USA. Arkansas

Arkansas – arbuzowa stolica świata, w której farmerzy prześcigają się na największego arbuza, jakiego udało się wyhodować. Miejsce urodzenia Billa Clintona, częstych tornad, jedynej działającej kopalni diamentów w USA i wyjątkowych krajobrazów.

Stan ten leży w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Ze względu na jego wyjątkowy krajobraz, w którym jest bardzo dużo gęstych kompleksów leśnych i jezior, nosi przydomek The Natural State. Dokładnie 50% jego powierzchni zajmują lasy i pola uprawne. Arkansas wielkością porównywalne jest do połowy obszaru Polski, więc można sobie wyobrazić, jaką ilość terenu pokrywa zieleń.

Przez Arkansas przepływa największa rzeka Ameryki Północnej – Missisipi, za sprawą której terytorium stanu w znacznej większości jest nizinne. Część wyżynna o nazwie Ozark mieści się w południowo-zachodnich obszarach.

Na terenie tego jednego stanu, wokół jezior i gór znajduje się 50 parków stanowych (!), oraz słynny Park Narodowy: Hot Springs ze źródłami termalnymi.

Na pocztówce rozpoznałam 95-metrowy wodospad Cedar Falls (po prawej stronie), mieszczący się w pierwszym stanowym parku o nazwie Petit Jean State Park. 

Przeglądając zdjęcia w internecie jestem przekonana, że musi być tam pięknie. Szlaki w parku prowadzą przez lasy, wąwozy, jaskinie, urwiska, strumienie, łąki i wzgórza. Można w nim również znaleźć piktogramy indiańskich ludów, które zamieszkiwały Arkansas zanim stało się ono częścią Stanów Zjednoczonych.

Nie wiem czy wszystkie zdjęcia przedstawiają ten park, bo na kartce nie ma opisu, a nadawca też nic nie napisał. A szkoda.

Dla zainteresowanych wyżej wymienionym parkiem odsyłam do strony tutaj.

Francja. Strasburg

Dzisiaj zabiorę Was do Strasburga – stolicy Alzacji i jednej ze stolic Unii Europejskiej, w której swoją siedzibę mają: Parlament Europejski, Rada Europy i Europejski Trybunał Praw Człowieka.

Miasto położone dzisiaj w północno-wschodniej Francji, kilkanaście kilometrów od niemieckiej granicy, od 500 roku związane było na przemian z Francją i Niemcami. Po kilkuwiekowym przerzucaniu go z rąk do rąk, w 1944 roku Strasburg ostatecznie wrócił do Francji.

Spotkałam się z opiniami, że Strasburg nie jest ani zupełnie francuski, ani zupełnie niemiecki. Ponoć rodowici mieszkańcy też nie czują się przynależni do żadnego z tych państw i mówią, że są po prostu Alzatczykami. Niektórzy nawet posługują się językiem alzackim, choć nie jest on oficjalnie używany.

Chociaż, wydaje mi się, że osoba, która nagle znalazłaby się w Strasburgu, a nie wiedziała w jakim jest kraju, rozglądając się po mieście byłaby przekonana, że jest w Niemczech. A to za sprawą niemieckich nazw ulic i placów, szyldów, architektury i typowo niemieckiego wystroju lokali.

Centrum miasta położone jest na otoczonej kanałami wyspie, pełnej wielkich budynków z czerwonego piaskowca. Najbardziej znaną budowlą, wykonaną z tego materiału, jest górująca nad miastem katedra Notre Dame.

Zabytkowe śródmieście od 1988 roku figuruje na Liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Choć nie widać na pocztówce, to symbolem tego regionu są bociany. W mieście znajduje się nawet bociania ulica, gdzie na każdym słupie znajduje się zasiedlone gniazdo. Ptaki przyzwyczaiły się do gwaru, ludzi oraz ruchliwej ulicy i wracają w to miejsce co roku.

Litwa. Kowno

Kowno to drugie pod względem liczby mieszkańców i jedno z najstarszych miast Litwy. Kraj ten jest bardzo zróżnicowany narodowościowo, ale to właśnie w Kownie mieszka najwięcej, bo prawie 90% Litwinów.

