Chiny. Park Beihai

W Pekinie, w sąsiednim otoczeniu Zakazanego Miasta znajduje się dawny cesarski ogród, dzisiaj zwany Parkiem Beihai, co dosłownie oznacza Morze Północne. Jest on jednym z najstarszych, największych i najlepiej zachowanych starożytnych obiektów tego typu w centrum miasta.

Z tego miejsca posiadam dwie pocztówki. Pierwszą z nich dostałam od koleżanki, z jej wyprawy po Chinach, natomiast drugą oczywiście otrzymałam za pośrednictwem PC.

Park powstał w X wieku jako integralna część kompleksu pałacowego. Jego powierzchnia jest olbrzymia, gdyż zajmuje 69 hektarów, z czego ponad połowę tego obszaru zajmują sztuczne jeziora. Ziemia wydobyta do ich utworzenia została użyta do usypania trzech wysp, z których tylko jedna  - Qionghua jest centralnym punktem parku, na który prowadzą dwa mosty.

Na wyspie tej mieszą się świątynie, wśród nich widoczna na obydwu kartkach lamaistyczna dagoba, w której znajdują się m.in. pisma buddyjskie.

W pozostałych częściach parku znajdują się:

• Pawilony Pięciu Smoków z rzeźbami i malowidłami na belkach i filarach, 
• wykonany z kolorowych kafli Mur Dziewięciu Smoków,
• otoczone murem Okrągłe Miasto, wewnątrz którego znajduje się 1,6 metrowy posąg Buddy.

Chińczycy wierzą, że Park ten powstał według tradycyjnej chińskiej legendy. 

Mówi ona, że cesarze chińscy poszukiwali leku, który miał dać ludziom nieśmiertelność. Lek podobno był w posiadaniu bogów mieszkających w otoczeniu trzech zaczarowanych gór. Każdy cesarz chciał lek odnaleźć i stać się nieśmiertelnym, ale nie było to takie proste. Po niefortunnych wyprawach dwaj kolejni cesarze nakazali utworzyć jeziora i usypywać trzy magiczne góry, które miały imitować te opisane w legendzie.

Czy rzeczywiście Park Beihai został zbudowany zgodnie z tym wierzeniem, tego pewnie nigdy się nie dowiemy.

Dla udających się do Chin, bądź zaciekawionych tematem, polecam <tę> stronę.

P.S. Czy zwróciliście uwagę na opłatę pocztową? Pierwszą kartkę dostałam w 2006 roku, drugą w 2013 ... a cena ta sama...

Wielka Brytania. Pocztówka z morderstwem w tle

W moim niedawno wymienionym na większe, pudełku, przestały mieścić się pocztówki. Byłam przekonana, że to już moje ostateczne pudełko, a przynajmniej takie, które posłuży moim kartkom jeszcze baaaardzo długo. Póki co, nie zamierzam kupować większego, na razie mam ważniejsze wydatki, więc zaczęłam po raz „ęty” wykładać, przekładać, segregować, oglądać, czytać, wspominać...

Długo jeszcze można wymieniać jakie czynności i emocje wywołują zwykłe pocztówki, ale właściwie nie o tym miał być ten wpis.

Wśród tych kartek, z rożnych przyczyn, moją uwagę na dłużej przykuła m.in. kartka dość nietypowa. Przedstawiająca mapę napadów słynnego londyńskiego zabójcy. Nie jestem wielbicielką takich pocztówek, i pamiętam jaka byłam rozczarowana gdy nie dostałam widokówki z wielkim, piętrowym czerwonym autobusem, czy Big Benem. Tym bardziej, że to była moja pierwsza kartka z Wielkiej Brytanii, a tym samym z Londynu.

Koleżance, od której ją dostałam zostało to wybaczone, a ja jak zwykle (no prawie) w nietrafionej kartce znalazłam pozytyw.

Dzięki niej dowiedziałam się, że Kuba Rozpruwacz to nie postać fikcyjna, jak dotychczas myślałam (tak, naprawdę tak myślałam), tylko autentyczna osoba.

Kuba Rozpruwacz to pseudonim, jaki został nadany seryjnemu mordercy, działającemu w okolicach londyńskiej dzielnicy Whitechapel w 1888 roku. 

