Położona na wysokości
około 1625-1900 m n.p.m, wśród otaczających ją granitowych szczytów, malowniczych jezior i zielonej kosodrzewiny jest jedną z najpiękniejszych dolin w
Tatrach. Tutaj też znajduje się najwyżej położone w Polsce
schronisko górskie.
Dolina Pięciu Stawów jest pozostałością
po lodowcu, a jej nazwa wzięła się od znajdujących się na jej
terenie pięciu jezior: Wielkiego Stawu, Przedniego Stawu, Małego
Stawu, Czarnego Stawu i Zadniego Stawu. Jest jeszcze małe jezioro
Wole Oko, ale ze względu na jego okresowe wysychanie, nie zostało
uwzględnione w nazwie.
Dawniej w tym miejscu górale wypasali owce i krowy. Dzisiaj, obszar ten jest własnością Tatrzańskiego Parku Narodowego, który zlikwidował pasterstwo.
Od początku XIX wieku
Dolina Pięciu Stawów jest znanym celem górskich wędrówek. Już w tamtym okresie wytyczono
kilka szlaków prowadzących do niej.
Oprócz pięknych krajobrazów i rześkiego powietrza występują tutaj bardzo
rzadko spotykane gatunki roślin i dzikich zwierząt, np. kozice,
jelenie, rysie, świstaki i niedźwiedzie. Właśnie w drodze nad tę
dolinę miałam okazje spotkać niedźwiedzicę z jej maleństwem.
Przeżycie bardzo...paraliżujące i jednocześnie podnoszące
ciśnienie.
Czujecie już wiosnę? Ja
właściwie dopiero dzisiaj ją w pełni poczułam. Ciepłe powietrze
i słońce grzejące w plecy oraz ptaszki dające radosny koncert. Od razu żyć się zachciewa! Martwi mnie tylko godzina mniej snu od przyszłego tygodnia. A przydałoby się jeszcze go trochę rozciągnąć, chociażby po to, żeby nadrobić zaległości na Waszych blogach.
Czy tylko ja nie cierpię zmiany czasu?









