Polska. Poleski Park Narodowy

Położony w województwie lubelskim Poleski Park Narodowy został utworzony w 1990 roku na miejscu istniejących wcześniej rezerwatów. Na jego terenie znajdują się najcenniejsze ekosystemy wodno-torfowiskowe, których różnorodność biologiczna zadecydowała o przyjęciu tego obszaru do Światowego Rezerwatu Biosfery Polesie Zachodnie.

Prawie cały teren Parku zajmują bagna, torfowiska i rozlewiska, wśród których występują jeziora krasowe będące jednymi z najstarszych w Polsce, oraz kompleksy leśne z bogactwem rzadkich gatunków fauny i flory.

Najliczniejszą grupę zwierząt stanowią ptaki, z których większość związana jest z siedliskami podmokłymi i wodnymi. Stąd znajdujący się w herbie Parku żuraw. Z innych grup zwierząt występują: żółwie błotne, łosie, wydry i bobry.

Przez teren Parku prowadzi kilka szlaków pieszych i rowerowych o długościach 13-120 km. Niektóre ścieżki wyposażone są w platformy widokowe, zadaszenia i ławki.

Atrakcją Poleskiego Parku Narodowego są również miejsca i zabytki związane z dorobkiem kulturowym, np. kryte strzechą chałupy poleskie o wysokich, stromych dachach, małych okienkach i ścianach zbudowanych z bali oraz znajdujące się na pagórkach wiatraki.  

Kartka ta, została przetransportowana balonem podczas Międzynarodowych Zawodów Balonowych, o czym informuje przybity na nią specjalny datownik. 

Niemcy. Zamek Neuschwanstein

Jeszcze chyba tylko ja nie pochwaliłam się piękną kartką od Krystyny z Zamkiem Neuschwanstein. Specjalnie czekałam na moment, w którym emocje opadną i szał postów na temat tego zamku ucichnie, tak żeby nikomu się on nie przejadł ;)

Zamek Nowy Kamienny Łabędź, bo tak można przetłumaczyć jego nazwę, położony jest w Aplach, w południowej części Bawarii, tuż przy granicy z Austrią. Jest najczęściej odwiedzanym miejscem w Europie zaraz po wieży Eiffla i jednym z najsłynniejszych i najczęściej fotografowanych budowli w Niemczech. I wcale się nie dziwię. Nie dość, że sam zamek wygląda jak z bajki Disneya, to jeszcze jego położenie na szczycie stromego, kamienistego wzgórza porośniętego gęstym lasem, wywołuje dreszczyk emocji, który towarzyszył nam w dzieciństwie podczas oglądania czy czytania książek z bajkami. 

Zamek powstawał od 1869 roku na polecenie bawarskiego króla Ludwika II, jako odzwierciedlenie jego zamiłowania do mitologii germańskiej. Sam Ludwik II przyrównywał się do legendarnego Rycerza Łabędzia. Powstanie tego zamku miało mu wynagrodzić osobiste i polityczne niepowodzenia. Jednak warownia stała się ucieczką od niezrozumiałej rzeczywistości, jego prywatnym królestwem, w którym zatracał się w zaczarowanym świecie germańskich legend. Wkrótce też został uznany za niepoczytalnego i pozbawiony tronu.

Zamek budowany był przez kilkanaście lat. Obecnie znajduje się w nim 35 korytarzy i kilkaset schodów, wnętrza skąpane są w złocie, ściany zdobią freski ukazujące scenki z legend o bohaterach wagnerowskich oper, krzesła i fotele pokryte są jedwabiem, które haftowane były przez 200 mniszek przez siedem dni. W budynku zastosowano również wiele technologicznych innowacji, takich jak windy, bieżącą ciepłą i zimną wodę oraz system ogrzewania.

Zamek Neuschwanstein, niestety można zwiedzać tylko w grupach z przewodnikiem i to w dość krótkim czasie, bo w około 35 minut. Patrząc na jego gabaryty, może wydawać się to bardzo mało, ale gdy przeczytałam, że rocznie odwiedza go około 1,3 miliona turytów, to mnie ten krótki czas przestał dziwić.

Jeszcze raz dziękuję p. Krystynie za piękną pocztówkę i wywołanie ogromnej radości na mej twarzy :)

Słowacja. Rohacze

„Pasmo to niewielkie, lecz pięknością nie ustępuje bynajmniej szczytom Tatr Wysokich”.

Tak o Rohaczach pisał na początku XX wieku taternik Janusz Chmielowski.

