Włochy. Sycylia

Sycylia jest największym regionem we Włoszech i największą wyspą na Morzu Śródziemnym. Po zakończeniu II wojny światowej zyskała autonomię i obecnie posiada osobny parlament.

Pewnie większości, kojarzy się ona z największą organizacją mafijną na świecie, oraz ze słynną rodziną Corleone, która została przedstawiona w trylogii Ojciec chrzestny. 

Ale Sycylia oprócz dreszczyku emocji, związanego z porachunkami mafijnymi, które i tak już są niwelowane, posiada pełnię zabytków, wśród których przeplata się mozaika kultur i narodów. Architektura zawiera elementy arabskie, normańskie, detale secesji i baroku.

Krajobraz na wyspie też jest pełen kontrastów. Kwitnące gaje cytrynowe, pomarańczowe i oliwne w pasie nadbrzeżnym zmieniają się w nietkniętą, pustynną scenerię wewnątrz wyspy.
Jednak większa część Sycylii to wyżyny i góry, spośród których wyróżnia się największy aktywny wulkan w Europie – Etna, oraz wybrzeże o długości 1039 km z piaszczystymi, skalistymi i żwirowymi plażami.

Sycylia oprócz wspaniałych krajobrazów, bogatej śródziemnomorskiej fauny i flory wyróżnia się największą w Europie liczbą słonecznych godzin w ciągu roku, jest też najcieplejszym regionem Włoch. Już w czasach starożytnych nazywana była Wyspą Słońca.

Na pocztówce zostały przedstawione jedne z najbardziej popularnych miejsc na wyspie.

Palermo jest głównym ośrodkiem mafijnym na Sycylii, jak i stolicą wyspy. Sycylia jest biednym regionem co doskonale widać w tym mieście. Miasto charakteryzuje się widokiem rozpadających się zabytkowych kamienic. Zaniedbany miejski bazar bardziej przypomina kraj arabski, a restauracje wyglądają jak zbiedniałe knajpy.

Cefalu stanowi perełkę sycylijskiego wybrzeża. Położone jest u stóp potężnej skały La Rocca. Widoczna na kartce katedra jest najsłynniejszym zabytkiem tego miasta. Zbudowana została w XII wieku przez normandzkiego króla Rogera.

W Agrigento znajduje się wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego UNESCO park archeologiczny zwany Doliną Świątyń, w której znajdują się greckie świątynie z VI i V w. p.n.e.

Syrakuzy zwane też miastem Archimedesa są jednym z najważniejszych miast świata antycznego. Miasto znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO. Na pocztówce widać największy na Sycylii grecki teatr.

Taormina nazywana również rajem na ziemi albo perłą Sycylii jest luksusowym kurortem. Antyczny teatr z Etną w tle oraz błękitne morze to wizytówka miasta.

Kartka niestety nie posiadała znaczka :(

Polska. Paprykarz (nie)szczeciński

Dzisiaj będzie trochę nietypowo. Bez pięknych polskich widoków i zabytków, choć z polskim akcentem.

Niektórym nazwa na kartce może kojarzyć się z obozami harcerskimi, koloniami, życiem studenckim, innym z okresem Polski Ludowej, a pozostałym z czymś co wywołuje wykrzywienie nosa i twarzy.

Paprykarz szczeciński, może jak nie wszyscy wiedzą, jest pastą rybną, z dodatkiem ryżu, cebuli, koncentratu pomidorowego i przypraw.

Dzisiaj paprykarz jest legendą i najbardziej kojarzonym produktem ze Szczecinem, który już od lat 90 w Szczecinie nie jest produkowany. Obecnie specjał pod tą nazwą produkuje kilka firm w Polsce, o dziwo, tylko jedna z nich znajduje się w Zachodniopomorskiem!

Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się skąd wziął się ten ceniony produkt? Myślę, że nie i mało tego, myślę, że będziecie bardzo zaskoczeni jak trafił na nasze polskie sklepowe półki i stoły ;)

Receptura szczecińskiego paprykarza powstała w 1965 roku podczas dalekomorskich połowów i została zaczerpnięta z afrykańskiej potrawy czop-czop, którą zachwycali się w tamtejszych portach technolodzy z polskich statków. Dwa lata później pierwsze konserwy zeszły z taśmy produkcyjnej w Szczecinie.

Pierwotnie jego głównym składnikiem były różne gatunki afrykańskich ryb, pulpa pomidorowa sprowadzana z Węgier, Rumunii i Bułgarii, ostra nigeryjska papryczka pima, warzywa i przyprawy.

Paprykarz odniósł niebywałe uznanie na całym świecie. Był eksportowany do 32 krajów(!), m.in. do Jordanii, Liberii, Japonii, Wybrzeża Kości Słoniowej i Togo. W Kolumbii nawet go podrabiano i sprzedawano do sąsiednich krajów.

Niestety, z czasem polskie rybołówstwo straciło łowiska u wybrzeży Afryki Zachodniej. Pojawił się też kryzys gospodarczy, więc i skład produktu również uległ zmianie. 

Paprykarz szczeciński zdobył wiele nagród kulinarnych i choć jego smak w żaden sposób nie przypomina tego sprzed lat, to nadal zbiera wyróżnienia.

W 2010 roku został wpisany na listę produktów regionalnych.  

