Polska. Lębork

Lębork jest jednym z tych miast, do którego wjeżdżając, od razu czuję wpływy pruskie. Wszystko za sprawą masywnych, ciężkich budynków z czerwonej cegły. Nie jestem fanką takiej architektury, czuję się źle w takich miejscach, przytłaczająco i obco. A gdy jeszcze dodam do tego ponurą pogodę, moje odczucie przybiera na sile.

Lębork położony jest w województwie pomorskim, nad rzeką Łebą i jej dopływem Okalicą. Graniczy ze wzgórzami Pojezierza Kaszubskiego, jeziorem Lubowidzkim, niedaleko stąd do nadmorskiej Łeby oraz do Słowińskiego Parku Narodowego.

Historia powstania tego miasta ściśle wiąże się z Krzyżakami. W 1341 roku Wielki Mistrz Zakonu Krzyżackiego, Dietrich von Altenbugh nadał prawa miejskie Lęborkowi, tym samym odkupując osadę, wówczas zwaną Lewino, z rąk książąt Pomorza Gdańskiego. W połowie XV wieku miasto tylko na 20 lat wróciło we władanie Polaków i do roku 1945 należało do państwa pruskiego.

Z burzliwych czasów zachowały się resztki miejskich murów obronnych z XIV wieku, Baszta Bluszczowa, która przetrwała w pierwotnym stylu, Zamek Krzyżacki będący najstarszym zabytkiem Lęborka, w którym mieści się dzisiaj sąd i prokuratura, kościół św. Jakuba z XIV/XV wieku, młyn i tzw. Dom Młynarza, spichlerz solny z XVI wieku, Ratusz Miejski z 1900 roku, pięć lat młodszy budynek poczty, kamieniczki mieszczańskie oraz wieża ciśnień z 1912 roku.