Polska. Skansen w Sanoku

Kolejną kartkową niespodziankę sprawiła mi Baśka. Otrzymałam od niej kartkę z mojej ulubionej serii. I takim sposobem dołączyła ona do mojej małej kolekcji kartek z sanockim skansenem.

Skansen w Sanoku został utworzony w 1958 roku z inicjatywy Aleksandra Rybickiego. Jest to największy pod względem ilości obiektów, skansen w Polsce i jednocześnie najpiękniejszy Park Etnograficzny w Europie. 

Na obszarze 38 ha można zapoznać się z kulturą polsko-ukraińskiego pogranicza we wschodniej części polskich Karpat wraz z Podkarpaciem. Cały obszar składa się z sektorów ekspozycyjnych, odpowiadających głównym grupom etnicznym z tego regionu (Bojkowie, Łemkowie, Pogórzanie i Dolinianie). 

Na terenie muzeum znajduje się ponad 100 obiektów budownictwa drewnianego z okresu od XVII do XX wieku, w tym XVII-wieczny kościół, cerkiew łemkowska z początku XIX wieku, dwie XVIII-wieczne cerkwie bojkowskie, kilka przydrożnych kapliczek, szkoła wiejska z zajazdem, młyn wodny, wiatraki oraz kuźnie. Zwiedzając budynki mieszkalne i gospodarcze można wziąć udział w warsztatach rzemieślniczych, np. tkackich czy wyrobu drewnianych łyżek i koszy.

Na terenie skansenu znajduje się również stała ekspozycja malarstwa ikonowego pt. Ikona karpacka, na której można zobaczyć ponad 220 ikon z okresu XV-XX wieku. Organizowane są także wystawy czasowe ukazujące zabytki z zakresu kultury ludowej, kultury mieszkańców miast i miasteczek podkarpackich. 

Polska. Moszna Zamek

Niesamowitą niespodziankę urodzinową sprawiła mi Justyna, przysyłając mi piękną pocztówkę z Zamkiem w Mosznej. To moja druga kartka z tym bajecznie wyglądającym zamkiem. Pierwszą dostałam rok temu od Aśki.

Moszna jest to wieś w województwie opolskim, swoją nazwę prawdopodobnie wzięła od mieszkającej tu w XIV wieku, rodziny Moschin. 

Pałac, nazywany zamkiem, choć nigdy nie pełnił funkcji obronnych, od 1866 do 1945 roku był posiadłością śląskiego rodu Tiele-Wincklerów, potentatów przemysłowych.

Po pożarze w 1896 roku, Franz Hubert von Tiele-Winckler rozpoczął odbudowę rezydencji. Efektem czego stanęła okazała, bajeczna budowla z 99 wieżami, z 365 pomieszczeniami, a w przypałacowym parku powstała sieć kanałów.

Na pytania "jak udało się tak szybko zbudować pałac", Franz zawsze odpowiadał, że pomógł mu w tym szatan, a koło zamkowej kaplicy kazał postawić figurkę diabła. 

W roku 1911 i 1912 gościem podczas wielkich polowań urządzonych przez hrabiego Franza był cesarz Wilhelm II. Do dziś w oranżerii stoi wypchany muflon.

Od 1972 roku w posiadłości znajdowało się Centrum Terapii Nerwic, obecnie zostało przeniesione do nowo wybudowanego sąsiedniego budynku. 

Aktualnie w pałacu mieści się hotel a sam pałac jest częściowo udostępniany do zwiedzania. W kaplicy odbywają się koncerty muzyki kameralnej, a w galerii wystawy dzieł sztuki. Pałac otacza ponad stuhektarowy park z alejami trzystuletnich dębów, kasztanowców i lip. Aleje prowadzą w krainę kanałów, poprzecinanych mostkami. W maju odbywa się tu Święto Kwitnących Azalii, które setkami kwitną w przypałacowym ogrodzie.

Jednym zdaniem, Moszna jest wymarzonym miejscem na wypoczynek, przepełniony opowieściami mrożącymi krew w żyłach i pełnymi duchów.

Niemcy. Spreewald

Wczoraj w ramach projektu postcrossing dostałam całkiem fajną kartkę od sympatycznej Bianki z Niemiec. Postcrossing oprócz wady, którą jest czyszczenie zasobów pieniężnych na koncie, posiada też zalety. Jedną z nich jest poznawanie ciekawych miejsc o których nie miało się wcześniej pojęcia i wpisywanie ich na listę miejsc do zobaczenia (jestem dobrej myśli, że na wpisaniu się nie skończy). Takim miejscem stało się dla mnie właśnie Spreewald.

Spreewald jest to kraina geograficzna w południowo-wschodniej części Brandenburgii, oddalona zaledwie o godzinę drogi od Berlina. 

Ponad 600 lat temu Spreewald zamieszkiwali Serbołużyczanie. Mowa ojczysta i ich obyczaje przetrwały pod dziś dzień, a nazwy miejscowości, ulic i szlaków wodnych są dwujęzyczne.

Główną cechą jest tutaj krajobraz rzeczno-dolinowy, jaki tworzy rzeka Sprewa, która w wyniku ostatniego zlodowacenia została poszarpana na wiele drobniejszych nurtów i strumieni. Całkowita długość nurtu to 970 km., a między odnogami rzeki znajdują się pola uprawne. 

W 1991 roku Spreewald został zarejestrowany jako Rezerwat Biosfery UNESCO.

