Polska. Fryderyk Chopin w Warszawie

Usytuowany na terenie Parku Łazienkowskiego w Warszawie pomnik przedstawiający Fryderyka Chopina jest niewątpliwie jednym z najbardziej rozpoznawalnych rzeźb związanych ze stolicą i jednocześnie jednym z najbardziej znanych polskich pomników na świecie. Nawet jego wierna kopia w skali 1:1 znajduje się w japońskim mieście Hamamastu.

Wykonany z brązu monument przedstawia Chopina, siedzącego pod pochyloną wierzbą. Widziane z boku drzewo stwarza wrażenie wielkiej dłoni, choć mi od dzieciństwa bardziej kojarzy się ono z harfą połączoną z fortepianem...

Pomysł na uczczenie kompozytora pojawił się już pod koniec XIX wieku. Pomnik miał stanąć w setną rocznicę jego urodzin, czyli w 1910 roku. Jednak powstał on dopiero w 1926 roku, a jego projekt został wyłoniony w drodze konkursu, w którym zwyciężył wybitny rzeźbiarz, malarz i muzyk Wacław Szymanowski.

Podczas II wojny światowej monument został zniszczony. Jednak po jej zakończeniu synowie autora projektu, podarowali Muzeum Narodowemu odlew w brązie i drewnie, który stał się podstawą do odtworzenia rzeźby.

Od 1959 roku pod pomnikiem, w sezonie letnim w każdą niedzielę odbywają się bezpłatne koncerty fortepianowe, a utwory Chopina, wykonywane są przez światowej sławy pianistów.

Z tym miejscem i pocztówką, niestety nie tą, wiąże się dla mnie dość niezwykła historia. 

Otóż, będąc dzieckiem czasami jeździłam z rodzicami w niedzielne letnie dni w różne miejsca w Warszawie, m.in. też do Łazienek. Po kilku latach, będąc na wycieczce szkolnej w Zamku Królewskim w Warszawie zobaczyłam na wystawie sklepiku muzealnego, pocztówkę, która przykuła moją uwagę. Przedstawiała ona właśnie ten pomnik, oraz … mnie niedaleko niego. Wówczas doznałam lekkiego szoku i chyba w wyniku jego nie kupiłam tej kartki, czego teraz bardzo żałuję!

Teraz dla mnie byłaby to niesamowita pamiątka!

A może ktoś z Was ma w domu prl-wską kartkę z Chopinem, tę przeze mnie wspomnianą?! Dużo bym za nią teraz oddała...

Ukraina. Lwowski Rynek

Rynek Starego Miasta we Lwowie jest centralnym placem miasta. Wytyczono go wkrótce po lokacji miasta, czyli po 1356 roku. 

Z powodu wychodzących dwóch ulic z każdego jego rogu jest on podobny do Rynku warszawskiego i wrocławskiego.

W XVI wieku, po wielkim pożarze, gotycką zabudowę miasta odbudowano w tylu renesansowym. Jednak współczesne kamienice, które otaczają Rynek nie mają jednego stylu, lecz prezentują wszystkie, od renesansu do modernizmu.

W centrum placu nie może zabraknąć oczywiście Ratusza, przed którym dawniej stał pręgierz, służący do wymierzania wyroków.

Na Rynku odbywały się również najważniejsze ceremonie. Miejsce to m.in. pamięta odebranie hołdu lennego przez Władysława II Jagiełłę. Tutaj też formowano Gwardię Narodową, a Józef Piłsudski przyjął defiladę z okazji nadania miastu krzyża srebrnego Orderu Virtuti Militari.

W 1998 roku lwowski Rynek wraz ze Starym Miastem został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNECO.

Bardzo lubię tę serię pocztówek i badzo się cieszyłam, gdy ją dostałam, a mojej radości dopełniły urocze znaczki. Szczególnie świnka mnie rozczuliła :)

Polska. Bieszczady

Bieszczady to obszar górski położony w południowo-wschodnim zakątku kraju. 

Zachodnia ich część rozciąga się na pograniczu Polski i Słowacji, a znacznie większa wschodnia, znajduje się na Ukrainie.

Góry te są specyficzne, inne od pozostałych znajdujących się w Polsce. Na próżno w tym rejonie szukać miejskiego gwaru, jakiego można doświadczyć w Zakopanem, czy w innych popularnych miejscowościach górskich. 

Druga wojna światowa przyniosła w tych rejonach wyludnienie i powrót do dzikości, trwała też dwa lata dłużej niż w całej Europie. Do 1947 roku bronili się tutaj ukraińscy nacjonaliści, których działania zakończyła akcja Wisła. Jej skutkiem było też wysiedlenie większości Rusinów i ludności ukraińskiej.