Miasto położone jest w środkowej części kraju, u zbiegu dwóch rzek: Willi i Niemna. Do 1918 roku dwie dzisiejsze lewobrzeżne dzielnice należały do Królestwa Polskiego.

W okresie dwudziestolecia międzywojennego Kowno było stolicą Litwy, dlatego dzisiaj często nazywane jest drugą, bądź czasową stolicą państwa.

Niektórzy uważają, że miasto to, pod względem zabytków jest bardzo urozmaicone. Nie wiem jak jest w rzeczywistości, bo w Kownie nigdy nie byłam, ale odnoszę wrażenie, że w bardzo przeważającej części zwiedzanie opiera się na budowlach sakralnych. Jeżeli jestem w błędzie, to proszę mnie od niego odwieść :)

Na pocztówce od górnej lewej strony można zobaczyć m.in: ratusz miejski zwany Białym Łabędziem, archikatedrę śś. Piotra i Pawła i kościół św. Gertrudy. Natomiast na dużym zdjęciu znajduje się widok na Kościół św. Witolda.

Polska. Toruń w pełnej krasie

Dzisiaj pokażę Wam cudną kartkę, którą dostałam w ramach blogowego konkursu od Beaty. 

O Toruniu wspominałam już m.in. tutaj, więc nie będę zanudzać faktami z historii miasta etc. Więc dzisiaj możecie tylko nacieszyć oczy tym, zapewne pięknym miastem. 

Toruń, nadal znajduje się na mojej liście miejsc do zobaczenia. Za każdym razem, gdy chcę się tam wybrać, coś staje mi na drodze. Ale wierzę, że niebawem przywitam się z Mikołajem Kopernikiem i spróbuję w końcu sławnych lodów Lenkiewicza :)

Finlandia. Pluszowy świat

Po nieobecności wracam, o dziwo, nie z typową widokówką.

Gdy wyciągnęłam tę kartkę ze skrzynki byłam zawiedziona, że z Finlandii, która ma takie piękne widokówki, dostałam ferajnę pluszowych misiów. W końcu misie mogę sobie obejrzeć w książce dla dzieci, albo w sklepie z zabawkami … oczywiście takie pluszaki są urocze, ale nie na pocztówkach, no chyba, że ktoś takie zbiera :] A ja uwielbiam za pomocą pocztówek poznawać świat! Ok, przestaję marudzić, bo pewnie i tak już uważacie mnie za zrzędę.

Od nadawczyni dowiedziałam się o finlandzkim świecie, w którym żyją małe i te trochę większe pluszowe misie. Znajduje się on w Helsinkach, w Teddy Bear and Hobby Museum Shop. Mieszka w nim m.in. 100-letni miś, który przypomina o długiej tradycji pluszowych zabawek.
Ze Stumilowego Lasu przeprowadził się tam Kubuś Puchatek, a zaraz za nim przybył miś Baloo oraz inne niedźwiadki ze znanych filmów Disneya. Wśród tych gwiazd filmowych jest również niedźwiedź Misza - maskotka moskiewskich Igrzysk Olimpijskich z 1980 roku.

Do tego miejsca trafiają również pluszaki po przejściach. W Szpitalu Pluszowego Misia, dr Anne Kautto opiekuje się i przywraca im życie.

Miękkie zabawki do przytulenia dzielą swoje lokum z innymi kolekcjonerskimi przedmiotami, wśród których są np. rosyjskie figurki zwierząt z porcelany, modele kolejek, stare aparaty fotograficzne, banknoty, znaczki, zabawki choinkowe.

W przy muzealnym sklepiku na swoich nowych właścicieli czekają misie i pocztówki z nimi.
Nie wiem, czy kartka, którą dostałam rzeczywiście pochodzi z tego muzeum, ale cieszę się, że dowiedziałam się, że gdzieś na świecie jest taka oaza pluszaków i miejsce, które przywraca wspomnienia z dzieciństwa.

Osobiście byłam kilka lat temu w Muzeum Zabawek w Karpaczu, które bardzo mi się podobało, ale o Szpitalu dla Misiów nigdy wcześniej nie słyszałam.