Dzisiaj będzie trochę nietypowo. Bez pięknych polskich widoków i zabytków, choć z polskim akcentem.
Niektórym nazwa na
kartce może kojarzyć się z obozami harcerskimi, koloniami, życiem
studenckim, innym z okresem Polski Ludowej, a
pozostałym z czymś co wywołuje wykrzywienie nosa i twarzy.
Paprykarz szczeciński,
może jak nie wszyscy wiedzą, jest pastą rybną, z dodatkiem ryżu, cebuli, koncentratu pomidorowego i przypraw.
Dzisiaj paprykarz jest
legendą i najbardziej kojarzonym produktem ze Szczecinem, który już od lat 90 w Szczecinie nie jest produkowany. Obecnie specjał pod tą nazwą produkuje kilka firm w Polsce, o dziwo, tylko jedna z nich znajduje się w Zachodniopomorskiem!
Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się skąd wziął się ten ceniony produkt? Myślę, że
nie i mało tego, myślę, że będziecie bardzo zaskoczeni jak
trafił na nasze polskie sklepowe półki i stoły ;)
Receptura szczecińskiego
paprykarza powstała w 1965 roku podczas dalekomorskich połowów i
została zaczerpnięta z afrykańskiej potrawy czop-czop, którą
zachwycali się w tamtejszych portach technolodzy z polskich statków.
Dwa lata później pierwsze konserwy zeszły z taśmy produkcyjnej
w Szczecinie.
Pierwotnie jego głównym
składnikiem były różne gatunki afrykańskich ryb, pulpa
pomidorowa sprowadzana z Węgier, Rumunii i Bułgarii, ostra
nigeryjska papryczka pima, warzywa i przyprawy.
Paprykarz odniósł
niebywałe uznanie na całym świecie. Był eksportowany do 32
krajów(!), m.in. do Jordanii, Liberii, Japonii, Wybrzeża Kości
Słoniowej i Togo. W Kolumbii nawet go podrabiano i sprzedawano do sąsiednich krajów.
Niestety, z czasem polskie rybołówstwo straciło łowiska u wybrzeży Afryki
Zachodniej. Pojawił się też kryzys gospodarczy, więc i skład
produktu również uległ zmianie.
Paprykarz szczeciński
zdobył wiele nagród kulinarnych i choć jego smak w żaden sposób nie przypomina tego sprzed
lat, to nadal zbiera wyróżnienia.
W 2010 roku został wpisany na listę produktów regionalnych.
Pamiętam ten smak. Bardzo lubiłam Paprykarz Szczeciński gdy byłam dzieckiem. Teraz już takiego dobrego nigdzie nie ma :/
OdpowiedzUsuńTeż doskonale pamiętam ten smak. I o dziwo, nigdy nie cierpiałam ryb, a paprykarz lubiłam. Teraz, niestety nie jestem w stanie tego przełknąć...
UsuńAle mnie zaskoczyłaś tym postem! I samą pocztówką, i historią paprykarza. Mój tata pochodzi ze Szczecina, a paprykarz bardzo lubi, mnie on za to nie smakuje. :x
OdpowiedzUsuńTo taka mała, chwilowa odmiana od reszty kartek :)
UsuńBardzo ciekawy wpis, lubię takie posty! Zawsze można się czegoś ciekawego dowiedzieć. Paprykarz jadłam bardzo często w dzieciństwie, mmm...to był smak! Ale jakoś od kilku lat przestałam. Te paprykarze są dla mnie za ostre, przerzuciłam się na podobne w smaku sałatki z makreli :) polecam.
OdpowiedzUsuńCiesze się, że się podoba :) Ja też od kilku lat już paprykarza nie jem...bo tego jeść już się nie da. Przynajmniej mi teraz nie smakuje :/
UsuńNo no no, nie wiedziałam, że ten paprykarz jest aż taki sławny :D. Szczerze powiedziawszy mi jakoś specjalnie nie podchodzi.
OdpowiedzUsuńJego sława również mnie zaskoczyła :) Nie spodziewałam się, że on był taki rozchwytywany i to jeszcze na całym świecie! :D
UsuńKiedyś paprykarz szczeciński był rarytasem.Obecnie wszędzie dostępny, nie każdy z desygnatów ma odpowiednie walory smakowe pożądane przez konsumenta :) Dawno nie miałem okazji kosztować... muszę kupić w takim razie :)
OdpowiedzUsuńCiekawe czy ten nowy paprykarz będzie Ci smakować...? Chociaż czytałam, że jedna z firm robi go w bardzo zbliżonym smaku do tego starego.
UsuńMniam, też lubiłam paprykarz szczeciński, ale nie miałam pojęcia, że są z nim kartki :D! Bardzo dawno go nie jadłam, ale obawiam się, że już nie smakuje tak jak kiedyś... być może się mylę :)
OdpowiedzUsuńjak ogólnie nie przepadam za tego typu kartkami, tak taką kartkę z chęcią bym przygarnęła, lubię pocztówki z jakimiś kultowymi rzeczami a paprykarz zdecydowanie do nich należy. w domu nigdy go nie jadałam, nie jadam do tej pory (za to mój Sz. uwielbia), za to był moją zmorą podczas obozów harcerskich... ileż to dni zdarzało mi się głodować, bo nie byłam w stanie przełknąć kanapki z paprykarzem :D
OdpowiedzUsuń