Niemcy. Brama Brandenburska

To jedyna spośród 18 bram wchodzących w zespół dawnych murów miejsko-akcyzowych Berlina, która zachowała się do dziś. Znajduje się na na krańcu największej alei Belina, Unter den Linden, na jednym z najpiękniejszych placów miasta, uważanym za jego perełkę - Placu Paryskim.

Brama została wzniesiona w XVIII wieku według projektu niemieckiego architekta Carla Gottharda Langhansa. Pomysł na konstrukcję zaczerpnął on z greckiej bramy zwanej Propyleje, znajdującej się na ateńskim akropolu. Berlińską bramę zwieńcza kwadryga prowadzona przez boginię zwycięstwa – Wiktorię.

Pierwotnie Brama Brandenburska była największym w mieście przejściem granicznym. I choć od początku nazywana była Bramą Pokoju, to po wzniesieniu Muru Berlińskiego stała się oznaką podziału kraju. Wówczas znalazła się pośrodku strefy granicznej, pomiędzy Berlinem wschodnim i zachodnim i była niedostępna dla zwykłych ludzi. 

Po obaleniu Muru Berlińskiego w 1989 roku, Brama Brandenburska stała się symbolem zjednoczonych Niemiec, pokoju i wolności.

Obecnie obiekt jest zamknięty dla ruchu drogowego, choć senat Berlina rozpatruje propozycje, by za opłatą mogły przez Bramę przejeżdżać np. limuzyny ślubne. A sam zabytek jest magnesem przyciągającym turystów i miejscem najważniejszych uroczystości, imprez masowych, demonstracji politycznych oraz spotkań mieszkańców.

Polska. Hejnał z Wieży Mariackiej

Przed wiekami strażnik miasta, rano i wieczorem, z wież i bram Krakowa za pomocą hejnału obwieszczał mieszkańcom początek i koniec dnia oraz ostrzegał przed niebezpieczeństwem.

Według legendy, w 1241 roku wartownik czuwający na wieży kościoła Mariackiego dostrzegł nadciągających na miasto Tatarów. Przerażony trąbił na alarm, ale nim skończył grać, tatarska strzała przeszyła mu gardło. Na pamiątkę tego wydarzenia kompozycja już zawsze urywa się raptownie w tym miejscu, w którym trębacz zakończył ją wiele wieków temu.

Dzisiaj hejnał grany jest przez strażaków zawodowej straży pożarnej, którzy pełnią 24 godzinne dyżury, bo hejnał nie rozbrzmiewa raz dziennie, jak niektórzy uważają, lecz grany jest co godzinę, niezależnie od pory dnia i nocy, czy warunków atmosferycznych. 

O każdej pełnej godzinie z wieży mariackiej kościoła Najświętszej Marii Panny w Krakowie, melodia rozbrzmiewa na cztery strony świata . Pierwsza grana jest w stronę Wawelu dla króla, druga w stronę magistratu dla Prezydenta, trzecia w kierunku Barbakanu dla gości, a czwarta w stronę Małego Rynku dla kupców i komendanta Straży Pożarnej. 

Wyjątkiem, w którym hejnał nie jest grany, jest dzień pogrzebu ludzi kultury związanych z Krakowem, bądź żałoba narodowa. Wówczas z wieży rozbrzmiewa pieśń żałobna Łzy Matki, a w dniu pogrzebu inne pieśni.

Niektórzy nazywają hejnał z wieży mariackiej drugim hymnem Rzeczypospolitej. A to za sprawą I Programu Polskiego Radia, które od 1927 roku, codziennie w samo południe transmituje tę melodię. 

Kraków jest jedynym miastem na świecie, w którym tradycja grania hejnału z wieży co godzinę przetrwała do dziś.

Polska. Wodospad Szklarki

Choć na pierwszy rzut oka wodospad ten wygląda niepozornie, to jest on drugim pod względem wielkości wodospadem w polskich Karkonoszach. Kaskada wody spada z 13 metrów do skalnego koryta i dalej płynie wąwozem w kierunku rzeki Kamiennej. Najlepiej prezentuje się on po opadach deszczu, gdy woda spada z progu jego całą szerokością. Właśnie w takim momencie miałam okazję go podziwiać. Do tego była duża wilgotność powietrza, lekka mgła i cała okolica wyglądała jak w baśniowej krainie, w której tylko brakowało elfów ;) 

Niestety, w okresie suszy woda spływa tylko kilkoma niewielkimi stróżkami. 

W XIX wieku na potrzeby turystów przepływ wody dopływającej do wodospadu był regulowany ręcznie. Po pobraniu opłaty od „widzów” wodę spuszczano. W tamtym okresie była to niebywała atrakcja. Wówczas przy wodospadzie nawet otworzono gospodę, która obecnie została przekształcona na małe schronisko turystyczne o nazwie Kochanówka.

