republiki. W tamtym okresie było to również ważne centrum rejonu Morza Czarnego, chronione przez fortyfikacje zbudowane przez Greków, a później rozbudowane przez Rzymian.

Dzisiaj Chersonez Taurydzki to miejsce kryjące ślady cywilizacji greckiej, rzymskiej i bizantyjskiej o ponad dwu i pół tysięcznej historii, położone w południowo-zachodniej części Krymu, w granicach administracyjnych Sewastopola. 

Ruiny starożytnej zabudowy i fortyfikacje są jednym z największych atrakcji półwyspu krymskiego. Jest to około 70 obiektów, m.in.: teatr grecki, mennica, dom farbiarza, dom dowódcy, czy termy. Pozostałości starożytnego miasta to nie wszystko. Nad nimi wznosi się złota kopuła soboru Św. Włodzimierza, natomiast wśród pozostałości murów znajduje się baptysterium, gdzie miał miejsce symboliczny chrzest Rusi.

Pozostałości antycznego miasta zostały wpisane w 2013 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Zastanawiałam się co napisać na koniec, jak to podsumować. Każdy z nas wie, co w ostatnim czasie wydarzyło się  na Ukrainie. Pewnie niektórzy powiedzą, że powinnam tę kartkę zakwalifikować do Rosji. Jednak otrzymałam ją z Ukrainy i do tego kraju ją przydzieliłam. Na tematy polityczne wypowiadać się nie będę. Postanowiłam więc przytoczyć słowa, które rok temu powiedziała podróżniczka p. Barbara Górecka, po których chyba już nic nie trzeba dodawać.

„Tauryda to dawna nazwa Krymu. A Sewastopol to z greckiego święte miasto, miasto chwały, miasto godne szacunku... jak to kuriozalnie brzmi w kontekście wydarzeń z ostatnich tygodni...”

Czechy. Frenštát pod Radhoštěm

Patrząc na tę kartkę można mieć wrażenie, że przedstawia ona jedno z wielu miasteczek w Polsce. Ale Frensztat pod Radhoszczem, bo tak brzmi jego polska nazwa, znajduje się w kraju morawsko-śląskim, przy północnym zboczu pasma Radhosztskiego w Czechach.

Dzięki swemu położeniu, wśród malowniczych Beskidów, Frensztat jest miastem do którego w okresie letnim i zimowym ściągają turyści. Oprócz licznych górskich szlaków turystycznych, znajduje się tutaj kilka zabytkowych budynków, które widać na pocztówce.

W centrum miasta mieści się rynek z fontanną w kształcie Neptuna, oraz dwa XVII-wieczne kościoły i neoromatyczny XIX-wieczny ratusz, w którym znajduje się również muzeum z ekspozycją etnograficzną.

W sezonie letnim na rynku odbywa się wiele atrakcji, m.in. festiwal muzyczny kapeli cymbałowych, festyn gulaszowy, czy Marciński Targ podczas którego patron miasta, św. Marcin, przyjeżdża na białym koniu i przekazuje do rąk starosty klucz, którym otwiera ów targ.

Za sprawą skoczni narciarskiej, miasto to zasłynęło w historii sportu. To właśnie we Frensztatcie pod Radhoszczem powstała pierwsza w Republice Czeskiej skocznia ze sztuczną powierzchnią, która swojego czasu była również największą na świecie. Obecnie mieści się tutaj ośrodek skoków narciarskich.

Polska. Międzybrodzie Bialskie dla aktywnych sportowo.

Kartka, którą dostałam kilka dni temu rozbudziła moją tęsknotę za górami. Tęsknotę tym większą, gdyż prawdopodobnie z urlopowych górskich planów nic nie będzie. Nie miały to być widoczne na kartce Beskidy, lecz Karkonosze, i dlatego żal jest większy.

Międzybrodzie Bialskie położone jest nad jeziorem Międzybrodzkim, u podnóża Góry Żar, w województwie śląskim.

Jest to miejscowość o charakterze turystyczno – wczasowym, a jej położenie nad brzegami jeziora kwalifikuje ją do miana ośrodka sportów wodnych. Panują tutaj idealne warunki dla uprawiania windsurfingu i kitesurfingu, dlatego w granicach Międzybrodzia Bialskiego działają szkółki windsurfingowe oraz liczne wypożyczalnie różnego sprzętu wodnego. 

Oczywiście na tych terenach są też liczne szlaki turystyczne i schroniska, można uprawiać kolarstwo górskie, wędkować, zimą uprawiać narciarstwo biegowe, zjazdowe i snowboard.

Ale przede wszystkim okolice te, są bardzo dobrze znane miłośnikom sportów lotniczych. Od 1935 roku na górze Żar działa Górska Szkoła Szybowcowa oraz uprawiane jest paralotniarstwo. Od wczesnej wiosny do jesieni, przy dobrych warunkach pogodowych, można na niebie zaobserwować dziesiątki paralotni. 

Na tle zachodzącego słońca widok na paralotnie musi być piękny (nawet gdzieś widziałam taką pocztówkę). Zapewne paralotniarzom widoków też można pozazdrościć.