Nocą, w wąskich uliczkach East Endu mordował kobiety, przeważnie prostytutki. Jego pseudonim sam mówi, w jak brutalny sposób obchodził się ze swoimi ofiarami. Zabójca nigdy nie został schwytany i nie wiadomo też, jaka jest faktyczna liczba morderstw przez niego dokonanych. Wówczas na East Endzie była duża ilość napadów na kobiety, ale pięć z nich (przedstawionych na kartce), powszechnie uznaje się za popełnione przez tego samego seryjnego mordercę.

Wokół historii Kuby Rozpruwacza powstało wiele mitów, a jego postać przeżywa odrodzenie np. w postaci londyńskich i nowojorskich imprez świątecznych i noworocznych Jack the Ripper, książek, seriali, a nawet baletu na temat jego zbrodni, czy gier planszowych i komputerowych.

W Londynie kręci się również turystyczny biznes, oferujący spacery śladami Rozpruwacza.  

Polska. Morze Bałtyckie, czyli zimna woda zdrowia doda

Ostatnio prezentowałam ciepłe wody Morza Śródziemnego, a dzisiaj co prawda zimniejszy, ale równie uroczy polski Bałtyk.

Kiedyś wolałam jeździć w góry, a nad morze tylko i wyłącznie poza sezonem. Teraz doceniam każdy wyjazd i każde miejsce, które uda mi się zobaczyć. A morze w sezonie, pomimo dzikich tłumów i nieznośnych hałasów dochodzących z wszelakich urządzeń do gier, porozstawianych na promenadach, też ma swój urok (w końcu to dwa najcieplejsze miesiące w roku!). No i przede wszystkim Bałtyk serwuje nam naturalną terapię jodem. Nad Bałtykiem i innymi północnymi morzami jest go najwięcej!

Pamiętam jak mój wykładowca geografii, propagator wypoczynku w Polsce, często nas zachęcał do podróży nad polskie morze, powtarzając, że jod pobudza gospodarkę hormonalną tarczycy, a tym samym przyspiesza przemianę materii. A więc jeżeli dbacie o linię, chcecie schudnąć to na pewno pomoże Wam w tym nasze morze.

O Morzu Bałtyckim pisałam już <tutaj>. Jeśli ktoś jest zainteresowany to zapraszam. A tę wspaniałą pocztówkę dostałam od Krystyny. Jeszcze raz dziękuję.

I dziękuję wszystkim tym, którzy wyrazili swoją opinię na temat skanów pocztówek. Utwierdziliście mnie w przekonaniu, że jednak średnia wielkość jest najlepsza.

Hiszpania. Kraina wina i słońca, czyli Costa Brava

Słońce i upał nie dają o sobie zapomnieć. W taką pogodę pewnie niektórzy z Was wybraliby się nad wodę, aby choć przez chwilę schłodzić ciało i umysł. A co powiecie na słoneczne Costa Brava?

Nazwa ta tłumaczona jest jako Dzikie Wybrzeże. Znajduje się ono w północno-wschodniej Hiszpanii, w granicach administracyjnych Katalonii. Obejmuje wybrzeże Morza Śródziemnego od granicy francuskiej do miejscowości Blanes.

Na wybrzeżu Costa Brava znajdują się piaszczyste plaże, dzikie i skaliste zbocza oraz głębokie zatoki wdzierające się w głąb wybrzeża, często zakończone urwistymi klifami. Zatoki nierzadko porośnięte są pięknymi palmami, a do samego brzegu morza dochodzą sosnowe lasy.

Patrząc się na krajobraz tego wybrzeża jego nazwa nie powinna dziwić. Po raz pierwszy użył jej w 1908 roku dziennikarz Ferran Aqullo opisując tę okolicę. Wówczas na Costa Brava znajdowały się tylko niewielkie wioski rybackie. Dopiero w latach 30 XX wieku, plaże Costa Brava zaczęli wypełniać turyści.

Kiedyś wszystkie kartki zdobiły moją ścianę, stąd widoczny na niej ślad taśmy ;)

Na zakończenie mam do Was pytanie. 

Jak pewnie zauważyliście od kilku dni posty zaczęły pojawiać się z większymi skanami pocztówek. Wydaje mi się, że ten większy obraz kłóci się z całością i wygląda trochę pstrokato. Natomiast ten trochę mniejszy, wstawiony w ten post i w starsze, pomimo możliwości kliknięcia w niego i powiększenia, wydaje mi się za mały. Złotego środka nie potrafię znaleźć.