Podstawowym środkiem transportu w Spreewaldzie jest tradycyjna łódź nazywana spreewaldzką barką. Takimi barkami pływa tutaj nawet listonosz i straż pożarna. Wąskie mosty przecinają rzeki i łączą pojedyncze wyspy mieszkalne. Nie na darmo Spreewald nazywany jest zieloną Wenecją. Dostępnych jest tutaj około 200 dróg wodnych, które miłośnicy atrakcji wodnych mogą przemierzyć w kajaku lub kanu. 

Oprócz rzecznych labiryntów, pięknych krajobrazów i czółen wprawianych w ruch przez sterników, przy pomocy długich tyczek, Spreewald słynie z przetworów z ogórków. Ogórki przyrządza się tutaj na wiele sposobów. Najsłynniejszy to ogórek kiszony, który można kupić prosto z wielkiej drewnianej beczki, ale również kiszony z musztardą, miodem czy chili, i ogórki marynowane.

Dzięki ogromnej popularności spreewaldzkich ogórków, został przygotowany specjalny ogórkowy szlak rowerowy. Przebiega on wzdłuż kanałów, pól uprawy ogórków i warzyw, obok gospodarstw, które zajmują się produkcją specjału, w których można spróbować ogórków i innych potraw regionalnych. Trasa liczy 260 km a każdy jej etap oznakowany jest symbolem spreewaldzkiego ogórka jadącego na rowerze.

Do dziś żywa jest tutaj kultura Serbołużyczan, która stała się również atrakcją przyciągającą turystów. Tradycje te można poznać i w nich uczestniczyć podczas zapust zimą, Waleien w okresie Wielkanocy, Froschkarren w czasie żniw czy Spinte jesienią.

Szwajcaria. Brienz Rothorn

Jakież było moje zaskoczenie, gdy wczoraj wyciągnęłam ze skrzynki kolejną kartkę ze Szwajcarii. Tym razem nadawcą okazał się Martin.

Brienz Rothorn jest najwyższą górą (2350m.n.p.m.) na granicy kantonów Lucerna, Obwalden i Berno. Z miasta Brienz prowadzi kolejka linowa prawie na sam szczyt góry. Na jej szczyt można również się dostać kolejką pchaną przez małą lokomotywę parową. Ta niezwykła podróż trwa godzinę, w ciągu której można podziwiać niesamowite widoki. Na szczyt prowadzą również szlaki piesze. Przy odrobinie szczęścia można tu spotkać kozice, koziorożce alpejskie i orły. A ze szczytu rozciąga się niezwykła panorama Alp Berneńskich, które można podziwiać np. z restauracji znajdującej się na grzbiecie. Z Brienz Rothorn wyruszyć można wyznaczonymi szlakami na górski spacer, np. do schroniska Arnischwand, przez cały czas podziwiając zapierające dech w piersiach widoki. U podnóża Brienz Rothorn na wysokości około 1900 m.n.p.m. znajduje się naturalne jezioro, które jest też atrakcją dla miłośników wędkarstwa.

Pierwsze na co zwróciłam uwagę, gdy otrzymałam tę kartkę, to lokomotywa ciągnąca czerwone wagoniki, wyglądająca jak kolej zębata. Urzekła i zaintrygowała mnie od pierwszego spojrzenia. Ci co mnie znają wiedzą jaki mam sentyment do starych pojazdów, tramwajów (tramwai?), kolei i samochodów. Podróż tą kolejką na szczyt musi być niezapomnianym przeżyciem (przynajmniej dla mnie by była :P ).

Czyż nie bosko?

Polska. Jaskinia Raj

Kartka od Grażyny przedstawiająca Jaskinię Raj wywołała u mnie wiele wspomnień z okresu szkoły podstawowej, niekoniecznie związanych z tym miejscem. To wtedy byłam tam na wycieczce wraz z moją klasą. Przerażona opowieściami o wplątujących się we włosy nietoperzach, które zamieszkują jaskinię, zwiedziłam ją z czapką na głowie :) Nietoperze, owszem były, nawet je widziałam, ale okazały się nie zainteresowane niczyimi włosami, znudzone zwisały z górnej części jaskini.

Według danych z lutego 2013 roku w Jaskini Raj mieszka tylko 30 nietoperzy.

Jaskinia Raj położona jest około 10 km od Kielc, w Górach Świętokrzyskich. Uważana jest za najpiękniejszą i najciekawszą jaskinię w Polsce. Z badań naukowych wynika, że około 50 tysięcy lat temu zamieszkiwali ją neandertalczycy. Od tego czasu natura dokonała cudów, tworząc na głębokości 9 metrów setki stalaktytów, stalagmitów oraz pizoidów nazywanych perłami jaskiniowymi. Długość jaskini to 240 metrów, z czego do zwiedzania udostępniona jest trasa o długości 180 metrów.   

Jaskinia została odkryta w 1964 roku przez czterech uczniów Technikum Geologicznego z Krakowa, a 1972 roku otwarto ją dla ruchu turystycznego. Nazwa Raj jest przeciwieństwem znajdującej się w pobliżu, wcześniej odkrytej, ubogiej jaskini Piekło. 

Jaskinia Raj została uznana za rezerwat przyrody nieożywionej i stanowisko archeologiczne.

W jaskini oprócz bogatych i różnorodnych form naciekowych można również zapoznać się z narzędziami pracy człowieka neandertalskiego oraz obejrzeć szczątki prehistorycznych zwierząt - mamuta, nosorożca włochatego czy niedźwiedzia jaskiniowego.

Grażyna przysłała mi również kartkę z życzeniami świątecznymi, za które serdecznie dziękuję.

Dostałam również nastrajającą świątecznie i rodzinnie kartkę od Marii.

Oraz pakiecik czystych kartek od Beaty, które z pewnością wykorzystam do wymiany z postcrosserami z całego świata :)