Do dzisiaj jest to region słabo zaludniony i zużytkowany. Znajdują się tutaj tylko trzy miasta: Sanok, Lesko i Ustrzyki. Reszta to wsie i spokojne, małe miasteczka. Nie na darmo ludzie, którzy chcą odpocząć w ciszy, zagłębić się w rozważaniach, wybierają właśnie Bieszczady i nazywają je dzikimi górami Polski.

Ten obszar to nie tylko góry, połoniny, lasy, dzikie zwierzęta, ale także drewniane cerkwie, małe cmentarze, przydrożne kapliczki, pochylone krzyże znajdujące się często tuż przy bieszczadzkich szlakach, ruiny zamków i wsi-wiele z nich, to pamiątki po mieszkających tu pokoleniach Łemków i Bojków.

Polska. Ulica Mariacka w Gdańsku

Najbardziej zachwycająca, malownicza i jedna z najmniejszych uliczek na gdańskim Starym Mieście, zamknięta dla ruchu samochodowego stanowi jakby osobny świat.

W średniowieczu na całej jej długości znajdowały się zakłady szewskie, a później kamienice zamieszkiwane były przez zamożnych kupców i złotników. Wówczas nosiła ona nazwę ulicy Panieńskiej.

Ulica Mariacka prowadzi od Motławy i Długiego Pobrzeża, ze wschodniej strony zamknięta jest Bramą Mariacką i wieżą Muzeum Archeologicznego, a od zachodu bryłą kościoła Mariackiego.

Charakterystyczną cechą tej ulicy, oprócz zespołu kamienic z różnych epok, są znajdujące się na nich przedproża, które ogrodzone są żelaznymi kratami i kamiennymi balustradami, na których ukazano sceny mitologiczne i biblijne.

Kamieniczki nie zachowały się od wieków, ale zostały bardzo dokładnie zrekonstruowane po pożarze z 1945 roku.

Dzisiaj na ulicy Mariackiej znajdują się liczne galerie, knajpki, sklepiki z bursztynem, złotem i biżuterią. Latem oblegana jest ona przez turystów, a jej klimat podkreślają studenci i absolwenci Akademii Muzycznej, grając utwory dawnych mistrzów. 

Kiedyś mieszkałam naprzeciwko wspomnianej Akademii, która nota bene znajduje się blisko Starego Miasta, więc nie musiałam chodzić na tę ulicę, aby posłuchać ów koncertów, bo takowe, a właściwie marne ich próby, od bladego świtu do zmierzchu dochodziły do mnie z Akademii....

USA. Nowy Jork

Od dziesięcioleci dla wielu ludzi z całego świata, Nowy Jork był bramą do lepszego świata, miejscem spełnionych marzeń. I dziś, miasto to, przyciąga dynamizmem, potęgą, energią i magią nocnych świateł. W sumie nie wiem czym tak naprawdę przyciąga, bo mnie tam kompletnie nie ciągnie i do dzisiaj dziękuję mojej mamie, że dzięki jej decyzji o zostaniu w Polsce, nie musiałam się wychowywać na Brooklynie.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Nowego Jorku, oprócz Empire State Building są żółte taksówki i Statua Wolności.

Statua Wolności jest chyba najbardziej popularnym pomnikiem na świecie. Została podarowana Stanom Zjednoczonym przez Francję z okazji setnej rocznicy uchwalenia niepodległości. W 1884 roku zbudowano ją w Paryżu, a dwa lata później, w Nowym Jorku zmontowano na Wyspie Wolności (Liberty Island).

Statua wyłania się z zerwanych łańcuchów, w prawej ręce trzyma pochodnię, w lewej zaś tablicę z napisem 4 lipca 1776 r. Dzień Niepodległości Ameryki.

Początkowo nosiła ona nazwę Wolność Oświeca Świat i była koloru miedzianego. Obecny, zielony kolor jest wynikiem korozji atmosferycznej miedzi.

Od 1984 roku Statua Wolności znajduje się na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Jest jedna rzecz, która podoba mi się w tym mieście. Są to żółte taksówki. Po nowojorskich ulicach jeździ ich ponad 13 tysięcy. Uważane są one za niedrogi, szybki i bezpieczny transport, a Amerykanie traktują je jako środek transportu publicznego, na który zawsze można polegać.

Powiem szczerze, że nie pogardziłabym pomysłem, aby w Polsce taksówki jeździły jako środek transportu publicznego, aby w każdej chwili można było złapać ją na drodze i zapłacić za kurs tyle co za bilet na komunikację miejską.  Co prawda nie wiem, ile się płaci w Nowym Jorku za kurs, ale było by miło, gdyby u nas moja myśl się ziściła.

Nie wiem co to za dziwny sposób naklejania jednego znaczka na drugi?