Rohacze uznawane są za najpiękniejszą część Tatr Zachodnich.
Skaliste szczyty w tym paśmie położone są nad Doliną Rohacką. W głównej grani formują się w parę dwóch wierzchołków skalnych, podobnych do diabelskich rogów i być może stąd wzięły się ich nazwy (Rohacz Płaczliwy i Rohacz Ostry).

Ponoć najpiękniejszą panoramę Tatr Zachodnich można oglądać ze znajdującego się na granicy polsko-słowackiej, Wołowca. Jest on trzecim i ostatnim szczytem Rohaczy.

Szlak turystyczny biegnący przez ten odcinek Tatr jest dość trudny. Skalisty, pełen ubezpieczeń w postaci łańcuchów, ze stromymi podejściami i bywa często nazywany Orlą Percią Tatr Zachodnich.

Pocztówka od lewej strony przedstawia:
Jeden z czterech Rohackich Stawów położony w górnej części doliny.

Fragment grani głównej Tatr Zachodnich o nazwie Trzy Kopy. 

Schronisko na Zwierówce.
Rohacki Wodospad.

Szczyt o nazwie Osobita. Góra ta, widziana z wielu stron wygląda, jakby była samodzielną, odłączoną od Tatr.

Byliście kiedyś w tej części Tatr? Widoki na pewno są nieziemskie, ale dla mnie to zdecydowanie za trudny szlak :(

Dzień Poczty Polskiej

Dzisiaj, czyli 18 października obchodzony jest Dzień Poczty Polskiej oraz Dzień Listonosza.

Historia Poczty Polskiej sięga 1558 roku, gdy na polecenie króla Zygmunta Augusta uruchomiono pierwszą regularną międzynarodową linię pocztową Kraków – Wenecja. Wówczas Główną siedzibą Poczty Polskiej był Kraków.

W tamtym okresie listy przewożono w dyliżansach, albo były dostarczane przez gońców pieszych. Aby dostarczyć przesyłkę do adresata, często musieli udać się pieszo z jednego końca kraju na drugi. W lecie taka podróż np. z Wrocławia do Gdańska zajmowała im dziewięć dni, a w zimie jedenaście.

Listonosze przed Pocztą Główną w Krakowie, rok 1933

Dopiero po 71 latach od dnia założenia Poczty Polskiej, zaczęły powstawać w województwach, powiatach i miastach stałe stacje pocztowe. Na każdej z nich znajdował się herb pocztowy, a przewozem listów zajmowali się posłańcy, zwani pocztylionami. Nie wolno im było wyruszać w drogę bez specjalnej odznaki pocztowej i trąbki.

Dawniej każdy pracownik poczty składał zawodową przysięgę, a praca na poczcie była uważana za prestiż.

Wraz z rozwojem łączności, zakres usług pocztowych oferowanych przez Pocztę Polską znacznie się powiększył i sama Poczta przeszła wiele modernizacji.

Kolejna moja kartka, która niestety doszła do mnie bez znaczka.

Polska. Wielbłąd w Jurze

W południowej Polsce, od Częstochowy i Mstowa, przez Ogrodzieniec po Kraków, rozciąga się Wyżyna Krakowsko-Częstochowska, zwana Jurą. 

Potoczne określenie tej krainy wzięło się od nazwy okresu jurajskiego ery mezozoicznej, kiedy to osadziła się większość skał tworzących ten rejon. Od lat były one w tym miejscu wypłukiwane, a ich odporniejsze elementy zostały w obszarze, jako okazy o interesujących kształtach.

Dzisiaj, obok licznych średniowiecznych zamków występujących w Jurze, białe ostańce o fikuśnych kształtach, stały się wizytówką regionu. Nazwy jakie noszą pochodzą od ich fantazyjnych kształtów. Można więc znaleźć tutaj m.in.: Maczugę Herkulesa, Rękawicę, Zakonnicę, Samotną Dziewicę, Małego Dziada, czy widocznego na pocztówce Wielbłąda, który znajduje się obok zamku Ogrodzieniec.

Wiele tych skał nadaje się do wspinaczki, dzięki czemu Jura została nazwana polską stolicą wspinaczki skałkowej. Część z nich została przygotowana pod wspinaczy i oznaczona według stopnia trudności.  

Mnie ta skała w ogóle nie przypomina wielbłąda, lecz wysiadującą jaja kurę...
A Wy widzicie wielbłąda, czy może tak jak ja, kurę, albo zupełnie coś innego?