Niemcy. Brama Brandenburska

To jedyna spośród 18 bram wchodzących w zespół dawnych murów miejsko-akcyzowych Berlina, która zachowała się do dziś. Znajduje się na na krańcu największej alei Belina, Unter den Linden, na jednym z najpiękniejszych placów miasta, uważanym za jego perełkę - Placu Paryskim.

Brama została wzniesiona w XVIII wieku według projektu niemieckiego architekta Carla Gottharda Langhansa. Pomysł na konstrukcję zaczerpnął on z greckiej bramy zwanej Propyleje, znajdującej się na ateńskim akropolu. Berlińską bramę zwieńcza kwadryga prowadzona przez boginię zwycięstwa – Wiktorię.

Pierwotnie Brama Brandenburska była największym w mieście przejściem granicznym. I choć od początku nazywana była Bramą Pokoju, to po wzniesieniu Muru Berlińskiego stała się oznaką podziału kraju. Wówczas znalazła się pośrodku strefy granicznej, pomiędzy Berlinem wschodnim i zachodnim i była niedostępna dla zwykłych ludzi. 

Po obaleniu Muru Berlińskiego w 1989 roku, Brama Brandenburska stała się symbolem zjednoczonych Niemiec, pokoju i wolności.

Obecnie obiekt jest zamknięty dla ruchu drogowego, choć senat Berlina rozpatruje propozycje, by za opłatą mogły przez Bramę przejeżdżać np. limuzyny ślubne. A sam zabytek jest magnesem przyciągającym turystów i miejscem najważniejszych uroczystości, imprez masowych, demonstracji politycznych oraz spotkań mieszkańców.

Polska. Hejnał z Wieży Mariackiej

Przed wiekami strażnik miasta, rano i wieczorem, z wież i bram Krakowa za pomocą hejnału obwieszczał mieszkańcom początek i koniec dnia oraz ostrzegał przed niebezpieczeństwem.

Według legendy, w 1241 roku wartownik czuwający na wieży kościoła Mariackiego dostrzegł nadciągających na miasto Tatarów. Przerażony trąbił na alarm, ale nim skończył grać, tatarska strzała przeszyła mu gardło. Na pamiątkę tego wydarzenia kompozycja już zawsze urywa się raptownie w tym miejscu, w którym trębacz zakończył ją wiele wieków temu.

Dzisiaj hejnał grany jest przez strażaków zawodowej straży pożarnej, którzy pełnią 24 godzinne dyżury, bo hejnał nie rozbrzmiewa raz dziennie, jak niektórzy uważają, lecz grany jest co godzinę, niezależnie od pory dnia i nocy, czy warunków atmosferycznych. 

O każdej pełnej godzinie z wieży mariackiej kościoła Najświętszej Marii Panny w Krakowie, melodia rozbrzmiewa na cztery strony świata . Pierwsza grana jest w stronę Wawelu dla króla, druga w stronę magistratu dla Prezydenta, trzecia w kierunku Barbakanu dla gości, a czwarta w stronę Małego Rynku dla kupców i komendanta Straży Pożarnej. 

Wyjątkiem, w którym hejnał nie jest grany, jest dzień pogrzebu ludzi kultury związanych z Krakowem, bądź żałoba narodowa. Wówczas z wieży rozbrzmiewa pieśń żałobna Łzy Matki, a w dniu pogrzebu inne pieśni.

Niektórzy nazywają hejnał z wieży mariackiej drugim hymnem Rzeczypospolitej. A to za sprawą I Programu Polskiego Radia, które od 1927 roku, codziennie w samo południe transmituje tę melodię. 

Kraków jest jedynym miastem na świecie, w którym tradycja grania hejnału z wieży co godzinę przetrwała do dziś.

Polska. Wodospad Szklarki

Choć na pierwszy rzut oka wodospad ten wygląda niepozornie, to jest on drugim pod względem wielkości wodospadem w polskich Karkonoszach. Kaskada wody spada z 13 metrów do skalnego koryta i dalej płynie wąwozem w kierunku rzeki Kamiennej. Najlepiej prezentuje się on po opadach deszczu, gdy woda spada z progu jego całą szerokością. Właśnie w takim momencie miałam okazję go podziwiać. Do tego była duża wilgotność powietrza, lekka mgła i cała okolica wyglądała jak w baśniowej krainie, w której tylko brakowało elfów ;) 

Niestety, w okresie suszy woda spływa tylko kilkoma niewielkimi stróżkami. 

W XIX wieku na potrzeby turystów przepływ wody dopływającej do wodospadu był regulowany ręcznie. Po pobraniu opłaty od „widzów” wodę spuszczano. W tamtym okresie była to niebywała atrakcja. Wówczas przy wodospadzie nawet otworzono gospodę, która obecnie została przekształcona na małe schronisko turystyczne o nazwie Kochanówka.

Wszelkie przewodniki po Karkonoszach podają, że jest to najczęściej odwiedzany wodospad w tych górach. Ta informacja bardzo mnie zaskoczyła. Po pierwsze myślałam, że to jednak Kamieńczyk jest tym numerem jeden, a po drugie, spędziłam nad Wodospadem Szklarki ponad godzinę, i w ciągu tego czasu, oprócz nas były tam jeszcze tylko dwie osoby! A byliśmy tam podczas pełni sezonu letniego.