Wszelkie przewodniki po Karkonoszach podają, że jest to najczęściej odwiedzany wodospad w tych górach. Ta informacja bardzo mnie zaskoczyła. Po pierwsze myślałam, że to jednak Kamieńczyk jest tym numerem jeden, a po drugie, spędziłam nad Wodospadem Szklarki ponad godzinę, i w ciągu tego czasu, oprócz nas były tam jeszcze tylko dwie osoby! A byliśmy tam podczas pełni sezonu letniego.  

Polska. Słupsk

To dawna stolica księstwa słupskiego, przez wieki związana z zachodniopomorską dynastią Gryfitów, do której do dnia dzisiejszego nawiązuje herb miasta. Czerwony gryf ze złotym dziobem i szponami widniał na wszystkich herbach książąt Gryfitów oraz dawnych księstw pomorskich.

Nazwa miasta pochodzi od nazwy rzeki nad którą leży, Słupi, której nazwa z kolei wywodzi się od słowa słup. Powiązane jest ono z wieżą strażniczą wybudowaną na brzegu rzeki, bądź z domami, które w Słupsku, ze względu na podmokły teren  wznoszono na palach.

W języku kaszubskim miasto nosiło nazwę Stolpsk, która została przejęta i przerobiona przez Niemców na Stolp i obowiązywała aż do 1946 roku, kiedy ziemie te, odzyskała Polska.

Pierwsze wzmianki o osadnictwie sięgają VIII-IX wieku, natomiast w tym roku Słupsk obchodzi 750-lecie nadania praw miejskich.

O Słupsku można pisać dużo, gdyż jest to miasto pełne ciekawostek, bogate w historię, a tym samym w miejsca historyczne oraz przyrodę i ciekawe zabytki, wiele z nich znajduje się na Europejskim Szlaku Gotyku Ceglanego. Miasto jest również ciekawe pod względem architektonicznym. Secesyjne kamienice dowodzą o bogactwie słupskiego mieszczaństwa i atrakcyjności miasta w ostatnim ćwierćwieczu XIX wieku.

Na pewno jeszcze nieraz o Słupsku napiszę, tym bardziej, że mam jeszcze kilka kartek z tego miasta.

Na kartce, którą prezentuje dzisiaj znajduje się Brama Młyńska z przełomu XIV i XV wieku, będąca częścią obwarowań miasta. Niestety została zniszczona podczas II wojny światowej i po jej zakończeniu odbudowana. Obecnie mieści się w niej pracownia konserwatorska Muzeum Pomorza Środkowego.

W górnej części kartki znajduje się budynek Starostwa Powiatowego z 1903 roku. Jest to jeden z najładniejszych budynków w Słupsku.

Jak już mówiłam, Słupsk jest pełen ciekawostek. O jednej z nich nie wypadałoby mi nie wspomnieć. Czy wiecie, że to właśnie ze Słupska pochodzi twórca karty pocztowej?! Był nim pruski urzędnik państwowy i reformator światowej poczty, Heinrich von Stephan.

Japonia. Góra Fudżi

Jedna z najbardziej rozpoznawalnych gór na świecie i najwyższy szczyt w Japonii (3776 m n.p.m.) leży na terenie Parku Narodowego Fudżi-Hakone-Izu, na wyspie Honsiu, na południowy zachód od Tokio. 

Nie jest to zwyczajna góra. Fudżi jest czynnym wulkanem w stanie uśpienia, ostatnia erupcja miała miejsce w 1707 roku. Na jej wyjątkowość wpływa również fakt, że od najdawniejszych czasów była uważana za siedzibę bogów i z tego powodu stała się miejscem pielgrzymek. Początkowo wspinać się na nią mogli tylko kapłani i pielgrzymi. Kobietom wstęp był zabroniony, aż do roku 1972.

W lipcu i sierpniu Fudżi przeżywa prawdziwe oblężenie turystów. Zdarza się, że w tym okresie, jednego dnia na wulkan wchodzi 10 tysięcy ludzi! Zimą natomiast, na jej północno-zachodnim stoku czynne są tereny do jazdy na nartach.

W 2013 roku góra Fudżi została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako święte miejsce i źródło inspiracji artystycznej.

Jak może czytaliście, bądź słyszeliście w mediach, ostatnio w tym rejonie nie jest spokojnie. A to za sprawą znajdującego się zaledwie 25 km od Fudżi innego wulkanu o nazwie Hakone, w rejonie którego od maja tego roku, odnotowuje się podwyższoną aktywność sejsmiczną. Uważa się, że wulkan ten połączony jest z wulkanem Fudżi. Naukowcy uważają więc, że przebudzenie się Hakone, oraz ciśnienie magmy pod Fudżi, które jest obecnie wyższe niż było podczas ostatniego wybuchu, może po 300 latach spowodować jego powtórną erupcję.