Powiedzcie mi jak to wygląda z Waszej strony? Który skan zostawić, większy czy ten mniejszy?

Polska. Aż mi wstyd, że nie byłam w tak malarskim miejscu jak Toruń wcześniej

Dzisiaj jeszcze trochę o Toruniu.

Kartkę poniżej dostałam od M. z naszego wypadu do tego miasta. Lubię detale w architekturze i bardzo podoba mi się ornament wstawiony na dolną i górną część kartki. Prawda, że jest podobny do pierników? :)

Jestem trochę zdziwiona, że kartki z Torunia długo idą. Ta akurat zabłądziła po drodze i trafiła do innego miasta, o czym informuje pieczątka przybita na froncie (ach te panie na poczcie! Jakby z tyłu było mało miejsca!). Uwielbiam znaki podróży na kartkach, ale takiego sposobu przybijania datownika nie znoszę!

Toruń zaskoczył nas bardzo pozytywnie i oczarował. Stylowe, gotyckie budowle sprawiają, że tego miasta nie można pomylić z żadnym innym. A Stare Miasto jest PRZEPIĘKNE. Kraków może się schować. Ja, wielka wielbicielka Krakowa, nie wierzę, że to mówię, ale naprawdę tak uważam.

Jeden dzień na zobaczenie Starego Miasta to zdecydowanie za mało. A mój M. chciał jechać na 3 dni...na co ja odpowiedziałam: co my przez 3 dni będziemy robić w Toruniu?! Przelecimy się po Starówce...jeden dzień to zdecydowanie max.

No cóż, byłam w błędzie! I to w bardzo wielkim błędzie.

Zaskoczyło mnie/nas również:

• wielkość Starego Miasta. Byliśmy przekonani, że jest dwa razy mniejsze!
• krzywa wieża widziana na żywo jest o wiele bardziej krzywa!
• cena biletu na ratuszową wieżę widokową. 11 zł od osoby to zdecydowane przegięcie!
• stan budynków na Starym Mieście. Niektóre z nich są potwornie zniszczone, dziwiłam się, że mają jeszcze siłę trzymać się na ziemi. Przy innych miałam wrażenie, że cofnęłam się do bardzo zamierzchłych bądź powojennych czasów. Ale to właśnie m.in. dzięki nim Stare Miasto ma jedyny i niepowtarzalny urok!
• więzienie, które znajduje się w obrębie Starego Miasta. Długo byłam zaskoczona nie tylko ulokowaniem takiego obiektu, ale też jego wyglądem. Okazały XIX-wieczny bastion, z czerwonej cegły robi niezapomniane wrażenie!
• u Lenkiewicza nie było moich ulubionych waniliowych lodów. Nie wiem, czy takiego w ogóle nie robią, czy im zabrakło? Niepocieszona wzięłam bananowe i …. to była porażka :( Plus za to, że są to prawdziwe lody, a nie jakaś schłodzona śmietana. Ale szczerze powiedziawszy, gdybym miała do wyboru lody Lenkiewicza i Grycana, wybrałabym te drugie. (Przy następnej wizycie dam im drugą szansę, tym razem niebananową ;)
• piętrowa Biedronka ;) Zaskoczeni tym faktem, jak i wyglądem drugiego piętra, które bardziej przypominało magazyn, pytaliśmy się pracowników, czy to na pewno jeszcze sklep :) Ubaw mieli po pachy :))
• jest to jedyne miasto w którym nie mam orientacji w terenie. Zwykle nie mam z tym problemów, nie wiem dlaczego w Toruniu ciągle nie wiedziałam gdzie jestem, w którą iść stronę i gubiłam się na prostej drodze?!

W tytule pozwoliłam sobie użyć słów p. Mirosława Grynia, pod którymi podpisuję się rękami i nogami!

"Aż mi wstyd, że nie byłem w tak malarskim miejscu jak Toruń wcześniej. Przez to miasto przemawia historia. Ważny jest dla mnie charakter miasta, a przez Toruń przemawia daleka przeszłość. Jednocześnie nie jest to miejsce bombonierkowe, nafaszerowane ozdobami".